Ratovi devedesetih

[Bluemoon]

Sticajem okolnosti radio sam sa ljudima iz Komande flote ratne mornarice SRJ tokom ranih 2000-tih, dakle u vrijeme kad je sve to bilo na izdisaju. Osim - mentalitet.
Najveći broj tih ljudi je tada bio u službi već bar 15-20 godina, dakle 5-10-20 u JRM i onda jedno 10 u RM.
Jedan mali broj njih je u vrijeme JRM službovao u Crnoj Gori, a najveći broj u Puli, na Brionima, na Visu, Splitu, itd.
Tada sam ih dobro upoznao sve, od podofocira, do admirala.
Par njih čak na spiskovima iz Haga.

U to vrijeme (kad se dešava ova priča) njihova ozlojeđenost je najviše bila usmjerena na gubitak beneficija, povlašćenih stanova, kredita, stipendija, ljetovališta, itd.
Raspad one države ih nije mnogo tištio. Brinuli su ih Kupari, Duilovo, Baške Vode, Jelsa, Tara, Omorika.
Dakle, komandni kadar, po nekoj logici krem po inteliganciji i sposobnostima.
I - brinuli su ih sudski pozivi.

Tada je Sedmi bataljon VP bio aktivan i dalje.
Šef personalnog RM (kbb) me je za njih npr rekao "ma pusti, to su bedaci pokupljeni po ulicama Budve, Berana, Prizrena, ...".
Dakle, ovi jači štihovi su znali šta je VJ bila tada, i nijesu krili. Jer su znali šta je sve činila tokom 98' i 99'.
Ili, ektrapolacijom, šta je sve činila tokom 91'-95'.
U vrijeme poplave paravojnih, združenih, i inih.
Jer, tačno su znali imena onih koji su počinili sve te zločine.

Priđe mi tada jednom bezbednjak, podoficir iz Kačandola, dakle dečko u usponu, problematična imitacija Ajhmana, i kroz zube kaže "kaćemo bre dase ocepimo?" reko što prije se ocepite to bolje, da počinemo, a on na to znao bi ja kako sa vama.

E ti, koji su tada znali kako sa nama, ili sa njima, ili sa svima, su bili oni isti, koji su na televiziji, đe ih gleda cijela nacija, prvo rekli znamo mi u kojim se oni rupama kriju, i mi ćemo ih odatle isterati.
A onda 3 dana kasnije, naredili povlačenje na liniju nedaleko od crte Karlobag-Ogulin-Karlovac-Virovitica.
Slučajnost ?

No, nije dovoljno slušat što se kaže, nego treba shvatit i ko kaže.

Jedna jeziva sudbina - taj isti general, iz Pridvorice, kao dijete od 10 godina, gubi 39 članova svoje porodice u zločinu koji su počinili komšije s druge strane potoka.
Nemoguće je, ali nemoguće, da se to ne nosi u sebi neđe u najdubljim i najskrivenijim odajama svijesti.
I zaludu je sve, i obrazovanje, i načitavanje, i na kraju eto šta je.

Scena druga.
Penzionisani načelnik saveznog vojnog Socijalnog, prvoborac, general, 1989 - dakle prije ! ili u vrijeme - sjedi s kraja i tiho kaže, stidim se da idem kad me zovu na okupljanja, kad vidim ko me zove, pa više i ne odlazim.

Scena treća.
Popovo polje, Mrkonjić, 1991, kiša, prsli šatori, poljski kreveti u vodi do koljena - vojni policajac poručnik, dakle akademac, koji po propisu duži TT, iz mraka dolazi u šator sa krvavim bodežom od M48 za opasačem, ima po metra u njemu, i kaže spokojno - umorili smo se, ali je na kraju sve dobro ispalo.

Ovo treba u udžbenike istorije da stoji od riječi do riječi.

I ova predstava,na istoimenoj knjizi.



Meni se duša raspala u 100 komada nakon te predstave onda sam krenula dosta sebi pitanja da postavljam na ovu temu.Vezanu za samog Čovjeka.