Drugi svjetski rat na prostoru Jugoslavije

[avet]

Ne kapiram današnje četnike koji pokušavaju da operu cijeli četnički pokret pričom da su bili antifašisti kao i partizani i slično. Dio koji ne kapiram jeste to što veličaju najgore izdanke tog pokreta poput Pavla Đurišića. Čoek bi pomislio da će im biti jasno da upravo od takvih likova treba da se operu da bi im priča o četničkom antifašističkom pokretu bila uvjerljivija. Makar na onim prostorima đe su i zvanično rehabilitovali četnički pokret.

Ево како резонују. Елем, јунак мученик.

https://www.facebook.com/share/p/1AbiFzQCU1/

[ASC]

Četnički komandant Momčilo Đujić zajedno sa italijanskim oficirom, 1942. godina


Njemački general major Friedrich Stahl, domobranski oficir i četnički komandant Rade Radić, prilikom sastanka u centralnoj Bosni, 1942


Domobranski bojnik Emil Rataj, ustaški logornik Konstantin Urumović, četnički vojvoda Uroš Drenović, zapovjednik četničkog odreda “Petar Kočić” u Mrkonjić Gradu te ustaški kotarski predstojnik Marko Jungić, u Mrkonjić Gradu (Vrcar Vakufu) 1942.



Četnički potpukovnik Vojislav Lukačević, dvojica njemačkih oficira i neidentifikovani četnički komandant, Konjic, februar 1943. godine


Ustaški gvardijan, četnički komandant Vaso Miljuš i njemački oficir u Karinu kod Obrovca krajem 1943. godine




Kapetan Zvonimir Vučković, komandant 1. ravnogorskog korpusa JVuO, sa njemačkim oficirom tokom partizanskog prodora u Srbiju 1944.


Nemački kapetan Wrede i četnički komandanti kapetan Nikola Kalabić, major Dragoslav Račić i kapetan Neško Nedić, avgust 1944

P.S.
Ne kune majka sina što je nacistički kolaborant, no što se slikao.

[Bluemoon]

Ne kapiram današnje četnike koji pokušavaju da operu cijeli četnički pokret pričom da su bili antifašisti kao i partizani i slično. Dio koji ne kapiram jeste to što veličaju najgore izdanke tog pokreta poput Pavla Đurišića. Čoek bi pomislio da će im biti jasno da upravo od takvih likova treba da se operu da bi im priča o četničkom antifašističkom pokretu bila uvjerljivija. Makar na onim prostorima đe su i zvanično rehabilitovali četnički pokret.

Ne kapiram ni ja kad mi onaj Mtslav veli da URA (f)URA antifašizam ista URA koja ove naziva fašistima a sa istima je ušla u pakt radi fotelja.

I on veli URA = antifašizam JBT kakva šizofrenija.No URA se ipak drugijema stvarima trebala baviti realno.A ne nekakvim spomenicima.Čuš da oni dignu spomenik partizanki.Plač.Blasfemija.A ušli u pakt sa onima koje nazivaju fašistima. Nisu crveni no zeleni.

Omiljeni GIF ovija dana:




Poslano sa mog CPH2135 koristeći Tapatalk

[JigSaw]

Nemački kapetan Wrede i četnički komandanti kapetan Nikola Kalabić, major Dragoslav Račić i kapetan Neško Nedić, avgust 1944

P.S.
Ne kune majka sina što je nacistički kolaborant, no što se slikao.

Mislim da je vjestacenjem ili nekom drugom metodom (moram procackat dje sam to vidio tacno) pravni tim koji je radio na rehabilitaciji Nikole Kalabica dokazao da je ova poslednja slika falsifikat ili da se na njoj ne nalazi on. Realno nebitno al se sjetih kako listah slike.

[Mstislav]

Ne kapiram današnje četnike koji pokušavaju da operu cijeli četnički pokret pričom da su bili antifašisti kao i partizani i slično. Dio koji ne kapiram jeste to što veličaju najgore izdanke tog pokreta poput Pavla Đurišića. Čoek bi pomislio da će im biti jasno da upravo od takvih likova treba da se operu da bi im priča o četničkom antifašističkom pokretu bila uvjerljivija. Makar na onim prostorima đe su i zvanično rehabilitovali četnički pokret.

Ђуришић им је битан јер је учествовао у 13. јулском устанку, јер је међу првима ако не и први покренуо (успјешну) борбу против партизана, јер се "осветио" муслиманима, и јер су га убиле усташе, ово је мање више све позитивно за српске националисте.

[JigSaw]

Ђуришић им је битан јер је учествовао у 13. јулском устанку, јер је међу првима ако не и први покренуо (успјешну) борбу против партизана, јер се "осветио" муслиманима, и јер су га убиле усташе, ово је мање више све позитивно за српске националисте.

Nemas sta citirati tu osvetu, osvetio im se jeste samo sto je pritom pocinio jos vece zlocine, ne samo on nego citavi Vasojevici. Opet, ukoliko neko oce objektivno da gleda na ovu temu ne moze da ne doda da su to zlocini osvetnicke prirode sto ih naravno ne opravdava al baca svijetlo na stanje u CG i Srbiji, kako ratno tako i prijeratno jer se kroz "bratstvo i jedinstvo" aktivno radilo na tome da se zaboravi vjekovna netrpeljivost (obostrana) pravoslavnog i muslimanskog stanovnistva u CG i iskljucivo u sandzaku.

[Mstislav]

Nemas sta citirati tu osvetu, osvetio im se jeste samo sto je pritom pocinio jos vece zlocine, ne samo on nego citavi Vasojevici. Opet, ukoliko neko oce objektivno da gleda na ovu temu ne moze da ne doda da su to zlocini osvetnicke prirode sto ih naravno ne opravdava al baca svijetlo na stanje u CG i Srbiji, kako ratno tako i prijeratno jer se kroz "bratstvo i jedinstvo" aktivno radilo na tome da se zaboravi vjekovna netrpeljivost (obostrana) pravoslavnog i muslimanskog stanovnistva u CG i iskljucivo u sandzaku.

Знаци навода су ту да се каже да је освета била неупоредиво веће снаге него терор над православним становништвом који јој је претходио, а такође мишљења сам да је иста спроведена над онима који су мање учествовали у том терору, читајући Милутина Живковића стекао сам утисак да је предио Новог Пазара, Тутина, Рожаја и Сјенице био гори по православну мањину од оног који је страдао од Ђуришићевог похода 1943.

[retype_htc]

Ево како резонују. Елем, јунак мученик.

https://www.facebook.com/share/p/1AbiFzQCU1/

Strava i uzas


Sent from my iPhone using Tapatalk

[ASC]

Đoko Pavićević, rođen 1872. godine, je bio najstariji narodni heroj NOB-a.
Kao dijete je proživio Velji rat(1876-1878)
Iako vojni oficir, Balkanske ratove(1912-1913) je proveo u zatvoru zbog sukoba sa Kraljem Nikolom.
U Prvom svjetskom ratu služio je kao oficir u Lovćenskom odredu (1914-1916), da bi nakon kapitulacije skoro 3 godine proveo u austorugarskom logoru.
U Aprilskom ratu je mobilisan kao oficir.

Jula 1941. godine se pridružio ustanku protiv okupatora zajedno sa petoro djece - dva sina i tri ćerke.
Umro je 1970. u 98-oj godini.




S lijeva na desno:
Đoko Pavićević
Savo Orović
Ivan Milutinović
Milovan Đilas
Mitar Bakić
Sava Kovačević
Radoje Dakić
Božo Ljumović

Reportaža Jugopapira iz 1967. godine:


Članak iz lista "Ovdje" objavljen jula 1970. godine, mjesec dana nakon Đokove smrti.

Kada je okupator saznao za Đokov odlazak u partizane opljačkao je svu njegovu imovinu a bolesnu ženu odveo u zatvor.
Uskoro u borbi kod Gacka poginuo je Đokov sin Vojislav.
Gubitak voljenog sina bio je težak gubitak za oca.
No porodična tragedija nije skrhala njegov duh i vjeru u pobjedu.
Tih dana pisao je kćeri Anđi, koja je bila u drugoj jedinici, da je ne uznemiravaju misli na oca, majku, brata i sestre.
"Od dana kada si uzela pušku" - pisao joj je otac - "treba da misliš samo na borbu!"

Sačuvano je pismo koje je Đoko poslao početkom decembra 1941. godine nikšićkom partizanskom odredu.
Sa ushićenjem je govorio o ustaničkoj pušci i njenom zovu u oslobodilačku borbu:
"Glas te puške potresao je moje srce kao starca od sedamdeset godina na čiji sam glas pohitao sa svom svojom familijom,
osim moje stare i bolesne žene koja danas trune u fašističke kazamate.
I pored moje familijarne tragedije, iako me fizička snaga ostavila, ali ideja, duh i srce gone me k pobjedi i slobodi."

[AdO_pG]

https://www.in4s.net/svi-smo-mi-pavle-djurisic/

Kad već pišete,a juče naidjoh na tekst,svjestenik istoričar… tako jee,svi smo mi pavle djurisic,bravo majstore legendo

[JigSaw]

Mislim da ovaj svestenik u ovom slucaju primarno govori o Pavlu Djurisicu u kontekstu Zidanog Mosta i crnogorskog stradanja na istom. Opet, od svih ljudi koji su tamo nastradali a medju kojima ima i civila i vjerovatno onih koji nisu imali krvave ruke ne znam dje bas nadje da pomene Pavla kao prvog, mada moguce da je u pitanju zato sto im je bio i nadredjeni. Sve u svemu, ima neistina u ovom tekstu i slabo je svestenik informisan jer je zapad 2 god prije toga svu svoju podrsku preusmjerio u partizane i nije davao znacaja Drazinim cetnicima.

[Mstislav]

Фемић је већ једном имао сличан кикс, мислим да је покренут чак и прекршајни поступак против њега збох неких изјава.

Али добар је као показатељ колики углед Ђуришић ужива код љубитеља четника, за разлику од Лашића, Секулића и осталих такође битних вођа.

[Raulio]

https://www.montenegrina.net/pages/p..._treci_dio.htm


Sent from my 2409BRN2CY using Tapatalk

[ASC]

Demonstracije protiv Trojnog pakta
Cetinje, 26. mart 1941.



Proslava kapitulacije nacističke Njemačke
Cetinje, 9. maj 1945.

[ASC]

Naredbom Vrhovnog štaba NOP 10. juna 1942. godine na planini Zelengori donijeta je odluka da se formira Četvrta proleterska-crnogorska udarna brigada.
U njen sastav su ušli: dva bataljona Lovćenskog i po jedan bataljon Zetskog, Komskog i Durmitorskog NOP odreda.

Prvi komandant brigade bio je Peko Dapčević, a politički komesar Mitar Bakić.

Brigada je na terenu sastavljena 17. juna 1942. godine u Ljubini (BIH).
Na dan formiranja imala je pet bataljona ukupne jačine 1082 boraca, od čega 862 muških i 220 žena.
Iz prvobitnog sastava tokom ratnog puta brigade poginulo je više od polovine, njih 577 - 486 boraca i 91 borkinja.


Formiranje 4. crnogorske udarne brigade, jun 1942.


Borci Četvrte crnogorske proleterske brigade u Janju kod Jajca, septembra 1942.



Replika zastave 4. crnogorske proleterske brigade rađena za film "Bitka na Neretvi"
Čuva se u Narodnom muzeju Crne Gore

[ASC]

Partizanke iz 1. bataljona Četvrte proleterske brigade, na Sutjesci, 1942. godine
Stana Tomašević dolje u sredini


Borci Četvrte crnogorske proleterske brigade kod Jajca, 1942. godine.


Borci Četvrte crnogorske proleterske brigade kod Jajca, 1942. godine.


Sanitetska ekipa 4. crnogorske brigade, Bosna, avgust 1942. godine

[ASC]

Bitka na Neretvi:
Boj na Vilića Guvnu

Nakon odbijanja partizanskog napada na Konjic, Osovinske snage su 27. februara 1943. obnovile napade na potezu Gornji Vakuf – Prozor.
Branitelji su odbačeni silovitim udarom te je bio izgledan i pad Prozora, što bi značilo zatvaranje odstupnice Glavnoj bolnici i smrt 4000 ranjenika i bolesnika.
Kako bi otklonio tu opasnost, Tito je poslao 1. i 2. (bez 2. dalmatinske brigade) proletersku diviziju u kontraudar.

Osim toga, zapovjedio je rušenje svih mostova na Neretvi iz dva razloga:
1. sprečavanja četničkog udara sa istočne obale Neretve;
2. dovođenja Nijemaca u zabludu o pravim namjerama NOVJ.

Drugog marta su Njemci krenuli u konačni napad na partizanske položaje sjeverno od G. Vakufa, na Vilića Guvnu.
Ako bi Nijemci u ovome napadu uspjeli, protivudar kojeg su planirali partizani bio bi doveden u pitanje još na samom početku, a ranjenici bi se našli pod neposrednim udarom, čak i vatrom iz pješačkog naoružanja.

Zbog toga su, nakon usiljenog marša, iz doline Neretve, na ovo bojište stigle dvije partizanske brigade, koje su iz pokreta ušle u borbu i to:
2. proleterska brigada na pravcu Crnog Vrha, a 4. proleterska brigada na pravcu Vilića Guvna.

U popodnevnim satima 2. marta partizani su uspjeli potisnuti Nijemce s Vilića Guvna, Karaulice i Orlovače, a istovremeno su 2. proleterska brigada i 1. dalmatinska brigada ovladale važnim položajima između ceste i rijeke Vrbas.

"Svaki borac je dobio po deset bombi, 200 metaka na pušku i 1200 na puškomitraljez", riječi su Vukosave Mićunović iz Drugog bataljona Četvrte crnogorske brigade, učesnice boja na Vilića Guvnu.
"U devet sati izjutra sudarili smo se s Nijemcima.
Zapucalo se sa razdaljine od dvadeset do trideset metara."

U ogorčenoj borbi prsa u prsa, 4. crnogorska brigada, uz podršku dijelova 3. krajiške brigade, razbila je jedinice 737. puka njemačke 717. pješadijske divizije, ojačane tenkovima, i odbacila ih sa Vilića Guvna, Karaulice i Kobile.
Ovim je neprijatelju onemogućeno da upadne u rejon bolnica (s. Jaklići, s. Rumboci, s. Ripci, s. Šćit itd.).
U toku devetosatne borbe neprijatelj je imao 51 mrtvog, 83 ranjena, 21 nestalog , a jedinice NOVJ 40 ranjenih i 30 mrtvih, među kojima su bili narodni heroji Blažo Martinović, Jovo Zvicer, Dušan Strugar i Simo Barović.


Narodni heroj Vukosava Vukica Mićunović (1921-2016)


Narodni heroji Blažo Martinović, Jovo Zvicer, Dušan Strugar i Simo Barović


Borkinje 2. bataljona IV crnogorske proleterske brigade zajedno sa Ivanom Milutinovićem, kod rijeke Janj u Bosanskoj Krajini, avgust-septembar 1942. godine.


Borci 4. crnogorske proleterske brigade kod Glamoča, septembar 1942. godine


Borci 4. crnogorske proleterske brigade u Bosni 1942.godine.

[ASC]

Bitka na Sutjesci

Na Sutjesci, od početka ofanzive do 26. maja, 4. crnogorska proleterska brigada je vodila oštre borbe s Prvom njemačkom brdskom divizijom i zatvarala pravce koji iz Platnice, Morače i Tare izvode na Sinjajevinu.
Učestvovala je u protivudaru na Javorku i kod Budnja, kojim je tada zadržan pokušaj prodora 7. SS i dijelova 118. divizije preko Mratinja ka dolini Sutjeske.

U borbama na Sutjesci vodila je žestoke borbe na Trnovačkom jezeru, Ozrenu i Ljubinom grobu.

Desetog juna je Druga četa njenog Trećeg bataljona, u izuzetno oštroj borbi, odbila napade višestruko brojnijeg neprijatelja i osigurala jedinu stazu preko Zelengore, kojom su prošli Vrhovni štab, Druga i Sedma divizija i dio ranjenika.
Za ovaj podvig četa je odlikovana Ordenom zasluga za narod.

"Dok god budete čuli na Ljubinom grobu pucanje naših pušaka, Njemci neće proći. A kad toga ne bude, znajte da na njemu nema više živih proletera."
- Ovako je glasila poruke Vrhovnom štabu od strane druge čete, treći bataljona, 4. crnogorske proleterska brigade

U bitki na Sutjesci, brigada je u svom sastavu imala ukupno 1752 borca (1490 muškarca i 262 žene).
U toku bitke poginulo je 559, a do kraja rata još 325 boraca brigade.
Sa Zelengore, s glavninom partizanske operativne grupe prodrla je u istočnu Bosnu.


Podgoričanin Zarija Vukašinović, učesnik Trinaestojulskog ustanka i posljednji živi partizan sa Ljubinog groba, preminuo je 2022. godine u 101. godini života

Na Ljubinom grobu zauvijek je ostalo 27 proletera, nas 13 je preživjelo…
Zadatak je bio najpreči i mi smo ga izvršili.
Bila je to borba prsa u prsa, Njemci jesu imali jače oružje, ali mi smo imali bolje srce.
Nije im uspio nijedan napad, a nama su pri kraju bitke stigli u pomoć drugovi iz Druge dalmatinske
- Zarija Vukašinović

Spomenik braniocima Ljubinog groba


Zelengora. Pozorište narodnog oslobođenja i ranjenici 4. proleterske brigade na zastanku, jun 1943


Borci 4. crnogorske proleterske brigade u pokretu kanjonom kod Suhe, juna 1943


Pokret boraca Četvrte crnogorske brigade prema Miljevini, u vrijeme proboja na Sutjesci, 12. juna 1943.

[ASC]

Vasilije Vako Đurović, komandant 4. crnogorske proleterske brigade, je poginuo tokom bitke na Sutjesci.

9. juna 1943. zadesio se pri Vrhovnom štabu, radi preuzimanja naređenja za brigadu.
Njihov položaj je bombardovala njemačka avijacija (istom prilikom je ranjen i Tito), a Vako Đurović je teško ranjen i podlegao je povredama do kraja dana.


Spomenik 4. crnogorskoj proleterskoj brigadi u selu Popov most na Sutjesci



Borci 4. crnogorske proleterske brigade u oslobođenom Kolašinu, oktobar 1943. godine



Susret boraca 3. bataljona Četvrte proleterske brigade sa borcima Crvene armije u Kruševcu, oktobra 1944.



Borci 1. čete Prvog bataljona Četvrte proleterske brigade, novembra 1944. u Boki Kotorskoj


Memorijalni kompleks na Tjentištu

[Gagarin]

Slava heroju!!!!




Sent from my iPhone using Tapatalk

[MeDo_JE]

Sent from my SM-S918B using Tapatalk

[NHM]

Ima li neka pjesma o Dražinom grobu?

[ASC]

U partizanskim redovima na Sutjesci su bile 3 generacije i 7 članova porodice Kovačević.


- Blagoje Kovačević, sa svojih 76 godina
njegovi sinovi:
- Janko Kovačević (40 godina)
- Sava Kovačević (38 godina)
snaha (supruga Nikole Kovačevića koji je bio u političkoj emigraciji)
Ljubica Špadijer Kovačević (47 godina)
i unučad (sinovi i ćerka Nikole i Ljubice):
- Mitar Kovačević (27 godina)
- Vjera Kovačević (22 godine)
- Dragan Kovačević (14/15 godina)


Nikola Kovačević je 1942. godine pokušao da se vrati iz Kanade u Jugoslaviju i priključi NOB-u, ali je brod kojim je putovao pogođen na Atlantiku a on sam ozbiljno ranjen pa je bio primoran da se vrati nazad.

Po povratku u Jugoslaviju krajem 1944. godine, u oslobođeni Beograd, saznao je da su godinu ranije na Sutjeci poginuli njegov otac Blagoje, braća Janko i Sava i sin Dragan.
Supruga Ljubica, sin Mitar i ćerka Vjera su preživjeli Sutjesku i dočekali kraj rata.

Rodna kuća Kovačevića na Grahovu:

[retype_htc]

Sent from my iPhone using Tapatalk

[joni]

U partizanskim redovima na Sutjesci su bile 3 generacije i 7 članova porodice Kovačević.


- Blagoje Kovačević, sa svojih 76 godina
njegovi sinovi:
- Janko Kovačević (40 godina)
- Sava Kovačević (38 godina)
snaha (supruga Nikole Kovačevića koji je bio u političkoj emigraciji)
Ljubica Špadijer Kovačević (47 godina)
i unučad (sinovi i ćerka Nikole i Ljubice):
- Mitar Kovačević (27 godina)
- Vjera Kovačević (22 godine)
- Dragan Kovačević (14/15 godina)


Nikola Kovačević je 1942. godine pokušao da se vrati iz Kanade u Jugoslaviju i priključi NOB-u, ali je brod kojim je putovao pogođen na Atlantiku a on sam ozbiljno ranjen pa je bio primoran da se vrati nazad.

Po povratku u Jugoslaviju krajem 1944. godine, u oslobođeni Beograd, saznao je da su godinu ranije na Sutjeci poginuli njegov otac Blagoje, braća Janko i Sava i sin Dragan.
Supruga ljubica, sin Mitar i ćerka Vjera su preživjeli Sutjesku i dočekali kraj rata.

Rodna kuća Kovačevića na Grahovu:

Sava i njegovi rođaci su Mizare iz Nudola a Vojo,Vasilije i njihovi su Serdarevići i oni su baš iz Grahova.Nisu rođaci,bilo je rivaliteta među njima što je i iznjedrilo toliko junaštva i dokazivanja jer su Serdarevići imali i tradiciju i titule još u Knjaževini CG.
Mizarama je kuća u Nudolu i tu su se podizali a Serdarevićima u Grahovu.
Sava nam je sa jedinicom boravio u đedovoj kući dok su se bili u ilegali i krili se u Grahovskom kraju a prije nego što su se povukli u Bosnu zajedno sa mojim stricom.
Svakako manje bitne činjenice,jer se to nekako u istoriji mora malo objediniti a na lokalnom nivou i ne baš

Sent from my 24090RA29G using Tapatalk