Faza Spontana reakcija Režirana/vođena akcija
1. Početni događaj Stvarni incident izaziva emocije i zabrinutost. Informacije se šire neujednačeno. Incident se koristi kao okidač — unaprijed spremni profili i mediji odmah šire poruku s jasnim narativom (“država ne štiti narod”, “stranci su prijetnja”, “vlast krije istinu”).
2. Online aktivnost Ljudi dijele vijesti, ali ton je raznolik (neki pozivaju na razum, drugi na osudu). Iznenadna poplava novih profila koji šire iste rečenice, emotivne izraze i memove. Upotrebljavaju se identične fraze i simboli.
3. Medijsko pokrivanje Glavni mediji traže potvrde, policijske izjave, izjave svjedoka. Određeni portali objavljuju zapaljive tekstove bez provjere. Naslovi su ekstremno emotivni i generalizuju krivicu (“imigranti napadaju Crnogorce”, “drama u Podgorici”).
4. Pozivi na akciju Uglavnom pozivi na istragu i pravdu. Pojavljuju se anonimni pozivi na proteste “već večeras”, sa lokacijom i vremenom. U komentarima: “moramo izaći na ulice”, “ako država neće, mi ćemo”.
5. Fizička eskalacija Moguća, ali sporadična — rijetko koordinisana. Više incidenata u kratkom roku, često istovremeno u različitim dijelovima grada (paljenja, napadi). Učesnici ne znaju jedni druge, ali svi reaguju kao “po istom scenariju”.
6. Strani mediji Vijest eventualno prenesu neutralno. Određeni regionalni ili strani mediji prenose selektivno, kao dokaz “nestabilnosti” zemlje. Uključuju se bot mreže iz susjedstva ili dijaspore.
7. Institucionalna reakcija Država smiruje situaciju, javnost prihvata činjenice. Svaka izjava institucija biva ismijana i napadnuta — “lažu, kriju istinu”. Povećava se nepovjerenje u vlast, policiju, medije.
8. Dugoročni efekat Događaj se smiri u par dana. Produženo trajanje tenzija, novi “slučajevi” se javljaju u nizu, često po istom obrascu.