Originally Posted by Istoričar Žil Vejnstejn:
Grčkom sveštenstvu se dešavalo da stvori izvesnu distancu u odnosu na vlast nevernika od kojeg je zavisilo, održavajući, na primer, redovni kontakt sa pravoslavnim carem: brojni patrijarsi, vladike i monasi te konfesije, iz Istanbula, srpskih, rumunskih ili bugarskih oblasti, kretali su na hodočašće u Rusiju kako bi obezbedili njegovu podršku. Međutim, uprkos tim ograničenim izletima, od kojih se ruska politika trudila da izvuče korist, pravoslavna hijerarhija je ostajala verna sultanu, svesna nespornih prednosti takve situacije: patrijarh je bio velikodostojnik države, posednik barjaka sa dva tuga (kao što je to bio barjak regularnih provincijskih namesnika), uživajući, kao i svi ostali velikodostojnici, u pomoći vojnih i upravnih vlasti u slučaju potrebe. Ne samo da je bio zaštićen od svake ingerencije političkih vlasti u verskim pitanjima (mnogo više nego njegovi prethodnici iz vizantijskog doba ili njegovi savremenici u Moskvi), već je opšti razvoj Carstva, o kojem je već bilo reči, stvorio od njega miletbašu, namesnika pravoslavnih naroda, sa značajnim fiskalnim, administrativnim i pravosudnim ovlašćenjima, koje je delio sa svojim potčinjenima. Osim toga, Porta, koja je od njega stvorila svog privilegovanog hrišćanskog partnera, još od vremena Mehmeda II, pomagala mu je više nego ikada da uspostavi grčko preimućstvo nad starim nacionalnim crkvama: tako je grčki jezik postepeno eliminisao staroslovenski u službama; uništene su liturgijske knjige na staroslovenskom; Grci su zamenili Bugare, Srbe i, kao što smo pomenuli, Rumune u episkopalnim i mitropolijskim sedištima, kao i na čelu manastira. Takođe, grčke škole - nadaleko najbolje na hrišćanskom Balkanu - počev od patrijaršijske akademije u Fanaru, koju je osnovao Genadije, primale su elitu raznih pravoslavnih naroda (biće ih oko četrdesetak krajem XVII veka).
Grčka pobeda je uokvirena kada je sultan, 1766. godine, odlučio da ukine srpsku Pećku patrijaršiju, koja se, kako smo to već videli, u dva navrata kompromitovala saradnjom sa Habzburgovcima. Naredne godine, bila je ukinuta i bugarska Ohridska arhiepiskopija. Dva egzarha, koje je imenovao grčki patrijarh, postavljena su na čelo tih institucija. Samo je crkva Crne Gore ostala nezavisna.
