Prema dr Gligoru Stanojeviću najpouzdaniji izvor o bici na Martinićima je pismo vladike Petra I upućeno kotorskom providiru od 17. jula 1796. sa Stanjevića. To je u stvari prvi izvještaj o stanju u bici:

"Njegova vojska iza kako bi do samoga šatora od naše poćerana, sjutradan ne nađe se na svome mjestu, nego po noći bezuredno pobježe i raspraši se svak na svoju stranu, izvan nekoliko nevelikog broja samovjernijeh koji se pri njemu (Mahmutu) držahu, bježeći s velikijem strahom u Podgoricu, ostavivši zahiru u Spužu, bez svake jakosti i sigurece".

Vojska Mahmud-Paše brojala je oko 18.000, a Crnogoraca i Brđana ne više od 5.000. Gubici na crnogorskoj strani iznosili su nekolike stotine, dok su gubici na turskoj strani, po Đakonu Aleksiju, oko 2.600 mrtvih i ranjenih. Ovo je bila veličansvena pobjeda Brđana - Bjelopavlića i Pipera, i Crnogoraca koji su im došli u pomoć. Odsutna bitka odpočela je u zoru 11/22. jula 1796. godine. Prema Jagošu Jovanoviću, oko 4 sata trajale su borbe prsa u prsa, jataganima i malim noževima, i Mahmut pašina vojska počela je odstupati u pravcu Podgorice, a Mahmut paša teško ranjen u grudi, sklonio se u Spuž. "I vladika Petar I ranjen je dva puta u toj borbi, јеr se i on, kao i svaki drugi borac, sa jataganom u ruci stalno borio u čitavom toku borbe. Pobjeda Crnogoraca i Brđana bila je potpuna."