Tvoje neslaganje sa njima tada je vjerovatno ravno neslaganju pojedinih danasnjih Crnogoraca no to nema nikakve veze sa onim sto sam ja htio da kazem a to je da ce vrijeme reci ko i ciji radovi su istorijski otpad.
Tvoje neslaganje sa njima tada je vjerovatno ravno neslaganju pojedinih danasnjih Crnogoraca no to nema nikakve veze sa onim sto sam ja htio da kazem a to je da ce vrijeme reci ko i ciji radovi su istorijski otpad.
Шрек,Quote:
Originally Posted by shrek
труди се да у расправи уобличиш реченице да имају смисла и да се уклапају у оквиру теме.
Личи као да и не знаш шта си хтио рећи.
Поздрав
jasno je on rekao no ti sad pribjegavaš nečemu drugom. on nije pominjao ko se s tim slagao a ko ne, i nema potrebe da to ubacuješ. što se tiče teme, danas su srbi i oni koji nekad davno to nijesu bili, danas su crnogorci oni kojio to nijesu nekad bili, danas svako ima svoj identitet, bilo da ga ima oduvijek ili da ga sad pravi. oni koji su 90ih bili crnogorci vjerujući da je to podvrsta srpskog naroda, danas su srbi. oni koji su bili Muslimani ne željeći da se miješaju sa crnogorcima/srbima danas su crnogorci islamske vjer. jer su vidjeli da je pojam crnogorac bukvalno široki nacionalni pojam. kao što je i pojam srbin. nacija. da bi se govorilo o narodima, trebalo je izbjeći bilo kakva mješanja kroz istoriju. zato se i koristi pojam sloveni kao neka opšta klasifikacija mnogobrojnih plemena i nesvrstanih i sl. sad kad sloveni imaju sve boje kose i očiju, teško je govoriti o autentičnim slovenima. zato su priče o narodima pomalo bezvezne, ako se vezuju za sadšnjost. pa kao su se samo vjenčavali sa srpskog i bugarskog dvora, pa su prijestolonasljednici mješavine, a ne "obični" narod. zato se kad se govori o sadašnjem dobu, može govoriti o nacijama. da srpska u srbiji nije postojala prije više od 100 godina, teško je reći. ali da je srpstvo nijr bilo jako prije njegoša u crnoj gori, to nije teško reći.
Quote:
Originally Posted by -GRAD
Veljko Radović (Beograd): ZLE PARE CRNOGORSKE
Osvajacki velikosrpski program pod imenom „Načertanije” nije proizvela politika Srbije polovine XIX vijeka, niti je ona bila sposobna za stvaranje politicke vizije i efikasnog ideoloskog programa. Imperijalni velikodrzavni program „Velike Srbije” stvoren je u Petrogradu, i izrazio je pretenzije Rusije na cijeli „panslovenski” svijet. Kao sto je posvecenima poznato, program „Načertanije” je napisao Poljak Adam Čartorijski, koji je upravljao ruskim spoljnim poslovima zato sto ni tadasnji Rusi nijesu umjeli da politicki misle, internacionalno i po evropskim mjerilima. Čartorijski je lukavo i dalekosezno racunao: pod maskom oslobodjenja od ropstva pod Turskom, on je spremao novu, velikosrpsku pa zatim sljedujucu velikorusku okupaciju „panslovenskih” krajeva na Balkanu (u njih su se, naravno, racunale i Hrvatska i Slovenija). Cjelokupni „Ilirski pokret” zasicen je upravo tim programom, koji je, na tragican nacin po „panslovenske” zemlje, realizovan 1918. godine. Tada se, u duhu „Nacertanija” i strosmajerovske utopije, stvorila kraljevina-tamnica Srba, Hrvata i Slovenaca, ali sustinski smisljena iskljucivo kao Velika Srbija koja ce „Slovenstvo” Balkana kasnije postepeno asimilovati – milom ili silom. Tada ce Velika Rusija stupiti otvoreno, pozobati Veliku Srbiju i konacno izaci na Jadransko more, u duhu testamenta njenog reformatorskog velikog cara Petra Velikog (on kao da je izmislio „domino-strategiju”, kojom se osvajaju tudje teritorije, pa je zamislio da Rusija izadje, preko Avganistana, i na Indijski okean). Uvijek sam bio nepokolebljivo uvjeren da je velikosrpski program „Nacertanije” nastao iskljucivo u umu Adama Cartorijskog, i da je projekcija velikoruskog programa. Crna Gora je trebalo da bude posljednja osvojena teritorija, jer se jedino ona – nikad ne Srbija! – snazno odupirala stalnim velikoruskim aspiracijama, iako je u ponecemu zavisila od Moskve. „Nacertanije”, dakle, nije nastalo u umu politickog Beograda polovine XIX vijeka, niti u umu Ilije Garasanina: on je, jednostavno, bio pisar i realizator tudje velikodrzavne, imperijalne zamisli. Uvijek je Rusija mislila da je Srbija lak zalogaj za takve njene teznje, a da su samo Crna Gora i njena nezavisnost „tvrd orah” koji se mora lomiti i slomiti na svaki nacin. Ne vjerujem da je tadasnji neprosvijeceni vrh srpske drzave shvatio vaznost Crne Gore za Srbiju, i posredno za Rusiju, jer ta je opsta ideja rodjena u Petrogradu, to jest u duhu jednog prosvijecenog Poljaka snazne i sveobuhvatne politicke originalnosti. Lukavo smisljeno bratimsko „panslovenstvo” je produkt Petrograda i njegovih policijskih i strategijskih kancelarija. Srbija cetrdesetih godina XIX vijeka uopste nije bila sposobna da proizvede tako sveobuhvatan politicki program. Nema sumnje da je Ilija Garasanin bio pronicljiv politicar, ali vizije on nije imao, niti mogao da ima, jer je mislio iskljucivo u provincijskim mjerilima Balkana, to jest „Jugoslavije” kakva je zamisljena velikosrpsko-velikoruskim „Nacertanijem”. Istina, mora se reci da je Garasanin ipak sagledao – snabdjeven politickim instrukcijama iz Petrograda – vaznost Crne Gore i njene teritorije za uvijek prorusku Srbiju. Zna se da je prigovorio Karadjordju sto „nije sagledao vojnu vaznost Crne Gore za Srbiju”, posebno u borbi oruzjem za pripajanje Bosne i Hercegovine Velikoj Srbiji, to jest Velikoj Rusiji. Ali, ako Garasanin nije razumijevao evropske prilike u njihovoj obuhvatnosti, kako je tek to mogao da shvati nepismeni hajduk i djilkos Karadjordje, za koga je ruski general Bagration kazao da je „sirov i ocajno nekompetentan”?
Ideja da je Crna Gora „najveci mogucni dobitak za Srbiju”, dakle, dosapnuta je Iliji Garasaninu iz Petrograda, i on se te ideje striktno i monomanijacki drzao. Ideoloski pa vojno okupirana i „prisajedinjena” Crna Gora je Srbiji omogucavala izlaz na more (takodje posljedicno i Rusiji, koja je Srbiju unaprijed kalkulisala kao lak i dobrovoljni plijen), a pri tom „drzi pri ruci” Crnogorce („najhrabrije slovenske ratnike”). Po tom lukavom programu, Crna Gora je bila i trebalo da bude vjecna „srpska Sparta” i rezervoar boraca koji ce suludo ginuti za tudje, anticrnogorske ciljeve i Veliku Srbiju. Uzgred, trebalo je stalno i neumorno hvaliti njihovo „spartanstvo” na podao, „vizantijski” nacin, a to je sujetnim i prostodusnim Crnogorcima godilo, pa su spremno davali zivot kao tudj (kako bi rekao Simo Milutinovic Sarajlija, „smrt je slatka na teatru vojne”).
Garasanin je, u isto vrijeme, dobro vidio (jer je, uostalom, i on sam bio Crnogorac „poreklom”) da ce Crna Gora biti „najveca prepreka stvaranju Velike Srbije”, jer je kao istorijska drzava od imena imala veliki ugled u svijetu i Evropi, mnogo veci od ropske i vazalne Srbije, a prije svega zbog harizmaticne i slavne dinastije Petrovica na tronu Crne Gore. Takodje, prepreka je bila i crnogorska hiljadugodisnja istorija, ali se ona moze ukloniti i ponistiti stalnim i sistematskim falsifikovanjem, omalovazavanjem i kreiranim samozaboravom, poslije konacnog „okupljanja svih srpskih zemalja” pod jedan barjak i „svetosavsku” krunu. Zloduh ne samo Crne Gore nego na kraju i same Srbije, koja je zinula na tudje pa polomila zube, Ilija Garasanin je tacno primijetio da Crnogorci nikad nijesu imali ne samo politicara od sposobnosti, nego ni jasno definisane nacionalne programe prema kojima bi se rjesavali osnovni problemi crnogorske sudbine. Na zalost i nesrecu Crne Gore, tacna je i Garasaninova primjedba da Crnogorci „svu nacionalnu politiku svode na jatagan i dzeferdar”. Kao i donedavno, Crna Gora je uvijek sumanuto brinula „jevropske i svesrpske brige”, umjesto da se posveti sebi i svojim prioritetnim ciljevima. Crnogorci su se, cak, borili protiv predalekih Bugara u tudjinskim bitkama, dajuci krv ni za sta?! Zanimljivo je da je Garasanin tacno uvidjao da su Crnogorci pri tom najcesce vodjeni sebicnim razlozima, sujetom i koristoljubljem.
Tajno radeci na projektovanom „rasturanju crnogorske drzave”, Nikola Pasic, iako ne- Srbin, smatrao je Crnu Goru „srpskim istorijskim i etnickim prostorom ciji je prirodni put i politicki interes ujedinjenje sa Srbijom”. „Crna Gora se mora ujediniti sa Srbijom, a po mogucnosti i ostalim srpskim i jugoslovenskim krajevima, u jednu jedinstvenu nezavisnu drzavu”, pisao je Pasic 1916. godine, jos u toku Prvog svjetskog rata. „Sjedinjenje Crne Gore i Srbije mora se izvesti, pa bilo Jugoslavije ili ne”! To sto su Crna Gora i Srbija odvojene drzave nazvao je on „anomalijom” i iskljucivo rezultatom dinastickih borbi Karadjordjevica i Petrovica?! Mnogo prije tih rijeci, krenule su zle pare na tovare (moj dragi i neumrli profesor Ratko Djurovic mi, evo, i iz groba pomaze, „dajuci” mi ovaj pojam, jer se njegov odlicni film, za koji je pisao scenario, naziva Zle pare), i siromasna Crna Gora je bila njima preplavljena. Tajna policija Pasiceve pandurske Srbije (koja se uopste nije zanimala za ratovanje, nego za osvajanje Crne Gore kao plijena tog rata) je 3. novembra 1918. godine poslala unionistu i „prisajedinitelju” Janku Spasojevicu, clanu Odbora za nasilno „ujedinjenje” Crne Gore i Srbije, 200 hiljada dinara – da bi u Andrijevickom srezu poceo agitaciju i propagandu za unistenje crnogorske drzave. Nije tek tada pocelo organizovano podmicivanje pristalica „ujedinjenja” u ubogim krajevima planinske Crne Gore. Brzo je te prljave pare podijelio alavim ljudima koji bi prodali i nesto vise od Crne Gore, da toga ima (smatra se da je drzava suma kulture, civilizacije, morala i svijesti). Ponestalo je para tom agentu Spasojevicu, pa je od Vlade Srbije trazio da mu se odmah, i to avionom, posalje jos milion franaka, „ili bar milion dinara”. Pukovnik Dragutin Milutinovic, komandant okupacionih trupa u Crnoj Gori, takodje iste od Vlade iz Beograda jos para, „jer su potrebe za novcem sve vece”. Nelegalna i nelegitimna Podgoricka skupstina od novembra 1918. godine bila je sastavljena od ljudi koji su imali moral Janka Spasojevica i drugih placenika Velike Srbije, koji su svojoj rodjenoj drzavi pripremili propast za koju su oni dobili te zle pare. On i clanovi Odbora za ujedinjenje, posto su podijelili novac narodu da glasaju za ujedinjenje Crne Gore i Srbije, javljaju Vladi Srbije da poslovi „napreduju da ne moze biti bolje”, i da je uspostavljena vlast „s nasim ljudima u Andijevickom, Beranskom i Kolasinskom okrugu”. Napominju agenti da se „nasi” nalaze na celu „svih vaznih institucija”. Razumljivo, trazi se jos novca i opet novca – brzo, „avionom”. U duhu „Nacertanija”, srpski politicari su, pri tom, napete odnose Srbije i Crne Gore svodili iskljucivo na toboznju „srodnicku i dinasticku netrpeljivost”?! Razumije se, to nije bilo tacno, iako je tih netrpeljivosti svakako bilo, nego je tu bila rijec samo i jedino o okupiranju jedne stare, nezavisne drzave Crne Gore, i to od „srodnicke sestre”. Doduse, konstatovalo se – kao uzgredno i nesustastveno – da su „nacionalno-politicki pogledi u Crnoj Gori drugaciji od srpskih ideala”, pa se sumnja i u „srpsku nacionalnu cistost vrha Crne Gore”. S torbama punim novca (poslatog avionom, za cijim letovima je toliko zudio) je ministar pravde nesrecne Crne Gore Janko Spasojevic, kao „placeni tajni saradnik Srbije”, zvanicno napustio crnogorsku Vladu, po instrukciji Pasica, krajem 1916 – i presao „na srpsku duznost”! I najveci izdajnik u istoriji Crne Gore, Andrija Radovic, predsjednik Vlade, presao je u „Crnogorski odbor za narodno ujedinjenje”. Vodjena od takvih placenickih i izdajnickih politicara, Crna Gora je morala potonuti i postati plijen jedne istrajne, osvajacke velikosrpsko-velikoruske, toboz „panslovenske” politike.
Ilija Garasanin je zaista svestrano i sistematski pripremao pripajanje Crne Gore Srbiji, koje se nasilno ostvarilo tek sedamdesetak godina kasnije, jer drzave kao hladni organizmi imaju vremena da cekaju. On je samom Njegosu, naivnom u spoljnoj politici i podleglom propagandi utopistickog „panslavizma” pod maskom velikosrpstva, poslao na Cetinje Dubrovcanina Matiju Bana, knjizevnika i tajnog agenta Beograda. Upadajuci u zamku, Njegos je odmah obecao Srbiji „osam hiljada crnogorskih puskonosa” koje bi svakoga casa mogao da „izvede” van Crne Gore (nije se zapitao zbog cega bi ih uopste „izvodio” van granica svoje drzave, niti za cije zle interese). Trazio je za uzvrat – nista. U stvari, trazio je pogibiju Crne Gore i Crnogoraca, za koju su mu od Beograda bili potrebni samo „olovo, barut, oruzje i tain”. U jednom tajnom Banovom izvjestaju Beogradu se kaze da su „hiljadu dukata godisnje Vladici male pare za veliku korist”! Da li je to veliki pjesnik Petar II Petrovic Njegos bio licno podmicen, ili nije razumio pozadinu toga gesta? Ne bi trebalo zaboraviti da se, uz tu novcanu „potporu”, Vladici obecavalo i „pravo mesto medju srpskim crkvenim velikodostojnicima”. (Na isti nacin se obecavalo, i jos obecava, „pravo mesto” terazijskim Crnogorcima u velikosrpskom Beogradu, po istom modelu.) Tesko je reci: jesu li te zle pare za toboznje „panslovenstvo” i oslobodjenje od Turaka date za Njegosevo licno cekmedze, ili sirotoj, i uvijek potrebitoj Crnoj Gori? Beograd je uvijek samo iskoriscavao nevolje drzave Crne Gore, a otuda je potekla i ideja „etnickog ciscenja” svoje vrste: da se iseljavaju crnogorske porodice u puste krajeve Srbije, i tako se Crna Gora zauvijek denacionalizuje i isprazni od sopstvenog stanovnistva! O tome su se dogovarali Ilija Garasanin i Njegos, ali Njegos uopste nije razumio tu anticrnogorsku ideju raseljavanja stanovnistva zbog oskudice. Sustina toga iseljavanja nije bila da se pomogne potrebitom i siromasnom crnogorskom narodu, nego da zauvijek ostane prazna i pusta teritorija Crne Gore.
Izvještaji tajnog agenta srpskog na Cetinju, Milana Piroćanca, dragocjen su izvor za raskrinkavanje velikosrpske strategije. On je izvještavao Vladu Srbije da Crnu Goru ne da nikome gotovo samo Katunska nahija, to jest Stara Crna Gora, a da su „pogodni” Vasojevići, i inace „najsrpskije pleme”. Dakle, „pogodni” su za obradu, asimilaciju i anticrnogorski rad svake vrste.
Pirocanac izvjestava da su Srpstvu narocito odani mitropolit crnogorski Ilarion Roganovic, grahovski vojvoda Anto Dakovic, vojvoda Novica Cerovic, bjelopavlicki vojvoda i senator crnogorski pop Risto Boskovic, piperski serdar Jole Piletic... Molili su mnogi vidjeni Crnogorci, ne znajuci za sramotu, da Pirocanac prenese izraze ropske vjernosti knezu srpskom Mihailu Obrenovicu, „preporucujuci” se nisko, a izgleda da su ga najjace „vukli za rukav” sam Petar Vukotic, Ivo Radonjic i Djuro Matanovic, spremni da se zaloze „za svaku srpsku potrebu”. U jednom Pirocancevu izvjestaju se istice da je veliki vojvoda iz Vasojevica, Miljan Vukov, tvrdoglavo i „cvrsto uz Crnu Goru”. Velikosrpski rezim je zato pokusao da za „svaku srpsku potrebu” pridobije bar crnogorskog serdara Todora Miljana Vukova, sina njegovog, pa je sam knez Mihailo Obrenovic, pobratim Miljanov, uticao da „makar sin Todor” pomogne Srbiji u „sirenju Srpstva u Crnoj Gori”. Ali, Todor Miljana Vukova je, izgleda, bio castan covjek, i nije se ni dao „obratiti” na stvar anticrnogorstva.
Pravo je cudo kako je uopste opstala Crna Gora i njena misao kad je toliko njenih ljudi na istaknutim duznostima radilo protiv njenih zivotnih interesa. Nevazno je, pri tom, je li za taj „svesrpski rad” dobijan orden, „pravo mesto”, pare i pocasti, na sta su Crnogorci dokazano pohlepni. Razumije se, sve te privilegije dobijene izdajom pravdaju se i obrazlazu „visim” ciljevima i, prirodno, nadaleko cuvenim obrazom crnogorskim.
Poznati narodni prosvjetitelj Vasa Pelagić je 1871. godine savjetovao da se Srbi "prave" podmićivanjem, da se đeca, nema sumnje - u Bosni i Crnoj Gori, podmićuju kojom krajcarom da bi se izjašnjavali kao Srbi.
Ovaj drastičan primjer kako se širilo srpsko nacionalno ime primjetili su inostrani slavisti Obušenkova i Freidzon.
I ovako su se pravili Srbi i srpska svijest zapadno od Tara - Drina! Podmićivanjem, novcem!
Iz knjige: Bosnia: a tradition betrayed od najveceg stranog historicara za Balkan John V.A Fine profesora balkanskih i vIzantijskih studija na Michigen fakultetu i ko-autora Robert J.Donia isto tako profesora na istom fakultetu.
http://ecx.images-amazon.com/images/...ML._AA240_.jpg
Na stranici 73 fino stoji:
http://s28.photobucket.com/albums/c236/ ... =72-73.jpg
Bosnjacki identitet iako u pocetku je znacio regionalnu odrednicu ima korijene koji idu unazad nekoliko stoljeca, dok Srpski i Hrvatski jedva 100 godina.
Iz knjige Bosnia a short story stranica 10:
http://s28.photobucket.com/albums/c236/ ... lcolm2.jpg
“It occurs in the politico-geographical handbook written in 958 by the Byzantine Emperor Constantine Porphyrogenetus.In the section of his handbook devoted to the Serbian prince`s lands he wrote:’IN BAPTISED SERBIA ARE THE INHABITED CITIES OF DESTIKON [etc.]….AND IN THE TERRITORY OF BOSONA,KATERA AND DESNIK”
This makes it clear that Bosnia (an area smaller than modern Bosnia proper,and centered on the river Bosna which flows northwards from Sarajevo) was considered a separate territory.though at that particular time a dependency of the Serbs.In the 960s it fell once again under Croatian rule,and remained a Croatian territory for roughly half a century.”
“Ovo se pojavljuje u politicko geografskom prirucniku,napisanom 958 godine od strane bizantijskog cara Konstantina Porfirogeneta,u dijelu njegovog prirucnika posvecenom zemljama srpskog princa napisao je :”U KRSTENOJ SRBIJI SU NASELJENI GRADOVI DESTIKON…ITD….A NA TLU BOSNE KATERA I DESNIK”
(Dakle ovdje Porfirogenet jasno navodi da su Srbija i Bosna dvije razlicite zemlje,nabraja prvo naseljene gradove u Srbiji pa onda naseljene gradove u Bosni!),o cemu Malcolm dalje kaze:
“Ovo nam govori vrlo jasno da je Bosna (podrucje manje nego danasnja uza Bosna koje je smjesteno oko rijeke Bosne,koja tece na sjever od Sarajeva) bila smatrana zasebnom teritorijom,iako u tom konkretnom trenutku pod vlascu Srba.Oko 960 godine Bosna pada ponovo pod hrvatsku vlast te ostaje hrvatska teritorija oko pola stoljeca”
Da je Bosna razlicita zemlja od Srbije kako u etnickom tako i politickom,kulturnom i svakom drugom pogledu svjedoci jasno cijela historija Bosne poslije 958. godine. 958.god.Bosna je bila tek pod kratkotrajnom okupacijom Srbije,i u svakom pogledu to su dvije razlicite zemlje.Tome jasno svjedoci i sljedecih hiljadu godina historije bosanskog naroda koji je u svakom pogledu razlicit narod od Srba,sa razlicitom historijom,vjerom,crkvom,jezikom,pismom,sopstvenim narodnim imenom,drzavom,vladarskim titulama,sopstvenom kraljevskom krunom,kulturom…Case closed.
1864. 26. januara, u Beču je umro Vuk Stefanović Karadžić, lingvista, etnograf istoričar i reformator srpskog književnog jezika, sakupljač narodnog stvaralaštva i istoričar. Radio je kao pisar u Praviteljstvujušćem savjetu, bio je učitelj, carinski i sudski činovnik. U Beču je sarađivao sa Jernejom Kopitarom, upoznao mnoge značajne onovremene ljude južnoslovenskih naroda i sakupljao je narodne pjesme, poslovice i pripovjetke.Reforme jezika sproveo je pojednostavljenjem pravopisa po fonetskoj osnovi, - "svaki glas jedno slovo" i po načelu "piši kao što govoriš, a čitaj kao što je napisano". Poznata njegova djela su Mala prostonarodna slavenoserbrska pjesmarica, Pismenica serbskoga jezika po govoru prostoga naroda, Serbski rječnik itd. Prvi kontakt sa Crnom Gorom imao je 1821. kada je tražio narodne pjesme, a prvi put došao je u Crnu Goru 1834. g. Boravio je više puta na crnogorskom području, sakupljao narodne pjesme i istorijsku građu za knjigu «Crna Gora i Crnogorci», kao i da pregovara o saradnji Crne Gore sa Srbijom.
Quote:
Originally Posted by -GRAD
U nacelu se slazem, Srbi i Hrvati su bili azijatska plemena koja su nametnula svoje etnicko ime djelu Vlaha i slavenskom stanovnistvu koje je doselilo na prostore Balkana u prvom valu, strani historicari smatraju da samo dvije oblasti zadrzase narodna imena hrvatsko i srpsko, ostale oblasti kako Fine navodi su imali imena topografijska, mjestna drugim rijecima te prostore su naseljavali nedefinirane Slavenske mase, tako je bilo kroz cijeli srednni vijek.
Veliki dio bivse ex-yu je bio etnicki nedefiniran, i nema nikakih dokaza o naseljenju Srpskih i Hrvatskih plemena u Bosni i Crnoj Gori.
Shmajser,Quote:
Originally Posted by Shmasjer
svaka čast za ove podatke! Nijesma znao za njih. Dobro bi bilo da se pronađu te knjige i skeniraju te stranice i da se još bolje napravi prilog o tome kako su pravljeni Srbi zapadno od Drine.
Ovo što si pokazao je vrlo važno, perfektno se uklapa u cjelinu!
Quote:
Originally Posted by -GRAD
Bravo -GRAD! :)
Prije više od 3 godine si ovo napisao, niko ti ovđe nije vjerovao.
A sad i Srbi, srpski istoričari, potpuno isto tvrde!
Naravno da je Vučko otac ove srpske nacije koja je smišljena u 19. vijeku!
Quote:
Velika Srbija
Ideja o objedinjavanju svih teritorija na kojima žive Srbi potiče još od Vuka Stefanovića Karadžića
BEOGRAD - Vojislav Šešelj nije tvorac ideje o velikoj Srbiji, onakve kako se danas shvata, već je to Vuk Stefanović Karadžić.
Istraživanje Kurira pokazuje da politička zamisao koja ima za cilj da ujedini sve etničke Srbe i teritorije na kojima su nekada živeli u jedan entitet, odnosno zajedničku državu, datira od pre nekoliko vekova.
Istoričar Čedomir Antić kaže da je u 18. veku bilo nekoliko projekata o stvaranju velike srpske države.
- Ideja velike Srbije, ovakva kakva je danas, zapravo je ideja o jezičkom jedinstvu, koju je prvi definisao Vuk Stefanović Karadžić u članku objavljenom tridesetih godina 19. veka pod naslovom "Srbi, svi i svuda", u kojem on nabraja zemlje u kojima živi srpski narod. U to vreme preovladao je stav da su, bez obzira na veru i istoriju, svi južni Sloveni koji govore štokavskim dijalektom u stvari Srbi. Taj stav je, dakle, prvi formulisao Vuk Karadžić.
Šešeljev koncept velike Srbije je u potpunosti nekritički primenjen model objedinjavanja svih štokavaca u jednu državu. To je, možda, bilo izvodljivo u 19. veku, dok je u naše vreme tako nešto politički potpuno nemoguće, osim po cenu stvaranja neke nove Jugoslavije - kaže Antić.
On dodaje da je Šešelj tu ideju preuzeo od Stevana Moljevića, jednog od ideologa četničkog pokreta iz Drugog svetskog rata. Kasnije je tu zamisao u brojnim knjigama razlagao Lazo Kostić, emigrantski naučnik i političar. Za srpske političare 20. veka, prema njegovim rečima, velika Srbija i Jugoslavija su bile dva lica istog problema. Akt ujedinjenja u zajedničku državu Srba, Hrvata i Slovenaca od 1. decembra 1918. godine bio je u potpunosti po volji srpske vlade. Antić tvrdi da je Nikola Pašić, dugogodišnji predsednik Vlade Kraljevine SHS, do kraja svoje političke karijere verovao da su Srbi i Hrvati jedan narod, ali je ipak u svojoj knjizi "Sloga Srbohrvata" vrlo podozriv prema idejama hrvatskog nacionalnog pokreta.
- Srpstvo i jugoslovenstvo proizilaze jedno iz drugog. Kada su 1917. streljali Apisa i "crnorukce", oni su vikali: "Živela velika Srbija, živela Jugoslavija" - podseća Antić.
Šešeljeve granice velike Srbije su, prema mišljenju istoričara Predraga Markovića, kafanske.
- Takva politika nas jer mnogo koštala u Bosni i Hrvatskoj. Država se pravi ozbiljno. Tako zamišljena granica obuhvata ogroman procenat manjina. To je maksimalistički plan, koji se svodi na to da je svuda gde ima naših, to deo naše države, kao što su ustaše htele Sombor, Suboticu i Srem ili Albanci Podgoricu. Nikola Pašić je bio političar koji je imao 15 opcija u rukavu i nije bio glup kao neki naši političari koji su se devedesetih godina prošlog veka oslanjali samo na jednu opciju. Da je Austrougarska opstala, Pašić bi se zalagao za veliku Srbiju, ali pošto se raspala, onda je želeo Jugoslaviju - otkriva Marković.
On dodaje da je Srbija u Prvom svetskom ratu podnela velike žrtve, pa je Jugoslaviju smatrala nekom vrstom nadoknade. Svi srpski političari su, prema njegovim rečima, bili za stvaranje Jugoslavije.
LINK :arrow: http://www.kurir-info.rs/clanak/politika/kurir-04-11-2008/velika-srbija
Srpski istoričari Čedomir Antić i Predrag Marković
Specijalno za CKL Akademik Stevan Dedijer: VELIKA SRBIJA, NACIONALISTICKA SANU I NJENI AKADEMICI
Otvoreno Pismo Predsedniku Vlade Srbije, g. Z. Djindjicu
«Na preko 50 mjesta u svojoj knjizi «Milosevic – diagonala Ludjaka» dopisnica francuskog «Le Monde», Florence Hartman citira srpske generale, politicare i akademike gde promoviraju ideju «Velike Srbije».
Postovani g. Z. Djindjicu
MOTOR RAZVITKA SVAKE DRZAVE
Pisem vam kao Srbinu koji je imao hrabrosti, mudrosti i politicke vestine da zlotvora Srbije, Slobodana Milosevica posalje na sud za Ratne Zlocince u Hag. Da ostvarite sto Vam u ovom pismu predlazem, trebace Vam mnogo vise hrabrosti, politicke pameti i vestine nego u slucaju Milosevica. Akcija koju vam predlazem je deo neophodne politike za razvitak Srbije u opste i njene nauke & tehnologije posebno. Od 1950-ih ukazivao sam u svojim radovima u svetskim casopisima i pismima Titu, sefovima republika bivse Jugoslavije i Srpskoj Akademiji Nauka sledece: motorna snaga razvitka jedne drzave je izrazena procentom Bruto Nacionalnog Dohotka koji ona trosi na razvitak nauke, tehnologije, na stvaranje sopstvenih izuma i inovacija. Stanje tog motora razvitka danas se vidi iz sledecih brojki: Svedska 3,8 % BND, USA 2,8,% najrazvijenije zemlje Evropske Unije oko 2,5% BND, a Srbija i Hrvatska manje od 1%. Moj predlog vam je da u reorganizaciju politike, nauke i tehnologije Srbije ukljucite raspustanje i potpunu reorganizaciju danasnje nazalost takozvane Srpske Akademije Nauka, koja sa naukom ima malo veze, jer je generacijama, cak i posle Milosevica, vode otvoreni zagovornici antidemokratske ideologije, nacionalizma i sovinizma, a to su one tragicno konzervativne snage u Srbiji, mozda ovoga trenutka i najbrojnije.
Od l973. do danas se bavim izucavanjem kolektivne pameti organizacija, preduzeca i drzava. Godine l973. razvio sam uvid, objavljen bez moga imena u javnom drzavnom dokumentu Svedske za reformu vojne obavestajne sluzbe “SOU l9, l975.”: da obavestajnost, njena kolektivna pamet, treba da postane ne samo zastita bezbednosti i nezavisnosti jedne drzave vec glavni faktor njene sposobnosti za razvitak. Ovih dana u Hrvatskoj drzim predavanja o umnoj moci Dubrovacke republike od 1301. do 1806, a Svedske od 1700. do 2002. U Le Mondu od 20. oktobra vidim, da univerzitet Ottawa osniva odeljenje za kolektivnu pamet organizacija, poduzeca i drzava. Prema IBM ulaganje u Business Intelligence preduzeca danas iznosi preko 70 milijardi dolara.
NAJNOVIJI SIMPOZIJUM NACIONALISTICKE SANU I NAJNOVIJA TRAGEDIJA SRBIJE
Direktni povod da vam pisem je najnoviji i najlazniji simpozijum SANU o Velikoj Srbiji. Tu se izmislilo i lansiralo da nikada niko nije nastojao “da stvori Veliku Srbiju nego su se samo njeni protivnici - (odakle i ko su oni, nije receno? S.D.) - sluzili optuzbom o navodnoj velikosrpskoj hegemoniji, da bi ostvarili svoje ciljeve na stetu Srba”. Sustina takvih simpozijuma je ravna po gluposti onom da je danas Humboltova akademija u Berlinu odrzala simpozijum dokazujuci da u Nemackoj tokom 1930. i 1940. nije bilo ni nacizma ni Hitlera. Simpozijum SANU su opet medju ostalim, vodili “naucnici” kao Dobrica Cosic, Mihajlo Markovic i I. Medakovic. Ta su gospoda vec dokazani grobari nove Srbije!
UTICAJ VELIKE SRBIJE U MOM ZIVOTU
Ovde cu ukratko opisati samo uticaj ideje Velike Srbije u mojem licnom zivotu. Rodjen sam u Sarajevu od srpskog oca i majke juna l9ll. U istom mesecu je u Beogradu sef vojne obavestajne sluzbe pukovnik Dimitrijevic, ”Apis” osnovao teroristicku organizaciju “Ujedinjenje ili Smrt” bolje poznatu kao ”Crna Ruka” s ciljem da terorom rusi Austro-Hungarsku imperiju i “da pod dinastijom Karadjordjevica ujedini - citiram ustav “Crne Ruke”. “Sve srpske pokrajine:
1. Bosnu i Hercegovinu, 2. Crnu Goru, 3. Staru Srbiju i Makedoniju, 4. Hrvatsku, Sloveniju i Srem 5. Vojvodinu, 6. Morsku Obalu (Dalmaciju). Oktobra l911. bio sam izbeglica u narucju majke bezeci za Beograd, jer je Austrija htela da hapsi moga oca, doktora Jevtu Dedijera, kao clana “Crne Ruke”, za sto imam bezbroj dokaza. To se iz svih njegovih obilnih radova – (umro je u 37 godini 19l8.) vidi: Godine l9l3. posle prvog Balkanskog rata on je napisao o Makedoniji knjigu “Nova Srbija”, i u njoj rekao “Imajuci Vardarsko-Moravsku dolinu, Srbija sada moze dominirati celim Balkanskim poluostrvom.”
U izdanju knjige Jevta Dedijera o Hercegovini koju je priredio moj brat Vladimir Dedijer, objavljeno je njegovo pismo Ministru Unutarnjih Poslova Srbije u izgnanstvu 1916. u kome J. Dedijer kaze:
”Kod Bitolja nasao sam nekoliko sela Vlaha koje treba pretvoriti u Srbe kulturnim postupkom”.
Godine 1915. Hrvat Supilo je dosao u Nis, gde je bila vlada Nikole Pasica, izbegla iz okupiranog Beograda, da upozori Pasica da Italija namerava da okupira Dalmaciju. Na Pasicevo pitanje “Sta je Dalmacija?”, Jevto Dedijer je napisao¸ 15. maja 1915, brosuru “Dalmacija”, (vidi sliku). Na zadnjoj strani brosure stoji “Velicina srpskih zemalja za vreme vladavine Caslava 911-960, Srbije od 1813. do 1912. i Crne Gore od 1870. do 1912 . “Velika Srbija bice oko 250,000 km kvadratnih”, to jest veca od Kraljevine Srba, Hrvata, Slovenaca uspostavljene na Versajskoj konferenciji».
Aleksandar Karadjordjevic i Nikola Pasic su uspostavili srpsku diktaturu policijom nad svim narodima Jugoslovenskih zemalja. Novembra 1918. (kao dete od 7 godina) u Bosanskom Samcu slusao sam majku Milicu Dedijer, da zgranuta prica da je gledala kako “nasa srpska” policija na trgu prisiljuje Muslimane da jedu svinjetinu i slaninu! Decembra 1918. posle Podgoricke skupstine pocela su ubistva Crnogoraca koji su se borili za monarhiju Petrovica i slobodnu drzavu Crnu Goru; januara l9l9. general Milan Nedic, docnije sef vlade pod okupiranom Srbijom, je pucao na demonstrante na Jelacicevom Trgu u Zagrebu, koji su trazili autonomiju Hrvatske; godine 1922. Zika Lazic, ministar unutrasnjih poslova, pozvao me je: ”Hajde, Stevice, da ispratimo nasu Srpsku vojsku koja ide na Kosovo da tuce Arnaute”; Juna 1928. Majka Milica rekla je meni i braci Vladimiru i Borivoju: ”Djeco, ovo je kraj Jugoslavije. Prokleti Aleksandar je dao ubiti demokratske vodje Hrvata“. To je bilo kada je Punisa Racic, licni prijatelj Aleksandra sa kojim je noc prije igrao poker, ubio u skupstini bracu Radic. Godine 1931. sekretarica Alberta Einsteina koji je radio u zgradi Matematike Princeton Univerztitetu, gde sam ja bio student teoretske fizike, dala mi je Einsteinov protest da je vlada kralja Aleksandra dala ubiti Hrvatskog naucnika Suflaja. Godine l936, kada sam postao clan KPJ u New Yorku, citao sam “Proleter” koji je uredjivao Josip Broz Tito, da je Jugoslavija “tamnica naroda”, sto je od nje Aleksandrova vlada nacinila te je 1941. propala pod prvim udarom fasisticke vojske. Godine 1941. citao sam u New Yorku Times-u da je Aleksandar Belic, predsednik SANU, potpisao proglas u kome napada narodnooslobodilacku borbu Srba protiv nacizma.
«Velika srbija» je od poslanika skupstine Ante Pavelica, kako pise Svetozar Pribicevic u svojoj knjizi “Diktatura Kralja Aleksandra” 1936. koji je u parlamentu zagovarao samo autonomiju Hrvatske u okviru Jugoslavije, kad je vidio da Punisa Racic ubija Hrvatske vodje, pretvorio se u kvislinga Hitlera i Musolinija i dusmana srpskog zivlja u Hrvatskoj. Ali tek kad je video sta radi kralj Aleksandar. Od 1988. godine sam uvideo velikosrpsku politiku Milosevica na prvom mestu protiv Srpskog naroda. U nizu napisa potpisovao sam se, pocev od “Borbe” godine 1989, kao “Srbin sa dna kace”, gde je kiseli kupus najbolji, napadajuci Milosevice, Cosice i zagovornike Velike Srbije. Milosevicev napad, najavljen na Kosovu 28. juna l989, na Sloveniju, Hrvatsku, Bosnu i Kosovo dozivio sam kao najgoru tragediju u svom burnom zivotu. Godine l989, oktobra meseca, u otvorenom pismu mom pokojnom ocu, uz prijateljsku pomoc generala Peka Dapcevica, obavio sam intervju – sa Lukom Brajlom u Slobodnoj Dalmaciji da je ideja Velike Srbije donela ratove i katastrofu za srpski narod l914, pa onda l941, i da ce pod Milosevicem doneti i trecu katastrofu, za koju danas 2002. godine i sam Milosevic placa. U tom intervjuu izneo sam mnoge ideje – kao na primer pogubna steta nacionalizma koji je nerazdvojan od sovinizma – u kojima mi je pomagao moj prijatelj iz detinjstva sa Bob kluba kod Sest Topola u Beogradu i najslavniji Titov general, Koca Popovic. On mi je stalno ponavljao: ”Stevo, dok se ne rese nacionalizma i to na prvom mestu srpske elite, nema im spasa: propasce sa Milosevicem!” Njega su interesovale moje ideje o razvitku inteligencije drzava koje smo diskutovali na bezbroj ruckova u njegovoj maloj kuci u Dubrovniku. Mala mi je uteha u tome bila 5. oktobra 2000. kada me je iz Londona zvao bivsi sekretar Laburisticke Partije Velike Britanije Michael Foot da mi se zahvali i cestita na svrgavanju Milosevica!
PET KARDINALNIH GLUPOSTI SANU
Ovde cu samo navesti ukratko pet kardinalnih gluposti SANU.
I
Uprkos bezbroj dokumenata pocev od Garasaninovog Nacertanija, preko pisanja Jovana Cvijica, ustava Crne Ruke, Ideologa Draze Mihajlovica S. Moljevića i vladavine svih velikosrpskih vlada od 1918. do 1941. SANU sada negira postojanje ideje Velike Srbije. Kako je to moguce?!
II
Srpski politicar Svetozar Pribicevic na strani 163 svoje knjige “Diktatura Kralja Aleksandra”, veli sledece: ”Nema na svijetu snage sto moze slomiti hrvatsku misao. Prije ce se Velebit srusiti u more i Drava i Sava presusiti nego ce se Hrvati odreci svojih teznji sto sadrzavaju cuvanje nesmetanog razvoja njihova individualiteta”. Korenita glupost rukovodstva SANU kao i Milosevica bila je da ne razumeju da ovo sto je Pribicevic rekao za Hrvate, vredi i za Slovence, Bosnjake, Makedonce, Crnogorce i Albance!
III
U istoriji ce ostati: Srbija je pocela 4 rata, koje je najavio Milosevic u svom govoru na Kosovu 28. juna 1989, protiv Slovenije, Hrvatske, Bosne i Hercegovine i Kosova i sva cetiri izgubila. Nema primera u istoriji da jedna drzava izgubi u pet godina cetiri rata, sto SANU negira. Treba znati da je Milosevic za malo poveo rat i protiv Crne Gore.
IV
Glavni zadatak svakog naucnog centra danas je da shvati informativne tokove u svijetu, ukljuciv i desetu revoluciju inteligencije u istoriji covecanstva u kojoj danas svi zivimo. Rukovodstvu SANU nije ni na kraj pamti stalo kad su propagirali Milosevica i njegovu Veliku Srbiju, da je Medjunarodna Zajednica danas spremna da otpocne rat protiv jedne agresorske suverene drzave i da njenog sefa stavi na sud za ratne zlocine, sto se prvi put u istoriji dogodilo i to sa Srbijom!
V Glavna i najgora glupost rukovodioca SANU je da se bavila svime osim onim cime se svaka Akademija nauka treba da bavi: razvitkom kreativene moci svog naroda u nauci, tehnologiji, u izumima t.j. inovacijama. Iz prilozenog pisma Dobrice Cosica meni mozete videti da sam ja urgirao u tom smislu i to ne prvi put. U prvom clanku prvog broja “Nove Misli” koju je osnovao Crnogorac i clan Politbiroa Komunisticke Partije Jugoslavije Milovan Djilas godine l952, nacicete moj clanak u kome osudjujem SANU da sledi katastrofalnu politiku Sovjetskog Saveza na tom podrucju.
Sta veli to pismo Dobrice Cosica meni od 25. juna l984. godine? (prilog) Napominjem, da od njegove zamisli da SANU odrzi konferenciju ”Drustvo-nauka-buducnost” nista nije bilo. Jer su se poceli baviti svojim Memorandumom da ozive ideju Velike Srbije. Drugo, ”Nas narod ostaje u planinama Balkana”, jer njegovi Akademici i minorni politicari kao Kostunica, igraju se jos uvek nazadnim idejama nacionalizma, sovinizma, mrznje i gluposti. Taj njihov trodnevni simpozijum o nepostojanju ideje «Velike Srbije» to je i dokazao!
Postovani g. Djindjicu, nadam se da cete u ovom pismu naci dovoljno argumenata da vam pomognu u teskom zadatku koji vas ocekuje da dovedete Srbiju na put dinamicnog razvitka.
S postovanjem, Stevan Dedijer, kao i uvek Srbin sa dna kace.
Komentar dana - Veljko Miladinović
Načertanije za 21. vek
Još od kada je Karađorđe na Oplencu 1804. godine izdao naređenje „svaki svoga ubijte subašu" i počeo da udara po Turcima kako bi vaskrsnuo Srbiju, najvažniji spoljnopolitički cilj te srpske protodržave koja se razvijala u 19. veku bio je povratak Kosova
http://www.pressonline.rs/upload/box...584/veljko.jpg
Tokom 19. veka formirao se još jedan veliki spoljnopolitički cilj mlade države Srbije, još formalno pod turskom kapom - oslobađanje braće preko Drine. A onda i treći cilj, ujedinjenje sa braćom iz Austrije, koja živi preko Dunava, u Sremu, Banatu i Bačkoj. Ništa manje važan cilj bio je i ujedinjenje sa Crnom Gorom i izlaz Srbije na more.
Sve je to lepo zabeleženo u tajnom programu spoljašnje i nacionalne politike Srbije, iliti „Načertaniju" iz 1844, gde je Ilija Garašanin ove ciljeve označio kao srpsko „sveto pravo istoričesko".
Čitav vek srpska nastojanja u tim pravcima više su delovala kao lavež koji je nosio vetar iz Beča i Istanbula. Ali, jačala je Srbija, ne bi li došla u priliku da počne da ostvaruje svoje velike ciljeve. Sve do 1912. godine i balkanskih ratova, kada je Kosovo posle toliko vekova došlo u sastav Srbije. A potom i Prvi svetski rat, kada je trećina „šumadijske rase" dala svoj život za braću „od preko". I isplatilo se. Vojvodina je proglasila prisajedinjenje Srbiji. I junačka Crna Gora je prolivala krv na Mojkovcu za braću iz Srbije, a posle rata Srbija i Crna Gora su postale jedno.
A onda je stvorena Jugoslavija.
Teorija kaže da se svaka država stvara na mitu. Tako je i mit o padu srpskog carstva na Kosovu 1389. ušao u glave Srba. Samo, nigde u teoriji ne postoji kako jedan narod može da promeni svoj mit preko noći. A Srbi su upravo svoj nacionalni mit zamenili Jugoslavijom, u kojoj je uspela da izgubi gotovo sve za šta se borila više od jednog veka.
Više se i ne zna na čiju sliku pre treba pljunuti zbog toga, od Tita, preko Miloševića, pa i nekog posle njega ko je čuvao nacionalne interese.
A Srbija danas, ni kriva ni dužna, ima de fakto državu u Bosni, što nikada nije imala. Ima i prečansku Vojvodinu. U Ustavu piše da imamo i Kosovo. Niko ne sme naglas da kaže da ga nemamo. A niko ne želi da kaže da ga de fakto imamo oko petnaestak odsto.
Kako onda zvuči da je Srbija, makar de fakto i simbolično, nikada bliža ostvarenju svojih vekovnih ciljeva? Samo nedostaje Crna Gora. A ona je Šarićeva...
Za Garašaninovo „Načertanije" se saznalo 62 godine kasnije. Da li ga danas neko piše?
http://www.pressonline.rs/sr/vesti/k...a+21.+vek.html
Svaka ti čast Ćipur
kad zaželim nešto pročitati, od tebe uvijek ima nešto dobro i novo
Braća Crnogorci se bolje odnose prema Vuku i novijoj istoriji nego braća Hrvati
kojima po forumima još nije jasno da su sve nevolje na našim prostorima počele
upravo u novijoj istoriji, đe se radila podjela ( Ilirski preporod, V.S. Karađić i dr.)