PDA

View Full Version : "Nemanjin Grad" je izmišljen poslije ulaska srpske vojske u Crnu Goru 1918. g.



Vlado Dapčević
14-07-06, 13:29
Kako je poslije 1918. izmišljen "Nemanjića Grad" pomoću bajoneta srpske vojske i žandarmerije


Zašto se mijenjaju nazivi toponima po Crnoj Gori?
Zašto se srpče krajevi po Crnoj Gori?
Ko ima potrebu za tim?
Na koju se kulturu i tradiciju pozivaju posrbljeni Crnogorci?
Na koji se identitet pozivaju?



Priča Marka Miljanova iz koje se jasno vidi kako se zvala tvrđava na ušću Ribnice u Moraču.
Tu su tvrđavu izgradili Turci u 15. vijeku i nazvali je DEPEDEGEN.
Evo jednog starog turskog zapisa o Podgorici - varoši tvrđave DEPEDEGEN

http://img214.imageshack.us/img214/6307/depedogen0xu.jpg

Arhelozi su prije izvjesnog vremena radili iskopavanja na tvrđavi i nijesu našli nikakve ostatke nekog starijeg utvrđenja. Međutim ta tvrđava je poslije 1918. godine i ulaska srpske vojske i žandarmerije u Crnu Goru nazvana Nemanjića Grad!
Taj naziv su naši posrbljeni Crnogorci prihvatili, valjda zato što mrze svoje pretke i sve njihovo!
Na podgoričkoj IN TV, nedavno je stari Podgoričanin Gojko Martinović govorio, da oni nikada kao đeca nijesu tu tvrđavu zvali "Nemanjića Grad"!
Da vidimo kako taj "Nemanjića Grad" zove Marko Miljanov u priči broj 43 iz njegove knjige "Primjeri čojstva u junaštva"

43.
Vezir skadarski izagna iz pašaluka skadarskoga bega Zotovića. No beg se naša od onije junaka što ne bježe: pobi se s vezirom, uze mu Spuž i Podgoricu, izagna mu vojsku iz Zete, a vezira odvoji od njegove vojske i zatvori ga u kuću Begovića u Zetu. Nije potrebalo više no da se naloži kuća vr vezira, da u nju izgori, a beg bi se osvetio svome protivniku. Ali znade koliku će tijem štetu učinjet braći Turcima ako osvetom ugađa svome ćefu, pa otvori ćef na tursku korist, otvori kuću, pušti vezira iz zatvora, te on zdravo ojde, a beg Zotović bez osvete sam sebe ostavi, samo što mu je drža Zetu na silu te je na nju jedanaest godina sudio.
Poslije jedanaes godina udari vezir na begove Zotovića i Alilagića, izagna i iz Zete i Podgorice. Kad su se njine vojske bile oko Podgorice, pogoniše se od Staroga Grada i Ribnice do Vezirova mosta. Vezir je gleda sa Staroga Grada kako beg Zotović igra konja između bojeva, ugoni ga u vezirovu vojsku, te mu i bije i siječe. Iako je vezir žalio svoje Turke koji mu ginu od bega, ipak zanesen njegovim junaštvom izgovori:
»A, mašala, što je rodila bula Turčina, nemote ga ubit, turske vi vjere, no dako mi ga živa ufatite!«
Vidi se lijepa misa u vezira, da dobro misli i lijepo zbori!



Zašto neki Crnogorci mrze svoje pretke i sve njihovo?
Zašto mrze Marka Miljanova?
Zašto hoće da uzmu tuđu kulturu i zašto pljuju na svoju kulturu, kulturu svijh prađedova?

Ćipur
28-05-07, 23:27
Jovan Velikić: DA LI JE NEMANjA ROĐEN U TURSKOJ TVRĐAVI?



Srpska pravoslavna crkva u Crnoj Gori je i ove godine, u nedjelju 23. februara 2003. godine, organizovala i odrzala crkveno-narodnu svecanost, sa litijom kroz Podgoricu, na uscu Ribnice u Moracu, na ostacima stare turske tvrdjave. Depedogen. Svecanost je posvecena sv. Simeonu Mirotocivom, prije zamonasenja poznatom kao Stefan Nemanja, veliki zupan srpski, rodonacelnik dinastije Nemanjica, poznat po izuzetnoj surovosti u sprovodjenju svojih politickih ciljeva. Inace, ustanovitelj ove politicko-crkvene predstave jeste mitropolit srpski u Crnoj Gori Amfilohije Radovic, koji je i ovoga puta bio domacin i besjednik na tzv. Nemanjinoj obali (koja je tako nominovana nakon AB revolucije, kada je nova populisticka vlast nominovala tako, inaugurisuci svoj anticrnogorski program, pravac i smjer).
I ove godine Amfilohije se potrudio da uprilici ovu svoju predstavu u inat ne samo Crnogorcima nego i istoriji, uz prisustvo brojnih pristalica, svestenstva i svojih gostiju iz nekih mu bliskih crkava.
Iako dan Sv. Simeona Mirotocivog pada tacno 26. februara, predstava je odrzana tri dana ranije, po lijepom vremenu.
Ostavljajuci samu svecanost i crkvenu ceremoniju njenim pristalicama i vjernicima, mi zelimo u nasem osvrtu da ukazemo na nesto drugo, na Amfilohijevo konstantno i smisljeno mistifikovanje i falsifikovanje crnogorske proslosti, kalemljenje na njeno izvorno stablo izmisljenih fakata, zbivanja i licnosti a sve u cilju naknadnog i nasilnog utemeljenja srpstva i svetosavlja u Crnoj Gori, predstavljanje ukupne, pa i najstarije crnogorske proslosti srpskom prosloscu, crnogorske drzavnosti sa srpskim korijenima, pri tom se sluzeci ociglednim falsifikatima.
Istoricari koji se prvenstveno oslanjaju na arhivske izvore, poricu da su ostaci tvrdjave na uscu Ribnice iz dukljansko-zetskog perioda i argumentovano dokazuju da su oni nesumnjivo iz vremena turske vladavine.
Medjutim, srpskom mitropolitu nijesu potrebne verifikovane istorijske cinjenice. Cak ga ne obavezuje ni postovanje pouzdanije tradicije.
On, jednostavno, ili izmislja ili se namjerno oslanja na mutna predanja koja njegovoj masti idu na ruku. Tako da on i istoriju i tradiciju podesava kako njemu odgovara.
Glavno njegovo uporiste su mastovita tvrdjenja nekih srpskih pseudoistoricara i romanticara, bez izvornih informacija provjerenih fakata. U ovom slucaju to su zitija sv. Simeona ciji su tvorci njegovi sinovi sv. Sava i Stevan Prvovencani. Amfilohije je udesio da je Nemanja bas tu rodjen, u turskoj tvrdjavi.
Akademik Bogumil Hrabak, i neki drugi referentni istoricari, misli da naselje u kome je mogao biti rodjen Stefan Nemanja nije bilo na uscu Ribnice, da se njegov otac bas tu sklonio od svojih neprijatelja iz Raske.
Vecina ozbiljnih istoricara smatra da se radi o udesenom falsifikatu koji hoce da utemelji da se Nemanja rodio u Ribnici, da mu je to naselje, navodno, rodno mjesto. I sama godina Nemanjinog rodjenja je sporna, u rasponu od dvadeset godina – od 1113. do 1134. Takodje, sporno je i stvarno ime Nemanjinog oca – Zavida ili Desa. Postoji i misljenje da je Nemanja rodjen u Spuzu, kao i ono da uopste nije rodjen u Zeti.
Nauka je, takodje, utvrdila da Ribnica kao urbano naselje nije postojala u vrijeme Nemanjinog rodjenja. Naucno je ustanovljeno da su Zupe i oblasti dobijale ime po rijeci koja je kroz njih tekla. Akademik Hrabak i drugi tvrde da nema primjera u srednjem vijeku da je ime rijeke davano gradu, urbanom naselju.
No, ne samo laici nego su i neki »istoricari«, kada je o mjestu Nemanjenog rodjenja rijec, beskrupulozno izmisljali, udesavali, dodavali, falsifikovali, projektovali, cak i »dvorce podizali« u kojima je na svijet dosao Nemanja.
A najveci medju najvecim falsifikatorima je mitropolit Amfilohije. Njega apsolutno, niti interesuju niti obavezuju istorijske cinjenice, istorijska istina, istorijska nauka. To sto cini jeste toliko neozbiljno a toliko stetno, pogotovo za Crnu Goru i nepatvorenu istorijsku istinu.
Uz sve to srpski mitropolit Amfilohije nece ni da zna da je Stefan Nemanja osvojio i porusio Duklju kao svoju »dedinu«, o cemu svjedoci i mitropolit Vasilije Petrovic u svojoj Istoriji.
Naselje u kome se mogao roditi Nemanja nije ni Podgorica koja se kao naselje pominje tek 1326. godine, dva vijeka nakon Nemanjina rodjenja.
Te namjerne zablude nekih srpskih istoricara u pogledu Nemanjina rodjenja nastale su kao posljedica povodjenja za sv. Savom i Stevanom Prvovencanim, koji su »stvorili« naselje tamo gdje ono nije ni postojalo!
U tom duhu, i Amfilohijeve mistifikacije crnogorskog prostora i istorije se uporno nastavljaju. On od njih i povodom njih pravi razne predstave, izmislja svecanosti, uzakonjujuci laz za istinu.
Amfilohije je locirao i betonirao mjesto Nemanjinog rodjenja u turskoj tvrdjavi, poznatoj kao Depedogen, spajajuci nespojive cinjenice i vremena. Ali u njegovoj alhemiji je sve moguce!
Njegova feudalna samovolja i masta nemaju kraja u svojoj agresivnosti i bescascu, a sve zbog odbojnosti prema kontinuitetu crnogorske drzavnosti, njenim slovenskim autohtonim korijenima, starijim od svetorodnih i mirotocivih Nemanjica.
Ali, apsurdno, srpski mitropolit Amfilohije, uprkos istorijskim izvorima i arheoloskim nalazima, htio je da ustali mitsko kao stvarno: da Stefan Nemanja bude rodjen u turskoj tvrdjavi koja je nastala izmedju 1474. i 1478. godine.
A turska kula nikako ne moze biti srednjovjekovni dvorac u kome se rodio Stefan Nemanja ili sv. Simeon Mirotocivi.
Ali kad Amfilohije i njemu slicni hoce nesto – sve je moguce. Na tome bi im pozavidio i veliki knjizevnik Borhes.

getaway blues
28-05-07, 23:37
Cipure, eno ga vizantijski krst u kamenu, dolje sa lijeve strane starog mosta preko ribnice, u onom hladu, savrseno ochuvan, ja danas vidio:)

Ćipur
28-05-07, 23:44
Cipure, eno ga vizantijski krst u kamenu, dolje sa lijeve strane starog mosta preko ribnice, u onom hladu, savrseno ochuvan, ja danas vidio:)


Ali tvrđava je turska, jer su rađena iskopavanja, nikavi stariji slojevi nijesu nađeni.
Pa zar misliš da je bilo moguće da komunistički Srbi poput Đilasa, i Srbi iz Beograda ne ispitaju to?
Ispitali su srpski arheolozi i došli su do rezultata, da starijih slojeva od turske tvrđave - NEMA.

A dolje kod mosta?
Može svašta biti, idući put slikaj, pa postavi na forum.

getaway blues
29-05-07, 00:01
da, da - upravo tako rekoh, dolje kod mosta, na ovoj strani gdje je skupstina. potrudicu se da to slikam ovih dana. most je vidljivo novijeg datuma, mozda iz 30ih godina, a kamen od koga je tvrdjava je vidljivo drugaciji od onog sa druge strane... vidjecemo, postoji li neki arheoloski institut u crnoj gori, neko ko bi bio upucen u ovu tematiku? ljudi, ovo je blago svih nas, i srba i crnogoraca i bosnjaka, u centru podgorice!

Ćipur
29-05-07, 00:54
da, da - upravo tako rekoh, dolje kod mosta, na ovoj strani gdje je skupstina. potrudicu se da to slikam ovih dana. most je vidljivo novijeg datuma, mozda iz 30ih godina, a kamen od koga je tvrdjava je vidljivo drugaciji od onog sa druge strane... vidjecemo, postoji li neki arheoloski institut u crnoj gori, neko ko bi bio upucen u ovu tematiku? ljudi, ovo je blago svih nas, i srba i crnogoraca i bosnjaka, u centru podgorice!


Ispitana je tvdjava zalud pitas, nijesu Srbi to propustili, a da su nasli neki stariji sloj ti bi o tome napamet sve znao, mislim nacerali bi te da sve znas.
Fino gore mozes procitati kako Marko Miljanov zove tvrdjavu iznad usca Ribnice i Morace.

Ćipur
05-07-07, 20:12
Husein Tuzović: Iz prošlosti Podgorice, čitaonica - najstarija kulturna ustanova




Luča sa Tećije



Čitaonica s bibliotekom osnovana je u januaru 1881. godine. Bila je smještena u jednoj kući na tadašnjoj Tećiji, sada Ulica Gojka Radonjića, koja od zgrade Direkcije Pošta Crne Gore (Telekom), vodi do raskršća s ulicama Spasa Nikolića i Keše Đurovića, gdje se nalazi Starodoganska džamija. Do sada niko nije utvrdio čija je to kuća bila.
U ranijim razgovorima s tada još živim stanovnicima tog poznatog varoškog naselja, saznao sam da su na Tećiji živjele porodice Popovića, Vujanovića, Drecuna, Kerovića, Kolakovića, Krpuljevića, Lainovića, Dervanovića, Đuraškovića, Mušikića i drugih.
Ovih dana dr Đorđije Drecun, jedan od najstarijih Starovarošana, rekao mi je da su oni svoju sadašnju kuću dovršili 1912. godine, pa kod njih nije mogla biti. Postoji mogućnost da je bila smještena u kući jedne od navedenih familija.
Prof. dr Svetozar Piletić u knjizi ''Saga o Podgorici'' navodi Tećiju kao mjesto u kojem je radila Čitaonica. I ništa više od toga.
U listu ''Glas Crnogorca'' objavljeno je da je Čitaonica otvorena krajem 1880. godine. Mjesec prije ili kasnije, nije od značaja. Važno je da su građani dobili kulturnu ustanovu u kojoj su se okupljali i obrazovali. Na raspolaganju im je bio bogat književni fond, što je za ono vrijeme mnogo značilo.
Dosta podataka o Čitaonici dao je dr Đoko Pejović u knjizi ''Razvitak prosvjete i kulture u Crnoj Gori 1852. – 1916. godine''. On kaže da je Marko Miljanov bio inicijator i realizator ideje o osnivanju. Navodi da je imala 24 redovna i četiri počasna člana. Slično saopštava i Niko Simov Martinović u djelu ''Razvoj bibliotekarstva u Crnoj Gori od Petra Prvog Petrovića do 1945.'' I on piše da je inicijativa potekla od vojvode Marka Miljanova Popovića Drekalovića i da je 22. aprila 1881. godine sazvana Skupština na kojoj su upisani novi članovi i izabrana nova uprava. Za predsjednika je izabran Jovan Lazović. Pročitana su i usvojena Pravila. Čitaonica je imala i počasne članove – Arsa Pejovića, izdavača i publicistu iz Novog Sada, vojvodu Maša Vrbicu, vojvodu Đura Cerovića, Filipa Berovića, trgovca iz Skadra, vojvodu Bećir–bega Osmanagića, kadiju Selmana Abazovića, brigadira Mihaila Vukčevića, ruskog naučnika Pavla Apolonovića Rovinskog i Bernarda Švarca iz Njemačke.
Proslavljajući prvu i drugu godišnjicu, uprava nije zaboravila istaći knjaževića Mirka, velikog vojvodu, pokrovitelja.
Profesor dr Pavle Radusinović je, ističe Radosav Milić pišući o Čitaonici za ''Ljetopis'' Narodne biblioteke ''Radosav Ljumović'', najiscrpnije pisao o njoj. U obimnoj knjizi ''Stanovništvo i naselja zetske ravnice od najstarijih vremena do novijeg doba'', on se osvrće i na aktivnost Čitaonice u Podgorici.
''Obilježavala je značajne događaje iz kulturne istorije, kao hiljadugodišnjicu slovenskih apostola Ćirila i Metodija, godišnjicu oslobođenja od osmanlijske vlasti, prikupljala novčane priloge za prijenos posmrtnih ostataka Branka Radičevića, te za doček pjesnika Zmaja Jovana Jovanovića u Podgorici''.
Radusinović još piše da se ''Društvo Podgorička čitaonica na svojoj glavnoj Skupštini 1898. reorganizovalo i brojalo preko 100 članova.''
On iznosi još mnogo zanimljivih podataka o želji Uprave da obogati knjižni fond raznim publikacijama kao ''Glas Crnogorca'', ''Odjek'', ''Male novine'', ''Srpski glas'', ''Branik'', ''Prosvjeta'', ''Bosanska vila'', ''Ljetopis Matice Srpske'', ''Dubrovnik'', ''Zdravlje'', ''Naše jedinstvo'', ''Pravda'', ''Beogradske novine'', ''Cetinjski vjesnik'', ''Trgovinski glasnik'', ''Privrednik'', pa i dva lista iz inostranstva – turski ''Torik'' i talijanski ''Corriere della sera''.
- Osnovni cilj Društva bio je - kaže prof. Radusinović- da razvija prosvjetni i društveni život, njeguje narodna osjećanja, priređuje zabave i društvene izlete.
U prvim godinama rada Čitaonica je formirala Pozorišno društvo, koje je građanima Podgorice, prikazalo nekoliko predstava – ''Školskog nadzornika'', ''Balkansku caricu'', ''Maksima Crnojevića''... Ona je razvijala i druge aktivnosti iz pozorišne i muzičke oblasti. Čitaonica je osnivač pjevačkog društva ''Branko'' i kulturnog društva s nekoliko sekcija – dramskom, pjevačkom, solističkom i mandolinskom.
Čitaonica je iz Stare varoši preseljena u Novu (Mirkovu) varoš 27. januara 1888, na sedmu godišnjicu svog osnivanja. Njoj je mitropolit Ilarion Roganović za uspomenu na svoje rodno mjesto darivao dosta lijepu crkvenu zgradu, piše Radosav Milić u Glasniku Biblioteke u povodu 125 godina Čitaonice.
Od osnivanja do savremenog doba ona je prolazila kroz razne faze razvoja, posebno do 1904. U narednih šest godina aktivnost je splasnula, da bi na inicijativu grupe građana 1910. opet počela da radi. Tada je brojala oko 100 članova. Međutim, balkanski ratovi 1912. i 1913, naročito Prvi svjetski rat, prekinuli su svaku organizovaniju aktivnost. Tek u aprilu 1924. pokreće se ponovo rad čitaonice. Održava se Skupština i na njoj usvajaju Pravila Ministarstva prosvjete. Ali, ta aktivnost ubrzo zamire, pa od 1926. kao da je i nema. A od 1931. gotovo prestaje. O tome je u listu ''Zeta'' Jovan B. Vukčević objavio članak ''Intelekt i palanka'', u kojem prekorijeva opštinsku vlast i građane Podgorice zbog prekida rada Čitaonice i što ništa ne preduzimaju za njenu rastauraciju. Oni su pozvani da to učine u interesu samih sebe i ugleda svoje varoši. I njih treba osuđivati, jer im se taj i sličan nehat grdno sveti'', zaključuje Vukčević.

Hokmun
05-07-07, 21:14
PJESMA SVETOM SAVI

U svom dvoru na Ribnici
podranio kralj Nemanja,
star i brižan, a životom
rđavoga odvek stanja
podranio, sluge zove;
zove sluge i dvorjane
prije sunca da na noge
kao i on svak ustane.
Dvor je kraljev u zabuni,
u nj najljepšeg nema člana,
koji ga je ukrasiva'
nekoliko prije dana.
Kralj, kraljica, Vuk i Stefan
i dvorjani svi ustali;
prošlu noć su i dan pošli
u brigama isplakali.
Knjaza Rastka nigdje nema,
- ka' progutan zemljom da je -
gdje je poša' kud se dio,
dosad niko ne doznaje.
Nije li ga progutao
val Morače il' Ribnice,
na čamčiću loveć' ribu
ispod grada i Gorice?!
Jesu li ga zvjerad u lov
rastrgnula u planine,
kada se je za srnama
gorom peo uz visine?
Da l' je žrtvom zlikovaca
knjaz lijepi gdje panuo?
Hvala Bogu, gdje će biti
mlad kraljević izdahnuo?!
Svak se pita, svako zebe,
na nesreću svako sluti,
a kraljevski par i kuću
prevelika žalost muti ...
Gdje je onaj divni momak,
ka' zvijezda što ježđaše
Ćemovskijem na svom hatu,
i ka' soko letijaše?
Gdje je onaj zor mladosni
s bujnom svojom okolinom;
kuda zađe sjajni vitez
iz vlastele sa družinom?
Njemilo je zam'jenilo
pjesmu, svirku, smijeh, šale;
crne slutnje na dvor kraljev
nenadno su eto pale ...
Svako traži, raspituje
gdje je Rastko? - Rastka nije;
da l' ga živa ili mrtva
ko god, možda, gdje god krije?
U njegovim odajama
predstavlja se na pogledu
sve na mjestu, stvari sve su
i u dobrom sve je redu,
knjige, str'jela, mač i koplje
i od'jelo i štit tu je;
u podrumu zorni hat mu
kopa nogom, podvriskuje ...
Mnogobrojne sluge mu se
s pažljivošću raspituju,
al' ne znaju ništa reći,
nego gorko jadikuju ...
Jedan samo od njih sviju,
plakajući tužan reče
da je mladog knjaza Rastka
zastanuo jedno veče,
oblivena sa suzama,
pred ikonom na koljena
u molitvi strasnoj, vreloj,
čak do zemlje previjena
i riječi čuo ove:
"Oprosti mi, roditelju,
za odluku, sa kojom ću
nanijet' ti tugu velju,
i ti, majko, slatka majko,
i vi, braćo, obojica
oprostite, a tješite
milog oca sva trojica!
Roditeljski dom ostavljam
i knjaževska preimućstva;
drugom dvoru, drugoj kući
mene tajna vuku čuvstva!
Tamo nema bojnih sprava
od strijela i mačeva;
tamo oklop, srma, zlato
sa zidova ne ods'jeva ...
Tamo nema tamburica,
ni svirala na dohvatu;
pjevanije čut' tam' neću
ni glas mome dobrom hatu
Tamo mi je omiljena
duše moje vjerenica,
halak, pjesmu i oružje
ta ne voli sirotica ...
Ona hoće krotost srca,
mir i ljubav i samštinu
i molitvu, izrečenu
u pobožnost i tišinu.
Njoj je ime, sveto ime -
crkva, rajsko utočište;
ruku njenu, svetu ruku
moja duša danas ište.
Sveta crkvo, vjero sveta,
u tvome me primi krilu,
dragu Zetu, kraljevinu,
ti zaštiti moju milu;
u to ime prinosim ti
na žrtvenik mladost moju;
crkvo sveta, vjero sveta,
milost za rod prosim tvoju!
O Atonska Goro sveta,
mog spasenja Ararate,
nek' anđeli kroke moje
k tvojoj strani sjutra prate!"
Kad Nemanja ovo čuo
mutno mu se bistri lice,
pa će reći pred dvorjanstvom
i kraljevstva poglavice:
"Nije ljepše Bog mogao
nagraditi moje trude,
ni položaj stvoriti mi
zavidniji među ljude;
sam sam parče sve po parče
skuplja' ove kraljevine,
i podiga' pred svijetom
njezin ugled u visine ...
A Bog me je obdario
u mom domu sa tri sina;
jemstvo sreće u njih nać' će
kraljevstva mi veličina.
Dva će sabljo.m da ga brane,
a u savez treći s Bogom
kraljevsto mi opasati
s dobrim redom i sa slogom,
Slava tebi, bože sveti,
i ti, Rastko, slavan bio
kraljevstvo mi i sam sebe
uzvisio, proslavio!"
Suza topla iza toga
kraljevim se licem valja;
nije suza žalosnica,
koju oko lije kralja, no je rosa od olaženstva,
što mu bornim licem teče,
jer jednoga svetitelja
u svojemu domu steče ...

Hokmun
05-07-07, 21:16
pjesma napisana prije 1918 godine...od crnogorskog suverena...

Ćipur
05-07-07, 21:21
Pobro, što to ne stavi u pdf Književnost?

Hokmun
05-07-07, 21:29
Pobro, što to ne stavi u pdf Književnost?

Da ti ne bi izmisljao da je nemanjica grad prvi put pomenut poslije 1918te. Falsifikatoru.

Ćipur
05-07-07, 22:39
Da ti ne bi izmisljao da je nemanjica grad prvi put pomenut poslije 1918te. Falsifikatoru.

Znači Nidžo je izmislio Nemanjića Grad?
Pa on u ovoj pjesmici (koju prvi put nijesam ni čita), niđe ne pominje Nemanjića Grad?!!

U svakom slučaju u ovim bajkama je tvoja istorija, ne u događajima koji su zabilježeni u arhivama, tu nema dileme jel tako?
Tvoje viđenje istorije je kroz bajke, pjesmice i mitove.
Istorijske činjenice ne priznaješ, jel tako?

Hokmun
05-07-07, 22:57
Znači Nidžo je izmislio Nemanjića Grad?
Pa on u ovoj pjesmici (koju prvi put nijesam ni čita), niđe ne pominje Nemanjića Grad?!!

U svakom slučaju u ovim bajkama je tvoja istorija, ne u događajima koji su zabilježeni u arhivama, tu nema dileme jel tako?
Tvoje viđenje istorije je kroz bajke, pjesmice i mitove.
Istorijske činjenice ne priznaješ, jel tako?

Nije slijepac onaj sto ne moze da vidi, vec onaj sto ne zeli da vidi.

Ćipur
05-07-07, 23:15
Milija Bulatović: »SUŠTA SO SOLI SRPSKE«


Braca Sorabi uporno i sve upornije proturaju lazi, govoreci i pisuci kako Crnogorci nijesu to sto su, nego su to sve cisti Srbi »sa dna kace«. A koga indoktriniraju? Najvise bas svoj narod, jer uglavnom oni citaju takve besmislice, a oni »mjerodavni« za proturanje takvih falsifikata naucne istine, tu laz im permanentno utiskuju u mozdane vijuge, koristeci uvrijezeno pravilo da se svaka laz ponovljena sto puta, na kraju prometne u »istinu«, sto ce reci da ju je prihvatilo javno mnjenje.
Tako danas uglavnom nijedan obicni Srbin ne zna pravu istoriju i pravo stanje stvari. To stanje spoznaju jedino poneki visokoučeni, ali ga i najveći broj njih odmah stavlja »pod tepih«, da ne bi, nedajboze, izislo na vidjelo.
A ima i Crnogoraca koji nasijedaju tim lazima (posijana laž se uvijek bolje prima nego istina. Istina se mora i dokazivati, a laz ne mora). Ima i mojih bratstvenika poprilicno koji se, ima neki vakat, tako deklarisu, pa da li iz nekog kaprica ili su toliko plitke pameti da im je moze svak soliti, nejasno je, tek jedno je sigurno: Oni nijesu Srbi, niti to mogu biti ni po kojem osnovu. Mogu biti samo ********, ali je bolje reci da su »ni tamo ni amo«. Zalutali su kroz neke mracne hodnike i lavirinte i daj Boze da imaju izlaza i da ga nadju.
Cinjenice su sasvim drugacije, i tvrdoglave su. Crnogorci su, naime, po porijeklu mnogo dalje od Srba nego sto su to medjusobno Srbi i Hrvati. Oni su po korijenima daleko blizi jedni drugijema nego sto su i jedni i drugi sa Crnogorcima, onim autohtonim, osim kasnijih doseljenika koji su se utkali u crnogorsko bice. A takvih i nije mnogo, jer se odavde vise odseljavalo nego sto ih je amo dolazilo. Dolazile su uglavnom izbjeglice u kriznim vremenima, u cemu imamo i skorih iskustava. Srbima i Hrvatima je blisko i bosansko stanovnistvo, a Crnogorcima su bliski Hercegovci, Dalmatinci, vjerovatno i dio Like i Slovenci /Veneti/. Dio ovih zadnjih je utopljen u italijansko tkivo i po njima je nazvana Venecija. Svi su ovi slicni i gradjom tijela i poznati su kao »Dinarski tip«. Doduse, nijedna od ovih sredina nije bas »cista« jer je usljed mnogih migracija dolazilo do mijesanja, pa zbog toga niko ne moze negirati da u Crnoj Gori ima izvjestan procenat Srba, ne bas znacajan ali izgleda dovoljan da Crnoj Gori zadavaju nevolje, negirajuci onu ogromnu vecinu, koja im je svojevremeno otvorila svoja vrata i primila ih pod svoje okrilje. Oni svojim dobrotvorima sada ugrozavaju elementarna ljudska prava na samosvijest i samosvojstvo. Jedna puno rabljena maksima, bolje reci uzrecica, zapravo vjesto smisljen propagandni slogan koji glasi »Crnogorci su najbolji Srbi«, a kojim se uporno manipulise, skorog je porijekla:
Radi se o sljedecem: Posto su se iz sastava dukljanske drzave izdvojile zupanije, Bosna, Raska, Zahumlje i Travunija, Gornja i Donja Zeta oformile su samostalnu kraljevinu, koja se poslije »Sizme« 1054. godine priklonila Zapadnoj crkvi i rimskom papi i taj odnos je trajao sve do pada Zete pod vlast Raske i Nemanjica. Tada je i Zeti nametnuto pravoslavlje, koje je zbog toga krace nazvano »srpska vjera«, a samim tim i oni koji tu vjeru ispovijedaju nazivani su »srbi« u znacenju pravoslavci. Da su Zecani kojim slucajem pravoslavlje primili preko Grka nazivali bi se »grci«. Po istom ovom osnovu svi oni koji su primili Islam preko Turaka zvani su »turci«, a oni koji su ostali ili se kasnije vratili u katolicanstvo nazvani su »latini«. Nasi Stari znali su samo za te tri »nacije«. Oni kad bi culi kakvo nepoznato ime, pitali bi: »Koja je to vjera«? Pojam nacije oni nijesu shvatali u danasnjem smislu. No i danas ih ima veliki broj koji to ne shvataju. Njima je »neprirodno« da Srbin moze biti katolicke ili islamske vjeroispovijesti, ili da Hrvat ima pravo biti pravoslavac i tome slicno. Ateistima, zacudo, ne uskracuju ta prava. Tako je doslo do mijesanja pojmova, jer niti su oni »srbi« bili Srbi, niti su oni »turci« bili Turci, niti su oni »latini« bili Latini! Danas se, naprimjer u Boki, zna za mnoge porodice koje vode svoje porijeklo od dva brata, pa su jedni prihvatili pravoslavlje a drugi katolicizam i sad su oni jedni Srbi a oni drugi Latini (ili pak Hrvati). E, jeste da nije! Tako i crnogorski muslimani. Zna se da su uglavnom slovenskog porijekla i uglavnom znaju to svoje porijeklo. Govorilo se da je u Staroj Podgorici, dok je bila u sastavu Otomanske imperije, bilo svega tri cisto turske porodice. Dakle, Muslimani ni u kom slucaju nijesu Turci. Sve su ovo grane jednog te istog stabla izraslog iz dukljanskog i zetskog korijena.
I jos jedna opaska o nazivu drzave Crne Gore:
Pogresno je tumacenje da je drzava Zeta preimenovana u Crnu Goru, nego se taj dio (ili ta oblast) drzave, kasnije poznat kao »Stara Crna Gora« i u drzavi Duklji i u drzavi Zeti tako zvao kao lokalitet, kao sto se na primjer u Srbiji zove Sumadija, pa posto je s jedne strane Vizantija prikljucila sebi oblasti Donje Zete do Bojane, a Bosna i Raska privoljele sjeverne i zapadne velikase i banove, neke milom a neke silom, da im se prikljuce, teritorija drzave svedena je samo na taj lokalitet i po samoj prirodi stvari ispalo je logicno da se samo tako i zove: Crna Gora.
A sad da se vratimo na nedoumice s pocetka ovog teksta. Kad su Crnogorci vec prihvatili »srpsku vjeru« (ne i Srpsku crkvu, to je drugi pojam), tako su je fanaticno branili od najezde Islama, zesce nego cisti Srbi, koji su pred tom najezdom klonuli 1459. godine, te su se Crnogorci ispoljili kao »visi srbi od Srba« u smislu onog kako se za nekoga veli da je »visi katolik od pape«. Tu sintagmu da su Crnogorci »visi srbi od Srba«, dodjosi za vrijeme Petra I i Petra II, kao Sima Milutinovic – Sarajlija, Milorad Medakovic, Dimitrije Milakovic, Laza Kostic i drugi preformulisali su u »Najbolji Srbi« i taj termin publikovali i forsirali dok nije najzad dobio »pravo gradjanstva«. Istodobno je lansirana i krilatica da je Crna Gora »srpska Sparta«. Tako je uz ostale aktivnosti pripreman teren za konacnu srbizaciju ovih prostora. No, na srecu, narodno pamcenje nije umrlo i Crna Gora se polako ali sigurno vraca svojim korijenima i konacno prepoznaje samu sebe.
I jos nesto:
Često se od Crnogoraca koji se stide tog imena i to ne žele biti, moze čuti: »Moj se otac (ili đed) pisao Srbin, pa kako ja onda mogu biti Crnogorac«? A cinjenice su drugacije: Nije se on pisao tako, nego su ga tako pisali i bez njegovog pitanja, činovnici u matičnim uredima između dva Svjetska rata i njegovo mišljenje po tom pitanju nije bilo relevantno. A ako bi se ko i usprotivio, tome su ili gnjili bubrezi od prebijanja ili je zaglavio Zenicu.
Toliko zasad.




Nije slijepac onaj sto ne moze da vidi, vec onaj sto ne zeli da vidi.

Tačno tako, bravo! Ti gledaj pjesmice i bajke a ja ću pravu istoriju!

FORMICA
05-07-07, 23:59
Hokmune tebi je Nidžova pjesmica istorijski izvor?
Čak su navedene nemanjine riječi:D

Hokmun
06-07-07, 10:10
Pjesma Kralja Nikole, govori da je mnogo prije 1918 godine postojala svijest o postojanju grada na uscu Ribnice u Moracu, koji se vezuje za Nemenjice, prije svega zbog toga sto se Stefan Nemanja u njemu rodio. Kralj Nikola je, u zelji da predstavi Crnu Goru, kao nasljednicu nemanjicke drzave, spjevao pjesmu posvecenu svetom Savi (koga ovi instant crnogorci, mada ocigledno ne i Kralj Nikola, smatraju duhovnim okupatorom), u kojoj navodi da je Nemanja stolovao u Ribnici, sto naravno istorijski nije tacno.

Ali je najobiocnija izmisljotina da se pojam Nemanjica grada pojavljuje tek poslije 1918 godine.

simm
06-07-07, 11:30
Ali je najobiocnija izmisljotina da se pojam Nemanjica grada pojavljuje tek poslije 1918 godine.
Imas li neki istorijski izvor prvog ili drugog reda koji potvrdjuje da se pominje? Mozes li da ga odje citiras?

Ćipur
06-07-07, 12:27
Pjesma Kralja Nikole, govori da je mnogo prije 1918 godine postojala svijest o postojanju grada na uscu Ribnice u Moracu, koji se vezuje za Nemenjice, prije svega zbog toga sto se Stefan Nemanja u njemu rodio.

Tu je svijest imao kralj Nikola i vise niko u Crnoj Gori. Mozda jos par ljudi oko njega.


Kralj Nikola je, u zelji da predstavi Crnu Goru, kao nasljednicu nemanjicke drzave, spjevao pjesmu posvecenu svetom Savi (koga ovi instant crnogorci, mada ocigledno ne i Kralj Nikola, smatraju duhovnim okupatorom), u kojoj navodi da je Nemanja stolovao u Ribnici, sto naravno istorijski nije tacno.

Istina je da je kralj Nikola kao i Njegos pjevao politicka pjesmice, cilj Nikolin je bio jasan, da on ili njegovi sincici zauzmu tron velike balkanske drzave, zato je ispjevao ovu bajkicu, kako je Nemanja stolovao na ušću Ribnice i Morače, htio je ovom pljesmicom dokazati kako njemu pripada kontinuitet krune Nemanjića, jer su bajagi Nemanjići stolovali na teritoriji današnje Crne Gore.


Ali je najobiocnija izmisljotina da se pojam Nemanjica grada pojavljuje tek poslije 1918 godine.

To je najobicnija istina.
Prije jedno godinu-dvije u jednoj emisiji na TV IN, stari Podgoričanin Gojko Martinović rekao je da oni kao đeca, nikad nijesu tvrđavu na ušću Ribnice u Moraču, zvali Nemanjića Grad, već su je zvali Stari Grad.
Dakle zvali su je isto kao i Marko Miljanov, u prvom postu ovog topica.
Da poodsjetim Hokmuna, od ogromne količine mitova, bajki, doskočica, poezije, Svetosavci kao Hokmun lako zaboravljaju, pa da podsjetim Hokmuna kako Marko Miljanov naziva "Nemanjića Grad", u priči broj 43., iz "Primjeri čojstva i junaštva".
Ova priča, za Hokmuna, da zna, nastala je KRAJEM 19. VIJEKA.

43.

Vezir skadarski izagna iz pašaluka skadarskoga bega Zotovića. No beg se naša od onije junaka što ne bježe: pobi se s vezirom, uze mu Spuž i Podgoricu, izagna mu vojsku iz Zete, a vezira odvoji od njegove vojske i zatvori ga u kuću Begovića u Zetu. Nije potrebalo više no da se naloži kuća vr vezira, da u nju izgori, a beg bi se osvetio svome protivniku. Ali znade koliku će tijem štetu učinjet braći Turcima ako osvetom ugađa svome ćefu, pa otvori ćef na tursku korist, otvori kuću, pušti vezira iz zatvora, te on zdravo ojde, a beg Zotović bez osvete sam sebe ostavi, samo što mu je drža Zetu na silu te je na nju jedanaest godina sudio.
Poslije jedanaes godina udari vezir na begove Zotovića i Alilagića, izagna i iz Zete i Podgorice. Kad su se njine vojske bile oko Podgorice, pogoniše se od Staroga Grada i Ribnice do Vezirova mosta. Vezir je gleda sa Staroga Grada kako beg Zotović igra konja između bojeva, ugoni ga u vezirovu vojsku, te mu i bije i siječe. Iako je vezir žalio svoje Turke koji mu ginu od bega, ipak zanesen njegovim junaštvom izgovori:
»A, mašala, što je rodila bula Turčina, nemote ga ubit, turske vi vjere, no dako mi ga živa ufatite!«
Vidi se lijepa misa u vezira, da dobro misli i lijepo zbori!

Ćipur
06-07-07, 12:33
IZ ALBUMA: GOJKO MARTINOVIĆ, PODGORIČANIN


Smokve, rozaklija i ostalo


Punih pet decenija Gojko Martinović pričom uveseljava znane i neznane humorom iz Stare Varoši. Tako od zaborava brani ono što je na svojim grafikama zabilježio i književnik Zuvdija Hodžić.
- Čuš li ti njih, ja glumac, česovi sam ja glumac, ja sam najobičniji građanin ovoga grada. Koliko imaš godina, pitaju me, ka da nijesam kao svaki isan stara. Ja im rečem 76, a oni ti meni - ne bih ti ih dao. Ni ja đavolju jednu uzeo, evo ih dosta, smijući se, dok gledamo stare fotografije iz njegovog albuma, priča Gojko.
Govori o davijama podgoričkim, o starim kućama što su nekada okrečene bile kao kutija furmina, o dunjama, rozakliji i suvim smokvama. O onom Draču i Kiš Mahali, što je često pominje i prof. Fadil Galičić iz Skadra, o brijegu Morače. Pominje i veze sa prijestonicom: Gojko sa suprugom Kosarom stanuje u Ulici kralja Nikole. Kada je jednom sa Ljubicom Kestner gostovao u „Zetskom domu”, zborili su Cetinjani: „Dobar je ovaj naš Bajica”.
Radio je Gojko Martinovć u Domu omladine „Budo Tomović” i bio dugo i član hora „Stanko Dragojević”. Prvi nastup je imao zapravo 1945. godine. Od tada, kako kaže, horski poje. Obično se misli, kada priča ova krepka starina što je u davna vremena na bini i crnogorski igrao uz aplauze publike, da samo „štosove” zna. A nije tako.
Nedavno, prilikom fudbalske utakmice Crvena zvezda - Budućnost, „Varvari” su vikali, prisjeća se on, ali i djeca: „Podgorica je moj grad”. Zaista, djeca koja se rađaju ovdje su Podgoričani, ma gdje da su im majka i otac rođeni. A Podgorica i Ribnica opčine čovjeka rođenjem ili, po mome, oni ga zamanđijaju, tako da moraju da ih vole. Ovo je prijatan grad. Zima može da bude 10-15 dana najviše. Tu su pet rijeka. Tu raste smokva, kesten, limun, pomorandža, svako južno voće i velim, kad je bog dao toliko dara na ovom prostoru, pa kad bi i ljudi bili tako izdašni u dobru - no, bilo bi mnogo dobra najedno, zaključuje Gojko.


IZ ŠEZDESET I NEKE: Hor Radio Titograda

Hor

Gojko Martinović je bio član hora Radio Titograda. Družili su se, vježbalo se u Radiju ili u sali Doma omladine. Bilo je i gostovanja. Najčešće su pjevali Mokranjčeve rukoveti, na radiju uživo. Pamte se dirigenti Ivanović i Gavrilović. Kada je Radio Titograd prešao u novu zgradu zamro je rad hora. Gojko čuva fotografiju, iz hiljadu devetsto šezdeset i neke, članova hora Radio Titograda: Gojko Martinović, Zora Radunović, Mica Bašić, Dara Rakočević, Savo Janković, Ferid Alivodić, Špiro Kapuci, Lija Vučinić, Mileva Beka Perković, Cvetko Ivanović, dirigent, Gano Lekić, Nada Ivanović, Vlado Mračević i novinar Milo Kralj.



PRVA KOLA HITNE POMOĆI

„Gaz” i lađe

Evo i fotografije taksi stanice „Kruševac” iz 1929. godine. Tamo gdje je dvorac kralja Nikole bila je na Kruševcu bolnica. Do nje se prolazilo Vezirovim mostom. Moglo se ići i na „gaz”, gazilo se s konjskog ulaza, gdje su danas sastavci Morače i Ribnice, popularne skaline. To su stari Podgoričani zvali crpalo ili kupalište, a preko se moglo samo lađom što je ljude prevozila. Među taksistima bili su Karo Todorović, braća mu Đoko i Vojo Marković i drugi.
Treba se sjetiti i Sima Raičkovića, vozača hitne pomoći, jedinog vozila Bolnice na Kruševcu, gdje je radio praktično, sa malim prekidima, do svoje smrti 1968. godine. Bio je svršeni avijatičar u Rajlovcu kod Sarajeva, ali je na zahtjev oca Ilije - Baba, ostavio pilotsku uniformu i došao u Podgoricu da pomogne porodici. Živi i danas priča o Simovom biciklu sa podgoričkom registracijom, kojeg je vozio i Milovan Đilas.




Đorđije Marković

Hokmun
06-07-07, 15:12
Imas li neki istorijski izvor prvog ili drugog reda koji potvrdjuje da se pominje? Mozes li da ga odje citiras?

Upravo je pjesma Kralja Nikole, istorijsko svjedocanstvo o tome, da su ljudi toga vremena vjerovali da se na toj lokaciji nalazio Nemanjin grad.

Tema ovoga topica je teza da se tako nesto pominje tek poslije 1918te. Ova pjesma je jasan dokaz da se i u vrijeme Kralja Nikole govorilo o Nemanjinom gradu.

shrek
06-07-07, 17:47
Kralj Nikola je, u zelji da predstavi Crnu Goru, kao nasljednicu nemanjicke drzave, spjevao pjesmu posvecenu svetom Savi

To je sustina i stavovi tog pojedinca insipirasani zeljom za sto vecom vlascu i dominacijom nikako ne mogu predstavljati citav jedan narod.

btw. Pjevao bi Nidzo i kineske narodne pjesmice samo ako bi ga to dovelo na presto Kine! :D

Hokmun
06-07-07, 18:38
To je sustina i stavovi tog pojedinca insipirasani zeljom za sto vecom vlascu i dominacijom nikako ne mogu predstavljati citav jedan narod.

btw. Pjevao bi Nidzo i kineske narodne pjesmice samo ako bi ga to dovelo na presto Kine! :D


Da je on bio pojedinac, i da to nije bilo opste osjecanje, pretpostavljam da bi se javila neka opozicija njegovom srbovanju. Medjutim, tadasnja opozicija je bila optuzivana bas za prebliske odnose sa srbijom, odnosno sa njenom vladajucom dinastijom.

Neka neko pokaze jedan jedini dokument iz doba Petrovica, gdje ih neki crnogorac kritikuje zbog srpskog nacionalnog opredjeljenja.

Ćipur
06-07-07, 18:48
Tema ovoga topica je teza da se tako nesto pominje tek poslije 1918te. Ova pjesma je jasan dokaz da se i u vrijeme Kralja Nikole govorilo o Nemanjinom gradu.

Zašto ga Marko Miljanov zove Stari Grad, zašto ga ne zove Nemanjića Grad?

Zašto ga i Nikola ne zove Nemanjića Grad?
Imaš neki dokument, jedan jedini đe se prvi put vidi naziv "Nemanjića Grad"?



Da je on bio pojedinac, i da to nije bilo opste osjecanje, pretpostavljam da bi se javila neka opozicija njegovom srbovanju.

Znači tada nije bilo Crnogoraca u Crnoj Gori? :lolblue: Jesu li se osjećali državljani Crne Gore kao Crnogorci?



Medjutim, tadasnja opozicija je bila optuzivana bas za prebliske odnose sa srbijom, odnosno sa njenom vladajucom dinastijom.


U vrijeme Njegoša, za koga odlično znaš da je donio srpsku ideologiju u CG, niko u Crnoj Gori nije bio pismen.
Objasni kako nepismeni ljudi mogu da se odupru jednoj paklenoj ideologiji?
Kojim argumentima raspolažu nepismeni? Pojasni?

Devedesetih godina 19. vijeka u CG je bio 3% pismenih, baš u vrijeme kad je Nidža pljevao one bajke koje si postavio.



Neka neko pokaze jedan jedini dokument iz doba Petrovica, gdje ih neki crnogorac kritikuje zbog srpskog nacionalnog opredjeljenja

E sad ti pokaži jedan jedini dokument đe se neko prije 20 godina buni u CG zbog jugoslovenskog nacionalnog opredjeljenja?

Molim, pokaži mi jedan jedini dokument od prije Njegoša, od stotunu hiljada dokumenata: mletačkih, ruskih, austrijskih, turskih, a da u jednom jedinom dokumentu stoji da u Crnoj Gori žive Srbi???

FORMICA
06-07-07, 21:56
Pjesma Kralja Nikole, govori da je mnogo prije 1918 godine postojala svijest o postojanju grada na uscu Ribnice u Moracu, koji se vezuje za Nemenjice, prije svega zbog toga sto se Stefan Nemanja u njemu rodio. Kralj Nikola je, u zelji da predstavi Crnu Goru, kao nasljednicu nemanjicke drzave, spjevao pjesmu posvecenu svetom Savi (koga ovi instant crnogorci, mada ocigledno ne i Kralj Nikola, smatraju duhovnim okupatorom), u kojoj navodi da je Nemanja stolovao u Ribnici, sto naravno istorijski nije tacno.

Ali je najobiocnija izmisljotina da se pojam Nemanjica grada pojavljuje tek poslije 1918 godine.

Moglo bi se i tako reći mada meni više izgleda da Nidžo pjeva pjesmice toga sadržaja iz čisto praktičnih pobuda zasujedanja na prijesto Srbije. Inače taj grad na ušću Ribnice u Maraču nije postojao i ne može se vezivati sa Nemanjom za kojega još nije utvrđeno đe je zapravo rođen. Rastko Nemanjić (kasniji Sv. Sava) nije duhovni okupator. Nemanja nije stolovao u Ribnici. Tačno Nemanjića grad se pominje od kad su Petrovići počeli bulazniti o sebi na prijestolu južnih Slovena.:mad:

FORMICA
06-07-07, 22:00
Upravo je pjesma Kralja Nikole, istorijsko svjedocanstvo o tome, da su ljudi toga vremena vjerovali da se na toj lokaciji nalazio Nemanjin grad.

Tema ovoga topica je teza da se tako nesto pominje tek poslije 1918te. Ova pjesma je jasan dokaz da se i u vrijeme Kralja Nikole govorilo o Nemanjinom gradu.

Hokmune zato pjesmice nijesu iostorijski izvor. Pjesmica govori o onom što je mislio pjesnik a nikako cio narod oko pjesnika. U vrijeme Nidžovo samo je Nidžo prdnjavio o Nemanjića Sitiju.:hardrock:

shrek
07-07-07, 23:32
Da je on bio pojedinac, i da to nije bilo opste osjecanje, pretpostavljam da bi se javila neka opozicija njegovom srbovanju.

A mislis li ti iskreno da je prosjecan Crnogorac u nekoj zabiti i selu znao sto Nikola piskara? Da im nije Nidzo email-om proslijedjiva' pjesmice a onda oni njemu na reply utiske? :)



Neka neko pokaze jedan jedini dokument iz doba Petrovica, gdje ih neki crnogorac kritikuje zbog srpskog nacionalnog opredjeljenja.

Pokazi ti prvo neki dokaz da je narod znao kakvom se ideologijom Nidzo bavi.

Hokmun
08-07-07, 00:27
I u najzabitijoj kuci su, u to vrijeme, stajale gusle. A sta je narod mislio, najbolje se moze vidjeti iz narodnih pjesama.

Ćipur
08-07-07, 00:34
Jakov Stijenjanin: POSRBI SE PLAHI I LAKOMI


U narucenom, udesenom i lijepo placenom intervjuu za prosrpski list “Dan”, dr Predrag Piper, dopisni clan SANU, te clan Matice srpske i sef Katedre za slavistiku Filoloskog fakulteta u Beogradu, izjavi (9. X 2004) u vezi sa aktuelnim problemom oko jezika nista manje nego da je “maternji piratska verzija srpskog”.
O kakvom je akademiku rijec, iako mu prezime nedvosmisleno ukazuje na porijeklo, dovoljno govori to sto je vrhunska referenca za ulazak u Srpsku akademiju nauka i umetnosti bezrezervna odanost Srpstvu, srpskoj nacionalnoj i velikodrzavnoj ideji pa tek onda rezultati naucnog rada.
Tako su morali da se dokazuju mnogi Crnogorci, godinama, i tako su napredovali u zvanjima, kao Srbi. Ali ima i onih koji i pored izuzetnih naucnih rezultata nikada nijesu mogli da udju u tu srpsku intelektualnu i naucnu Bastilju, koja se zove SANU.
Slicno je i u Matici srpskoj u kojoj su brojni crnogorski trutovi dogurali do visokog ugleda i vaznih mjesta. Slicna praksa je i na srpskim univerzitetima.
I nesrecni dr Predrag Piper ocito sada skupo placa dobijena zvanja i titulu akademika. Jer, dug mora da se odradi. A kako: pljuj i blati postojbinu svojih predaka i sve joj osporavaj – i istoriju, i kulturu, i jezik i ime. Dokazi da nista nije njeno, da je sve srpsko.
Svojevremeno je i vjerni Njegosev tjelohranitelj, Radovan Piper, koji mozda nema veze sa pomenutim lingvistom, izdao svoga gospodara. Nas lingvista je izdao Njegosev jezik, za koji je u Srbiji potreban prevodilac. Ali to lingvisticki janjicari rjesavaju preko koljena: Njegos je Srbin – i onda je sve srpsko. To je nauka, i ne samo ona, koja je naucila da se kiti tudjim perjem, da otima i posvaja, da osvaja. I onda se neki pitaju: zasto su Srbi hegemonisti, sto je to srpski hegemonizam?!
Nepriznavanje jezika Hrvatima, Crnogorcima i Bosnjacima je prvi dokaz te hegemonije koja se prerusila u nauku, iza koje stoje prestizne institucije.
I nas dr Predrag Piper je vise nego opcinjen svojim dahijama i institucijama.
Ovaj danasnji srpski Piper u navedenom intervjuu odvali glupost kako je, navodno, “srpski narod oduvijek svoj jezik zvao srpski”. A ne veli otkad pocinje to “oduvijek”, ako i on ne zastupa sizofrenu tezu da su “Srbi najstariji narod na svetu”.
Dr Piper bi trebalo da zna da se u Piperima, recimo, dok nijesu u Crnu Goru kod knjaza Nikole srpski intelektualci i agenti nametnuli svoje programe i ideoloske udzbenike – nikada nije govorio srpski.
Po ovom “naucniku” su hrvatski i bosnjacki, a onda i crnogorski jezik, samo “piratske verzije srpskohrvatskog odnosno srpskog jezika”. On veli da je hrvatski jezik, u stvari, srpski, jer je njegova dijalekatska osnova srpska. I kvit. Svi stokavci su Srbi, cak i Hrvati.
Zar onda srpski jezik nije piratska verzija crnogorskog posto je Vuk Karadzic upravo dijalekatsku crnogorsku osnovu uzeo za srpski jezik, pa onda krenuo u lingvisticko osvajanje, pod maksimom: “Srbi svi i svuda”?!
Efendija dr Predrag Piper kaze kako su, toboze, Crnogorci vjekovima smatrali sebe Srbima a svoj jezik srpskim, iako on dobro zna da po gradjanskoj srpskoj nauci (sto su naveli i eminentni naucnici) – da Srbi i Crnogorci nijesu istog porijekla, niti su danas isto. Preci Srba su dosli u drugoj seobi, poslije Juznih Slovena. Dukljanski Sloveni su vec bili na Balkanu kada su se doselili preci Srba.
Dr Piper u navedenom intervjuu karikira Crnogorce i njihov maternji crnogorski jezik, iako su njime govorilo njegovi preci. Sluzeci se sofistikom, on nece da zna da je dio Srba nastao iz crnogorske dijaspore, od posrbljenih Crnogoraca – ali ne i Crnogorci od Srba. Uz sve to, ovaj naucnik se sluzi neprimjerenim analogijama, uporedjujuci srpski jezik sa engleskim a crnogorski sa nepostojecim americkim.
Ko bi rekao da jedan piperski izdanak moze biti toliko unesrecen uvodjenjem imena maternji jezik kao naziv predmeta. A ako bi se malo razgrnule ideoloske naslage u dubljim slojevima svijesti i ovoga srpskog Pipera ukazalo bi se crnogorsko bice, DNK crnogorskog jezika.
Iako veli:
“U najkracem, pokusaj da se naziv predmeta srpski jezik promijeni u maternji jezik samo je dio opakog posla na produbljivanju jos jednog raskola u ukupnom srpskom nacionalnom identitetu, na postupnoj promjeni nacionalnog identiteta Srba u Crnoj Gori, sto zastrasivanjem, sto potkupljivanjem”. Jazuk, bogami.
Ali, Doktor ne rece da li se i on sam i njegovi s prezimenom Piper preobukose u Srbe zastrasivanjem ili potkupljivanjem i pohulise na ime pradjedovske i jezik pradjedovski. On sam se odrekao i postidio svojih predaka, nabivsi sajkacu na oci pa ne vidi nista, spocitavajuci smrtni grijeh Crnogorcima sto su Crnogorci a ne Srbi. On nece da kaze zasto se odrekao svoga naroda crnogorskog i svoga crnogorskog jezika, postao otpadnik od svojih jezickih korijena i istorijskog stabla. Pa sad bi i on da nanovo osvaja Crnu Goru.
A sto bi bilo sa srpskom drzavom, identitetom, jezikom da nije bilo crnogorske i hercegovacke dijaspore? Svega toga ne bi bilo. Ali posto se ta dijaspora u okviru srpske drzave posrbila, sada bi da to ucini i sa svojom maticom ili da joj zatre trag po tragu.
Zloupotrebljavajuci Njegosev stih “Isturci se plahi i lakomi”, a topeci u “srpske nesrece”, on ga papagajski ponavlja i neprimjereno transponuje na aktuelnu stvarnost. Istina, bivalo je u ranija vremena kada su se i Crnogorci turcili, ali dosla su neka potonja vremena kada se desava drugacije prevjeravanje: “Posrbi se plahi i lakomi” On se stidi, veli, svacijeg “turcenja”, ali ne i sopstvenog, jer je, valjda, posrbljavanje od Boga dato posto su Servi nebeski narod. Raja u oba carstva, ali raja koja hoce da otima, i otima, tudju istoriju i kulturu, posto su joj nekolika vijeka prazna.
Ovaj bivsi sadasnji Piper nije za neke “savremene etnicke istrage”, ali ih podmuklo priziva i pomamljuje neuki puk. Njemu se, po sopstvenom priznanju, ne dopadsa ova i ovakva Crna Gora.
Ne dopada se ni on nama. Niti nam treba, nek je ziv i zdrav. Zasto toliko kojeviteza i moli Srbe da se ne uzmice nego da se razara bice Crne Gore, drzava i kultura – sve sto nosi ime crnogorsko, da bi se srpsko instaliralo. Kasno je!
Neka se ne sjekira on zbog “promjene identiteta Crne Gore” nego neka se brine o sopstvenom. Mnogi su iz Crne Gore otisli da traze u Srbiji “izgubljeni raj” pa su se izgubili pod sajkacom i potonuli u njivama, izgubili se u istoriji, isciljeli. Gdje su danas potomci cuvenih vojvoda Peka Pavlovica i Jola Piletica?!
Gospodinu dr Miodragu Piperu smeta maternji jezik kao predmet u Crnoj Gori, ali mu nije do skoro smetao u Srbiji. On se kamenom bije u prsi zbog navodne “promjene identiteta Srba u Crnoj Gori”, a ne brine se o Srbima u Srbiji.
Ovaj naturalizovani Srbin, posrbljeni izdanak brojne crnogorske dijaspore, kroz nekoliko pasova, konvertit, kobajagi naucnik, lingvista porice svima maternji jezik, osim Srbima. Cak i Hrvatima.
A Srba u srednjem vijeku nije bilo preko Drine! U Duklju su dosli kao okupatori – i otisli.
Ali sto da mu radimo. Ne voli dr Piper nista osim svoga “porekla”, pa ni njega ako nije srpsko.
Nasao se bas on da Crnogorcima soli pamet i da ih poduci sto im je maternji jezik i kojom jezikom govore. Mrzi covjek domovinu svojih predaka, iskreno. A iskrenost se uzima kao olaksavajuca okolnost.
S tugom gledamo i biljezimo:
“Posrbi se plahi i lakomi”.
Ali nastupa samoosvjescivanje.
Ono uveliko traje, gospodine Predraze, bivsi sadasnji Piperu.


I u najzabitijoj kuci su, u to vrijeme, stajale gusle. A sta je narod mislio, najbolje se moze vidjeti iz narodnih pjesama.

Sve te narodne pjesem koje ti znaš preradio je i osrpčio Vuk Karadžić. Pjesme kojih se nije dokopao, nema Srba i srpstva u njima. I ... jesu li te narodne pjesme pjevale o Nemanjića Gradu na ušću MOrače i Ribnice? Da li je ustvari iko iz naroda znao za taj Nemanjića Grad?

FORMICA
08-07-07, 16:08
I u najzabitijoj kuci su, u to vrijeme, stajale gusle. A sta je narod mislio, najbolje se moze vidjeti iz narodnih pjesama.

A znaš li možda koje je pjesme pjevao taj narod?;)

Hokmun
08-07-07, 16:22
A znaš li možda koje je pjesme pjevao taj narod?;)

Ne znam, koje?

Ćipur
08-07-07, 19:24
Ne znam, koje?


5. put pitam

Zašto Marko Miljanov krajem 19. vijeka ne zna za Nemanjića Grad?

FORMICA
08-07-07, 20:17
Ponekad (zapravo redovno) valja pročitati Ćipurove postove. Uvijek se može naći zanimljivih, nepoznatih ili zaboravljenih podataka. Valja o njima porazmisliti.

Hokmun
08-07-07, 23:16
Ponekad (zapravo redovno) valja pročitati Ćipurove postove. Uvijek se može naći zanimljivih, nepoznatih ili zaboravljenih podataka. Valja o njima porazmisliti.

Pola njegovih postova su falsifikati, a druga polovina je istrgnuta iz kontexta.

Pri svemu tome daje utisak neobrazovane osobe (smio bih ruku dati da nije fakultetski obrazovan, mada moguce da nema ni dovoljno godina z atako nesto), tako da zaista tesko mogu polemisati sa njim. Pri svemu tome nivo konvrzacije je izuzetno plitak, pa i bezobrazan, a njegove stavove ne prihvataju cak ni ljudi koji su indipedentisti.

U svakom slucaju, uvjek cu rado ukrstiti argumente sa ljudima koji to svojim vaspitanjem i elokvencijom zasluzuju.

Ćipur
09-07-07, 00:15
Pola njegovih postova su falsifikati, a druga polovina je istrgnuta iz kontexta.

Pri svemu tome daje utisak neobrazovane osobe (smio bih ruku dati da nije fakultetski obrazovan, mada moguce da nema ni dovoljno godina z atako nesto), tako da zaista tesko mogu polemisati sa njim. Pri svemu tome nivo konvrzacije je izuzetno plitak, pa i bezobrazan, a njegove stavove ne prihvataju cak ni ljudi koji su indipedentisti.

U svakom slucaju, uvjek cu rado ukrstiti argumente sa ljudima koji to svojim vaspitanjem i elokvencijom zasluzuju.

Uglavnom, ti se usprotiviš mojim stavovima jednom u 50 puta,
i to pravom "istorijom činjenicom" - pljesmicom kralja Nidža!!! :lolblue: :ass: :finger:



10. put

Zašto Marko Miljanov krajem 19. vijeka ne zna za Nemanjića Grad?

FORMICA
09-07-07, 20:58
Pola njegovih postova su falsifikati, a druga polovina je istrgnuta iz kontexta.

Pri svemu tome daje utisak neobrazovane osobe (smio bih ruku dati da nije fakultetski obrazovan, mada moguce da nema ni dovoljno godina z atako nesto), tako da zaista tesko mogu polemisati sa njim. Pri svemu tome nivo konvrzacije je izuzetno plitak, pa i bezobrazan, a njegove stavove ne prihvataju cak ni ljudi koji su indipedentisti.

U svakom slucaju, uvjek cu rado ukrstiti argumente sa ljudima koji to svojim vaspitanjem i elokvencijom zasluzuju.

Nijesam naišao ni na jedan falsifikat do sad.
Za ostalo radi se samo o osjećanjima. Dobar je Ćipur a njegove argumente treba pobijati kontra argumentima.

Ćipur
09-07-07, 21:40
Nijesam naišao ni na jedan falsifikat do sad.
Za ostalo radi se samo o osjećanjima. Dobar je Ćipur a njegove argumente treba pobijati kontra argumentima.

FORMICA moj dobri, sjećaš se kad sam pitao onog DR istorije, i što je odgovorio? Ništa! :D
A danas nesrećni Roćen kaže: "Zbog naše zajednočke prošlosti ... "
Da smo imali tu zajedničku prošlost NIKAD, NIKAD se ne bi osamostalili.


Hokmune, zašto si Srbin, da čujem?

Ćipur
22-03-09, 20:12
SRPSKA NACIONALNA LISTA SPROVELA AKCIJU ČIŠĆENjA DREVNOG SPOMENIKA


Obnoviće Nemanjin grad


Akcijom čišćenja i uređenja kompleksa Nemanjinog grada na ušću Ribnice i Morače u Podgorici, poslanički kandidati i aktivisti Srpske nacionalne liste juče su započeli projekat pod nazivom "Obnovićemo Nemanjin grad".
- Ovaj projekat će biti doprinos SNL obnovi i zaštiti ovog kulturno-istorijskog spomenika, najznačajnijeg za srpski narod - saopšteno je iz SNL nakon završetka akcije.
Na vrhu kompleksa bila je postavljena srpska zastava, a lideri stranaka koje čine SNL uzeli su učešća u akciji. Zaključeno je porukom da je na zidinama drevnog srpskog grada postavljena srpska zastava korišćenjem Ustavom zagarantovanog prava koje se odnosi na slobodno isticanje nacionalnih simbola.
U SNL vjeruju da će određena sredstva za vraćanje u prvobitni izgled Nemanjinog grada biti prikupljena i kroz donacije Srba koji osjećaju važnost obnove grada u kojem je rođen rodonačelnik dinastije Nemanjića.


M.V.

DAN, 22. 03. 2009. (http://www.dan.co.me/?nivo=3&rubrika=Politika&datum=2009-03-22&clanak=180630)

DesertFox
22-03-09, 21:07
Ko se davi, za slamku se laća, a kad stisne - ne pušta! No, od slamke pomoći nema.

FORMICA
22-03-09, 22:18
Pa oni su ludi. Turska vojna tvrđava iz XVII vijeka stari srpski grad u koji je rođen Nemanja? Oni su budale. Podavili se.

Slavic
24-03-09, 17:23
Pa oni su ludi. Turska vojna tvrđava iz XVII vijeka stari srpski grad u koji je rođen Nemanja? Oni su budale. Podavili se.

Aleksandar Deroko u svojoj studiji srednjovjekovnim Gradovima na tlu Socijalističke Republike Crne Gore navodi i Ribnicu, navodeći da su to srednjovjekovni ostaci, koje su Turci malo prepravljali (kao i svugdje, uostalom).

FORMICA
24-03-09, 23:02
Slavic koliko ja znam niko ne zna đe je ta Ribnica a pitanje je jeli uopšte i postojala. Tvrđava je turska, Dependenek se nazivala i načinjena je u XVII vijeku. To je naučno utvrđeno poslije arheoloških ispitivanja. Deroko može pričati što mu je volja ali je trebalo naći tu Ribnicu zbog Nemanjića odnosno srpske Crne Gore. ;)

Slavic
25-03-09, 03:21
Slavic koliko ja znam niko ne zna đe je ta Ribnica a pitanje je jeli uopšte i postojala. Tvrđava je turska, Dependenek se nazivala i načinjena je u XVII vijeku. To je naučno utvrđeno poslije arheoloških ispitivanja. Deroko može pričati što mu je volja ali je trebalo naći tu Ribnicu zbog Nemanjića odnosno srpske Crne Gore. ;)

Niko ne spominje srpsku Crnu Goru.

Svi priznaju da je Ribnica postojala i da je tu bila. Ne vidim kako je opovrgnuto arheološkim ispitivanjima.

DesertFox
25-03-09, 13:30
Niko ne spominje srpsku Crnu Goru.

Svi priznaju da je Ribnica postojala i da je tu bila. Ne vidim kako je opovrgnuto arheološkim ispitivanjima.Šta ima da priznaju? Neko ih prisiljava? I, onda, logično, što to "priznanje" znači? Valjda su za povijest relevantni dokazi (osobito arheološki), a ne što je ko snio?

FORMICA
25-03-09, 22:27
Niko ne spominje srpsku Crnu Goru.

Svi priznaju da je Ribnica postojala i da je tu bila. Ne vidim kako je opovrgnuto arheološkim ispitivanjima.

Pa i ne treba pominjati to se podrazumjeva.
Što se tiče te Ribnice niko pojma nema đe bi se mogla nalaziti. Zamisli nijesam imao pojma što znači naziv jednog podgoričkog naselja Drpe Mandića, i niko mi nije mogao ništa reći o tome. Nazad neđe davno nađoh neku knjigu u kojoj su bili dokumenti iz vremena Rima i koji se odnose na Duklju. Tamo pročitam da su Rimljani dozvolili nekim Keltima da se nasele u blizini Duklje u blizini ušća Ribnice u Moraču, i da se to selo po keltski zove Dorp Menden. Eto okle Drpe Mandića, od Kelta iz doba Rima. E vala bi se našla i ta Ribnica da je iđe bilo.
A što misliš zašto srpske stranke čiste i uređuju srpski "Nemanjića grad" ako ne misle da je Crna Gra srpska i još samo da pobiju ove proklete Dukljane pa će mo se vratiti majci Srbiji kao bludni sinvi a ona će nam oprostiti i solidno nagraditi kao vazda do sad. Takav je to rezon na žalost:joint:

Ćipur
14-04-09, 14:35
Iz knjige, zbirke izvornih dokumenata :arrow: Sazdanje Cetinja, Titograd 1984. godine (http://img99.imageshack.us/img99/3986/sazdanjecetinjaknjigaln5.jpg)

Ivan Crnojević traži pomoć od Venecije, da bi vojnim sredstvima spriječio Turke da sagrade tvrđavu u Podgorici, Venecija odgovara, 1. marta 1474. godine.

Ćipur
07-07-09, 23:52
Saopštenje CPC

Amfilohije mijenja imena i sela

Crnogorska pravoslavna crkva optužila je mitroplita Crnogorsko-primorske mitroplije Amfilohija da nameće svetosavsko-pravoslavni teror uvođenjem gradskih krsnih slava i sprovodi svojevrsnu kvazi vjersku diktaturu

Amfilohije je nedavno obavio osvećenje i služio Svetu arhijerejsku liturgiju u obnovljenoj crkvi Svetog Arhangela Mihaila u mjestu Svinjišta u Gornjem Grblju i kazao da se selo ubuduće po ovom hramu zove Arhangelovo.
-Nakon obavljenog osvećenja i liturgije u toj obnovljenoj crkvi, Amfilohije je nastavio misiju denacionalizacije Crnogoraca. Sada to čini promjenom njihove tradicije, nasljeđa i identiteta zamjenom naseljenih mjesta - kaže se u saopštenju. CPC ocjenjuje da je to produbljivanje svetosavizacije i svetosavske klerikalizacije crnogorskog društva.
-Time Amfilohije nastavlja raniju praksu preimenovanja Cetinja u Svetigoru, Danilovgrada u Todorgrad, turske tvrđave Depedogen u Podgorici u Nemanjin grad, što je nastavak stare velikosrpske nezakonite i nasilne reforme, smatra CPC.Ocjenjuje se da ukoliko Amfilohije nastavi sa "krštenjem" i preimenovanjem gradova i naselja, u Crnoj Gori uskoro neće biti nijedno mjesto sa istorijskim imenom.
-Podsjećamo da je promjena naziva gradova, naselja, mjesta u nadležnosti opština i Republike. Zato Amfilohijeva "krštenja" i preinačavanja urbane nomenklature znači radikalski raskid sa sistemom zakonitosti, pravnom državom i političkim ustrojstvom Crne Gore kojoj je on duboko zavjeren - kaže se u saopštenju.

(Mina)

http://www.republika.cg.yu/naslovna.phtml?akcija=vijest&id=31224

FORMICA
08-07-09, 08:39
GRADSKA KRSNA SLAVA!?!?!?
Očigledno da svetosavci ne znaju ni što je slava. Slava nije "krsna" nego samo slava. Krsna slava jeste običaj u Srbiji i odnosi se na sveca zaštitinika grada kojega naknadno preuzimaju kao porodičnu slavu. U Crnoj Gori makar do sad nijesu postojali zaštitnici gradova (na primorju je druga stvar tamo su katolici)
Što čine ove avetinje ljudi moji 8(

rain_wind_storm
08-07-09, 09:21
Bio je srbin taj Nikola ja bi reka...
Evo čitam ovaj pdf istorija zadnjih godina,i ne znam odakle vam snaga da se preganjate ovuda sa nekim istorijskim činjenicama.
Pa jel priča Martinovića ISTORIJSKI DOKAZ?

Ćipur
08-07-09, 13:26
Nejasan si........

PERPER
08-07-09, 13:51
U vrijeme Nidžovo samo je Nidžo prdnjavio o Nemanjića Sitiju.:hardrock:

Mozda je mislio na DELTA CITY :p

FORMICA
09-07-09, 00:37
Mozda je mislio na DELTA CITY :p


Bio je on dalekovid:mrgreen::mrgreen::mrgreen::mrgreen:

BrunoX
09-07-09, 01:20
Saopštenje CPC


Crnogorska pravoslavna crkva optužila je mitroplita Crnogorsko-primorske mitroplije Amfilohija da nameće svetosavsko-pravoslavni teror uvođenjem gradskih krsnih slava i sprovodi svojevrsnu kvazi vjersku diktaturu


Je li to stevica počeo da radi u specijalnu anti-terorističku jedinicu? Ili igra play station pa se uživio u marince i teroriste? Što su se ucrnjačili ljudi tako? Jesu li se stvarno prepali da će Svetigora opet Cetinje da se zove? ;) Easy ljudi, smirite se. Neće niko Cetinju ime mijenjat, što vi je? Što ste paranoični tako? Ne morate samo lušat što će njegova Svetost Amfilohije da kaže da bi ste to pomnožili sa 100, izvrnuli njegove riječi pa iznijeli u javnost. Čega se bojite toliko, obraza vi? O kakvoj diktaturi pričate ovđe? Ima li 2 crkve? Ima. Pa brani li meni ko da idem u jednu a ne u drugu? Ne brani. A đe je diktatura? To samo cpc zna

PERPER
09-07-09, 01:34
Je li to stevica počeo da radi u specijalnu anti-terorističku jedinicu? Ili igra play station pa se uživio u marince i teroriste? Što su se ucrnjačili ljudi tako? Jesu li se stvarno prepali da će Svetigora opet Cetinje da se zove? ;) Easy ljudi, smirite se. Neće niko Cetinju ime mijenjat, što vi je? Što ste paranoični tako? Ne morate samo lušat što će njegova Svetost Amfilohije da kaže da bi ste to pomnožili sa 100, izvrnuli njegove riječi pa iznijeli u javnost. Čega se bojite toliko, obraza vi? O kakvoj diktaturi pričate ovđe? Ima li 2 crkve? Ima. Pa brani li meni ko da idem u jednu a ne u drugu? Ne brani. A đe je diktatura? To samo cpc zna

Njegova Svetost :yipiiii::yipiiii::yipiiii:

Zvek_Zivi
09-07-09, 01:59
GRADSKA KRSNA SLAVA!?!?!?
Očigledno da svetosavci ne znaju ni što je slava. Slava nije "krsna" nego samo slava. Krsna slava jeste običaj u Srbiji i odnosi se na sveca zaštitinika grada kojega naknadno preuzimaju kao porodičnu slavu. U Crnoj Gori makar do sad nijesu postojali zaštitnici gradova (na primorju je druga stvar tamo su katolici)
Što čine ove avetinje ljudi moji 8(

A nije komso no se moraju izdvojit od ostalije ka crnci u getoe po americi ,jedan nosi crveni sal oko noge drugi plavi i sve vele e je bolji palavi od crvenoga a oba ista fabrika cini hahahaahaahahaha ! Bogomi ka da je to nesto silno nazvijukat se za slavu i nakrkat ka prase da te stomak boli 2-3 dana ,strasnoi je to cudo i ko to ne "slavi" taj je kaos nacinio samome sebe hahahahahahah, tom ece velja muka bit hahahahaah !

Zvek_Zivi
09-07-09, 02:02
Pola njegovih postova su falsifikati, a druga polovina je istrgnuta iz kontexta.

Pri svemu tome daje utisak neobrazovane osobe (smio bih ruku dati da nije fakultetski obrazovan, mada moguce da nema ni dovoljno godina z atako nesto), tako da zaista tesko mogu polemisati sa njim. Pri svemu tome nivo konvrzacije je izuzetno plitak, pa i bezobrazan, a njegove stavove ne prihvataju cak ni ljudi koji su indipedentisti.

U svakom slucaju, uvjek cu rado ukrstiti argumente sa ljudima koji to svojim vaspitanjem i elokvencijom zasluzuju.

Jes ja sam cuo da ide na specijalizaciju kod jevrema i Mila a cetvrtkom od 2 do 6 kod Andrijasevica hahahahhahahhaha kuces vise falcifikatorke istori od serblja ??? Dopisuju raspisuju tumace teke i njina je nova fgodina i bozic ,i pravoslavlje ada sve je njino oni su nastali od ******* ughhh nemogu !

Zvek_Zivi
09-07-09, 02:05
Niko ne spominje srpsku Crnu Goru.

Svi priznaju da je Ribnica postojala i da je tu bila. Ne vidim kako je opovrgnuto arheološkim ispitivanjima.

Jes i da nemanja nije dijete izbjeglice iz raske ?????PFFFFF !

FORMICA
09-07-09, 14:19
A nije komso no se moraju izdvojit od ostalije ka crnci u getoe po americi ,jedan nosi crveni sal oko noge drugi plavi i sve vele e je bolji palavi od crvenoga a oba ista fabrika cini hahahaahaahahaha ! Bogomi ka da je to nesto silno nazvijukat se za slavu i nakrkat ka prase da te stomak boli 2-3 dana ,strasnoi je to cudo i ko to ne "slavi" taj je kaos nacinio samome sebe hahahahahahah, tom ece velja muka bit hahahahaah !
:yipiiii:
Taman tako
:yipiiii::twist:
A ču li Bruna H što veli "svetost"
:yipiiii:
Bruno koga zmija iźede i guštera se boji. No zmiju potajnicu ne treba po repu, jer je glava puna otrova.

Ćipur
05-12-09, 01:40
NIŠTA NIJE SLUČAJNO

Rajko Cerović: Rezultat - ravnodušnost

http://img143.imageshack.us/img143/4792/rajkocerovic.jpg

Nedavno su na dijelu televizija koje djeluju u Crnoj Gori prikazani amaterski snimci razbarušenog i slavodobitnog Ratka Mladića koji igra na svadbi, mazi na krilu unuku, pjeva i veseli se kao osoba kojoj je sve ravno do mora. Nije u domaćoj crnogorskoj štampi izraženo vidljivije gnušanje na veselje krvoloka koji još nije svjestan razmjera vlastitog zločina. A i zašto bi kad još ima dovoljno istomišljenika, prije svega, u Srbiji, a, na žalost, iako manje, i u Crnoj Gori.
Ko su ti ljudi kojima je zločin protivu bosanskih Muslimana (Bošnjaka) ili Hrvata, normalan, u najmanju ruku, ne izaziva odvratnost, pa ni osudu?
Sve sami „ispravni“ građani pravoslavne vjeroispovijesti, ali, prije svega, osobe preovlađujućeg pravoslavnog mentaliteta, tradicije i vrste naobrazbe.
Šta to znači?
Prisjetimo se kvintesencije obrazovanja u Crnoj Gori i Srbiji koja se gotovo vijek zasnivala na deseteračkom kosovskom ciklusu. I to u programu i za osnovne i srednje škole. Sve što su u dvanaest godina školovanja srpski i crnogorski đaci naučili, strašno je brzo iščezavalo iz njihovih glava, a samo pouzdano ostajali likovi navodnog Jug Bogdana, majke Jugovića i njinih devet sinova, Orlovića Pavla, Kosovke đevojke, kneza, tobože cara Lazara, Banović Strahinje ... Pri tome, crnogorskim i srpskim đacima nikada nije odrešito rečeno, da su samo knez Lazar, njegova supruga i Vuk Branković, kome je u narodnoj poeziji žestoko podvaljeno, realne istorijske ličnosti. Sve ostalo je više nego izmišljeno. Sama Kosovska bitka je tretirana kao tobožnji kraj i Crne Gore koja je, navodno, viteški izginula na Kosovu. Sve same laži. Crna Gora, odnosno Zeta, ne samo da ni u kakvom obliku nije sudjelovala u toj bici, nego je poslije 1389. još više od sto godina živjela kao slobodna država.
U svim srpskim školskim udžbenicima, a ako crnogorski đaci nijesu po njima učili nego tobože po svojima, stvar je bila ista, pisalo je da su „naši narodi vjekovima patili pod Turcima“. U naše narode nije, dakle, ubrajana slobodna podlovćenska Crna Gora, a ni Hrvati i Slovenci. Turci su predstavljani samo kao mučitelji koji pale, peku, nabijaju na kolac, sažižu crkve i manastire, siluju i gaze. Kao da im nije stalo da osvojene teritorije što duže drže u miru, odnosno vjekovima gospodare i njima upravljaju bez vlastitog napora i žrtava. Da su osmanski vladari na opisani način radili, nestali bi čitavi narodi bez čije podaničke vjernosti i poslušnosti osmansko osvajanje ne bi imalo nikakve svrhe. Posebno je tragična činjenica da su pripadnici islama na balkanskom pravoslavnom prostoru izjednačavani sa etničkim Turcima, a ne sa slovenskim življem koje je, što iz straha, što dobrovoljno, primalo islam i tako postajalo legitimni i zaštićeniji dio osmanske carevine. Među osmanskim upraviteljima najvećeg dijela Balkana vjekovima je najmanje bilo Turaka, pa ni drugih predstavnika azijskih naroda koje je osmansko carstvo ne samo pritiskalo nego i efikasno asimilovalo.
A kad je o Kosovu riječ, dodatnu temperaturu na navodnu vjekovnu boljku, odnosno tobožnju tugovanku Crnogoraca za Kosovom, predstavlja odavno efikasno progutana laž da su Crnogorci potomci srpske srednjovjekovne vlastele koja je, poslije kosovskog poraza, izbjegla u Crnu Goru, odnosno Zetu. Samo je ta laž dovoljna da oni što u nju vjeruju naprave poznati miting sa gotovo krvoločnim porukama crnogorskoj vlasti zbog priznanja Kosova. Ako tome dodamo i nesporni podatak da nikada u Crnoj Gori nije bilo takozvane istrage ********, ili ne bar u obliku krvavog događaja opisanog u “Gorskom vijencu” – onda možda bar donekle možemo shvatiti razmjere crnogorskog čobanskog robovanja stereotipima, na osnovu kojih je razdrljeni Ratko Mladić stvarno povjerovao da, koljući muslimansku sirotinju po Bosni, Srebrenici i drugim Srebrenicama, zaista sveti Kosovo.
Zbilja, kako je u Crnoj Gori moglo doći do takvog stepena ravnodušnosti na, recimo, srebrenički pokolj, o kome niko, ni tih dana, ne može reći da rečeni događaj nije bio poznat i u Crnoj Gori? Hladnokrvno se šetalo još uvijek titogradskim korzoom, pričani vicevi sa bosanskog ratišta, manje ili više komentarisane i ogovarane lijepe žene koje su do vrha ispunjavale tada titogradsko, a uskoro podgoričko šetalište. Doduše, izuzevši neke ostrašćene pripadnike prosrpskih partija, niko nije pokazivao radovanje, ali ni bog zna kakvu emotivnu potrešenost, ili, ne daj bože, želju za nekom vrstom angažovanja ili protesta. Ono malo tada nezavisne štampe vrištalo je, ali usred ravnodušne i poživinčene mase, više nego uzalud.
Čovjek se tada pitao, je li ovo ona Crna Gora koja je umjela i da požali i da pomogne, ili bar koliko toliko saosjeća sa nečijom patnjom? Valja se podsjetiti na nekadašnje bučne, iako od vlasti režirane demonstracije, u korist Vijetnama, ili Patrisa Lumumbe, pa i u toku takozvane tršćanske krize, kada se pjevalo „Mi ne damo Trsta grada, da slovenski narod strada“. Vjerovalo se da su pravdoljubivi Crnogorci, odmah po okončanju pomenutih mitinga, bili spremni da za pravdu ginu čak do Vijetnama. Teško da su im bliži vijetnamski borci, ili pristalice Lumumbe, od domaćih Muslimana, ljudi slovenskog porijekla, slovenske krvi i jezika, podanika iste zemlje, komšija, osoba sa kojima smo dijelili zlo i dobro: od studentskog bureka, do roditeljskih paketa u kojima je bivao i komad pršute i baklave i poneka gurabija. Mogao je neko, ne baš šovinistički napujdan, da posumnja u Muslimane, u ovom ili onom smislu, ali nikako u njihovu vjernost Jugoslaviji čije su bili najčvršće vezivno tkivo. A ubijani su upravo zbog toga da bi se tobože Jugoslavija sačuvala! Koliko se, to je danas kada pričamo o ujedinjenoj Evropi bolno vidljivo, živjelo na ovim prostorima primitivno, neuko, necivilizovano?! I to uprkos brojnim univerzitetima, akademijama nauka, falš doktoratima, školskim institucijama od vrtića do maturskog nivoa, nacionalnim TV centrima, štampi... Da li, dakle, uprkos našim školskim, naučnim i institucijama kulture, kao i medijima, ili baš, i najviše, zbog njih?
Konačno, pogledajmo ko je i danas, bar u Crnoj Gori, spreman da bosanske zločine aminuje? Možda i ponovo učestvuje u napadu na Sarajevo?! Oni koji u svim sprovedenim anketama ističu Srpsku pravoslavnu crkvu kao instituciju od najvećeg povjerenja. Za SPC Ratko Mladić je heroj i mučenik za otadžbinu, i navodno svoj narod. SPC nikada nije osudila ni srebrenički ni druge zločine. Ni svoje sveštenike koji su podsticali na ubijanje i genocid. Ni Amfilohije ni Filarete. A, eto, opet je moralni uzor za većinu Crnogoraca. Dok god SPC tako prednjači u današnjim anketama u Crnoj Gori, novo krvoproliće je moguće, i to ne samo teorijski.

Ćipur
22-12-09, 23:35
kako je poslije 1918. Izmišljen "nemanjića grad" pomoću bajoneta srpske vojske i žandarmerije

priča marka miljanova iz koje se jasno vidi kako se zvala tvrđava na ušću ribnice u moraču.
Tu su tvrđavu izgradili turci u 15. Vijeku i nazvali je depedegen.
Evo jednog starog turskog zapisa o podgorici - varoši tvrđave depedegen

http://img214.imageshack.us/img214/6307/depedogen0xu.jpg

arhelozi su prije izvjesnog vremena radili iskopavanja na tvrđavi i nijesu našli nikakve ostatke nekog starijeg utvrđenja. Međutim ta tvrđava je poslije 1918. Godine i ulaska srpske vojske i žandarmerije u crnu goru nazvana nemanjića grad!
Taj naziv su naši posrbljeni crnogorci prihvatili, valjda zato što mrze svoje pretke i sve njihovo!
Na podgoričkoj in tv, nedavno je stari podgoričanin gojko martinović govorio, da oni nikada kao đeca nijesu tu tvrđavu zvali "nemanjića grad"!
Da vidimo kako taj "nemanjića grad" zove marko miljanov u priči broj 43 iz njegove knjige "primjeri čojstva u junaštva"

43.
Vezir skadarski izagna iz pašaluka skadarskoga bega zotovića. No beg se naša od onije junaka što ne bježe: Pobi se s vezirom, uze mu spuž i podgoricu, izagna mu vojsku iz zete, a vezira odvoji od njegove vojske i zatvori ga u kuću begovića u zetu. Nije potrebalo više no da se naloži kuća vr vezira, da u nju izgori, a beg bi se osvetio svome protivniku. Ali znade koliku će tijem štetu učinjet braći turcima ako osvetom ugađa svome ćefu, pa otvori ćef na tursku korist, otvori kuću, pušti vezira iz zatvora, te on zdravo ojde, a beg zotović bez osvete sam sebe ostavi, samo što mu je drža zetu na silu te je na nju jedanaest godina sudio.
Poslije jedanaes godina udari vezir na begove zotovića i alilagića, izagna i iz zete i podgorice. Kad su se njine vojske bile oko podgorice, pogoniše se od staroga grada i ribnice do vezirova mosta. Vezir je gleda sa staroga grada kako beg zotović igra konja između bojeva, ugoni ga u vezirovu vojsku, te mu i bije i siječe. Iako je vezir žalio svoje turke koji mu ginu od bega, ipak zanesen njegovim junaštvom izgovori:
»a, mašala, što je rodila bula turčina, nemote ga ubit, turske vi vjere, no dako mi ga živa ufatite!«
vidi se lijepa misa u vezira, da dobro misli i lijepo zbori!

zašto neki crnogorci mrze svoje pretke i sve njihovo?
Zašto mrze marka miljanova?
Zašto hoće da uzmu tuđu kulturu i zašto pljuju na svoju kulturu, kulturu svijh prađedova?


Захтјев Српског националног савјета за обнову Немањиног града упућен Заводу за заштиту споменика

понедјељак, 21 децембар 2009 12:29

http://www.srpskenovinecg.com/images/stories/2009/novembar/04/nemanjin-grad.jpg
Чланови Српског националног савјета са прошлогодишњег уређења локалитета "Немањин град"

Српски национални савјет данас је Републичком заводу за заштиту споменика културе Црне Горе упутио званичан захтјев којим иницира почетак обнове и ревитализације најзначајнијег културно-историјског споменика српског народа, не само у Црној Гори, него уопште, „Немањиног града“ на ушћу Рибнице у Морачу у Подгорици. Факсимил тог документа објављујемо у цјелини.

РЕПУБЛИЧКИ ЗАВОД ЗА ЗАШТИТУ СПОМЕНИКА КУЛТУРЕ ЦРНЕ ГОРЕ

н/р Директору г-дину Ђорђију Вушуровићу

Предмет: Захтјев за почетак обнове и ревитализације културно-историјског споменика српског народа „Немањин град“, на ушћу Рибнице у Морачу, Подгорица

Поштовани господине Вушуровићу,

Обраћамо Вам се за захтјевом да у 2010. години иницирате почетак обнове и ревитализације, најзначајнијег културно-историјског споменика српског народа, не само у Црној Гори, него уопште, „Немањиног града“ на ушћу Рибнице у Морачу у Подгорици.

Као што Вам је познато, овај локалитет се налази у самом центру Подгорице, преко пута зграда Скупштине и Предсједништва Црне Горе, али без обзира на то сам простор више представља депонију за отпадне материјале зараслу у коров, него локацију од изузетног историјског и археолошког значаја за државу Црну Гору и српски народ у њој. Српски национални савјет ријешен је да у складу са Уставом Црне Горе и гарантованом могућношћу очувања културног, вјерског и националног идентитета, у редовној процедури покрене обнову овог за нас изузетно важног споменика културе. Са тим у вези, Српски национални савјет спреман је финансирати израду пројектне документације онако како то буде предвидјела Ваша институција, и не само то, него и активно учествовати у складу са својим могућностима и прикупљеним донацијама у самој грађевинској обнови овог локалитета.

Молимо Вас да наш захтјев што је прије могуће узмете у разматрање и да се према њему однесете у најмањој мјери као и према историјском споменику „Мушовића граду“ у Никшићу, како би и Град родоначелника Светородне лозе Немањића, добио адекватан изглед на понос српског народа у Црној Гори, Ваше институције и државе Црне Горе.

Сваку Вашу активност у правцу позитивног решавања нашег захтјева, јавно ћемо афирмисати као изузетан допринос очувању мултикултуралности и мултиетичности у Црној Гори, али исто тако Ваше неангажовање по овом питању схватићемо као допринос затирању српске самосвијести и историје у процесу асимилације Српског народа у Црној Гори. Вјерујемо да ћете и у другим институцијама Црне Горе и Србије, добити подршку за овај подухват па Вас стога обавјештавамо да је ова иницијатива упућена Министарству за културу, спорт и медије Црне Горе, Општини Подгорица, Министарству за културу Републике Србије и амбасади Републике Србије у Црној Гори.


С поштовањем, Предсједник Српског националног савјета Др Момчило Вуксановић

http://www.srpskenovinecg.com/crnagora/3279-nemanjin-grad

komanda
23-12-09, 02:46
molim cipura,da nastavi da nas zasmijava svojim ''dokazima'' . posebno dokazima o postojanju crnogorske drzave prije kineske civilizacije,i nepostojanjem srbije do 2004 god...izvinjavam se,nacija koja je tek u konstrukciji,znaci jos uvjek ne postoji...:rolleyes:

SAVARAKATINI
23-12-09, 02:54
Ajde ne gubi se indijanac...Glumis POLICE DEPARTMENT.. Ti si sad nesto provalio, o cemu se radi..? Ljudi stotinama godina govore i misle jedno i onda se nadju neki analiticari poput tebe kako to u stvari nije to nego nesto drugo..Skandalozniji ste od Svijeta i Scandala zajedno..Mani nas tih skandaloznih otkrica..NORMALAN COVJEK treba samo da primijeti da se u Cg sve otkrilo poslednjih godina,da do prije deset godina mi u sustini nista nismo znali..A ta otkrica potpomognuta danasnjom tehnologijom za manipulisanje masa kojom sasvim jasno mozes da ubacis neki istorijiski element koji uopste ne postoji..Oces na fotoshop da ti odradim da je Zabjelo bilo nezavisno 1689 i bratsko sa republikom San Marino iste godine..i momentalno da dobijem podrsku bar trecine zabjelcana..Ajde oladite malo sa otkricima i novim podacima vise..2010 je ;-)

komanda
23-12-09, 03:04
daj ne zajebaj,pa kako tako pricas covece Boziji..pa dobro,dal si ti lud,zar ne znas da ce cipur sad da konstruise dokument da zabjelo uopste i ne postoji i da je to oblast kojom je vladao njegov predak lichno,koji je bio ustolicen 1345 godine PNE kao cg vladar i utemeljivac cg drzave...a kako je toliko dugo zivio,postavlja se pitanje?..pronaci ce cipur i taj dokument dje se tvdri da je tad postojao eliksir mladosti,ali su srbi zapalili recept kako bi se iskonstruisalo da su srbi stariji narod...ajde cipure molim te,pronadji nam to,treba mi za studije iIZDRZLJIVOSTI na ovom podforumu.

Ćipur
23-12-09, 03:09
To što ste iz istorije pročitali Banović Strahinju i Ženidba Marka Kraljevića sa vilom Ravijojlom, što ja tu mogu?

Lako vam je pronać knjigu "Primjeri čojstva i junaštva" od Marka Miljanova, a tamo je priča broj 43. Lako vam je provjeriti.
E sad što Marko nije znao za NEMANjIĆA GRAD, sami sebe zapitajte.




43.

Vezir skadarski izagna iz pašaluka skadarskoga bega Zotovića. No beg se naša od onije junaka što ne bježe: pobi se s vezirom, uze mu Spuž i Podgoricu, izagna mu vojsku iz Zete, a vezira odvoji od njegove vojske i zatvori ga u kuću Begovića u Zetu. Nije potrebalo više no da se naloži kuća vr vezira, da u nju izgori, a beg bi se osvetio svome protivniku. Ali znade koliku će tijem štetu učinjet braći Turcima ako osvetom ugađa svome ćefu, pa otvori ćef na tursku korist, otvori kuću, pušti vezira iz zatvora, te on zdravo ojde, a beg Zotović bez osvete sam sebe ostavi, samo što mu je drža Zetu na silu te je na nju jedanaest godina sudio.
Poslije jedanaes godina udari vezir na begove Zotovića i Alilagića, izagna i iz Zete i Podgorice. Kad su se njine vojske bile oko Podgorice, pogoniše se od Staroga Grada i Ribnice do Vezirova mosta. Vezir je gleda sa Staroga Grada kako beg Zotović igra konja između bojeva, ugoni ga u vezirovu vojsku, te mu i bije i siječe. Iako je vezir žalio svoje Turke koji mu ginu od bega, ipak zanesen njegovim junaštvom izgovori:
»A, mašala, što je rodila bula Turčina, nemote ga ubit, turske vi vjere, no dako mi ga živa ufatite!«
Vidi se lijepa misa u vezira, da dobro misli i lijepo zbori!




Ipak ja razumijem, ljudi moraju imati neke mitove bajke, makar i iz 1918.

Ćipur
23-12-09, 03:49
samo da se zna da je naziv uveden poslije 1918. ....
Istorija je nauka.

http://img214.imageshack.us/img214/6307/depedogen0xu.jpg

Ćipur
01-03-10, 00:26
GLAVNI GRAD CRNE GORE PROSLAVIO SVETOG SIMEONA MIROTOČIVOG

http://www.dan.co.me/gfx_bb/kultura28022010.jpg


Podgorica ne zaboravlja Nemanjiće


Praznik Svetog Simeona Nemanje, rodonačelnika vladarske dinastije Nemanjića i tvorca moćne srpske države u srednjem vijeku, obilježen je u Podgorici velikim crkveno-narodnim saborom. Svečanost je počela svetom arhijerejskom liturgijom, koju je u Sabornom hramu Hristovog vaskrsenja služio mitropolit crnogorsko primorski Amfilohije uz sasluženje osam episkopa, sveštenstvom i monaštvom.
Po blagoslovu mitropolita Amfilohija, vladika zahumsko-hercegovački Grigorije, besjedio je nakon svete službe, podsjetivši na životopis Svetog Simeona Nemanje.
Stefan Nemanja je veliki vladalac srpskog naroda, ujedinitelj srpskih zemalja, tvorac nezavisne srpske države, branitelj Pravoslavlja, istrebitelj jeresi. Kada je utvrdio državu i pravoslavnu vjeru u zemlji, slijedio je primjer svog sina Save, primio monaški čin u manastiru Studenici 1195. godine i dobio ime Simeon. Poslije dvije godine inočestva u Studenici, Simeon je otišao u Svetu Goru i tu se nastanio, najprije u manastiru Vatopedu, zajedno sa Savom. Otac i sin provodili su dane i noći u molitvi, i tu sagradili šest paraklisa: Spasitelju, Besrebrenicima, svetom Georgiju, svetom Teodoru, Preteči i svetom Nikolaju. Kupili su ruševine Hilandara i sagradili manastir, u kome je Simeon poživio samo osam mjeseci, gdje je i umro, 26. februara 1199. godine. Po svojoj želji, sahranjen je u Hilandaru, a njegove mošti su 1208. godine prenijete u manastir Studenicu, u kome se i danas nalazi. Prema hršićanskom predanju, u trenutku njegove smrti prostoriju je obasjala svjetlost, a sljedeće godine ga je Svetogorski sabor kanonizovao kao svetog Simeona Mirotočivog, jer su njegove mošti točile miro.
Vladika Grigorije, koji se nedavno vratio sa Kosova i Metohije, vjernicima na svetosimeonskom saboru u Podgorici, prenio je pozdrave episkopa Atanasija i Artemija, nakon čega su vladike, sveštenstvo i narod krenuli u svečanu litiju ka Nemanjinom gradu na Ribnici. Uz molitve za blagostanje grada i njegovih stanovnika, svečana povorka stigla je na ostatke Nemanjinog grada, gdje se održala duhovna akademija. Besjednik je bio književnik Rajko Petrov Nogo, koji je podsjetio da je Nemanja zaklinjao braću i sinove svoje, "a preko svetorodne gospode srpske, svetorodne loze Nemanjića, i sve njihove potomke, pa nas, kakve-takve, koji ni nakon šest vjekova, nismo uspjeli tu tvrdu državinu da razgradimo, sasvim". Rodonačelnik familije, pišu istoričari, brzo se od porodičnog pretvorio u nacionalnog sveca, nebeskog zaštitnika i zaštitnika cijelog srpskog naroda. Od svetorodne dinastije u dinastiju svetaca. Bio je to put od županstva do carstva. Put u dva zlatna vijeka Nemanjića, odakle nam još i danas dotiče malo nepoharčenog zlata i sjaja. Krasne vizantijske odežde lijepo su pristajale plavookim, plećatim i kosatim Nemanjićima. Na Nemanjine i Savine oči, mi smo po drugi put progledali i u božje se narode upisali. Ktitorske kompozicije u našim starim manastirima, to su lične karte naših careva, kraljeva i svetaca, tapije iz kojih svako može pročitati čija je to zemlja, kazao je pored ostalog Nogo. U nastavku programa učestvovao je i hor Sveti velikomučenik Stanko iz Nikšića, a razvilo se i kolo.

D.D.P.

BERANE

Neuništivi duhovni roditelj

Povodom praznika Svetog Simeona Mirotočivog, slave hrama koji se gradi u centru Berana, u prepunoj sali Doma kulture održana je svečana akademija u čast ovog velikog srpskog vladara, prosvetitelja, duhovnog oca i ktitora brojnih pravoslavnih svetinja. Skup je blagoslovio episkop budimljansko-nikšićki, vladika Joanikije, najavljujući da će hram Svetog Simeona Mirotočivog do kasne jeseni, uz osveštavanje zlatnih krstova, biti pokriven i ukrašen sa spoljašnje strane.
On je podsjetio na velika djela Svetog Simeona Mirotočivog, govoreći o brojnim crkvama i manastirima koje je podigao ovaj veliki srpski prosvetitelj.
- Sjedinjeni u ljubavi Hristovoj, nadahnuti duhom našeg duhovnog roditelja Svetoga Simeona Mirotočivog mi danas gledamo na one darove koje je on nosio i koje nam je ostavio u nasleđe. Gledamo i na njegovu državničku aktivnost, ali ponajviše gledamo na njegovu ktitorsku djelatnost. Sveti Simeon Mirotočivi je podigao brojne hramove, ali je najznačajnije što je u duše svoga duhovnog potomstva, svoga naroda, unio stvaralačku aktivnost - istako je Joanikije.
Govoreći o veličini Stefana Nemanje, odnosno Svetog Simeona Mirotočivog glavni i odgovorni urednik časopisa "Slovo", Veselin Matović je kazao da njegovo djelo nikada nije propalo.
- Na žalost, jedan dio, možda i veći dio, našega naroda, a najviše njegova inteligencija, odavno se odrekla blaga Nemanjinog, a posebno danas, i posebno ovdje, u Crnoj Gori, i prihvatio neku drugu nauku, čiji je cilj ne ljubav i služenje ljudima i Bogu nego znanje vladanja ljudima i služenja sebi. Pa kad govorimo o našim podjelama, o našim rascjepima i šizofrenijama, moramo znati da one odatle započinju - kazao je Matović.
U programu, kojeg su vodili Jana Raičević i Nemanja Vukićević, učestvovao je Mješoviti hor "Sveta Anastasija", Ženska izvorna grupa "Dukat", narodni guslar Slobodan Femić, kao i polaznici Škole za vjeronauku koju, pri manastiru Đurđevi stupovi. Posebno oduševljenje kod publike izazvali su nastupi malenih Jelene i Kosare Ristić, Vasilise Bojović, Magdalene Bulajić i Velibora Došljak, koji su kazivali pjesme o Svetom Savi.

D.J.

http://www.dan.co.me/?nivo=3&rubrika=Kultura&clanak=221535&datum=2010-02-28

Ćipur
08-03-10, 18:12
STAV: KADA JE PODIGNUT DEPEDOGEN NA UŠĆU RIBNICE U MORAČU

Čedo MAROVIĆ: Tvrđava je mlađa od Nemanje 360 godina



Predugo se zloupotrebljava prošlost tvrđave na ušću Ribnice u Moraču (a time i Podgorice i Crne Gore) u razne politikanske svrhe. Tako smo svjedoci najave Srpskog narodnog vijeća u Crnoj Gori o namjeri pokretanja postupka za sanaciju i objilježavanje tvrđave kao istorijskog jezgra od značaja za srpski narod i njegovu prošlost?!
Predsjedništvo Udruženje boraca NOR-a i antifašista Podgorice prihvatilo je inicijativu akademika Branislava Bata Pešića koji je zatražio prezentaciju jedne cjelovite analize o dosadašnjim naučno-stručnim nalazima koji upućuju na to da je tvrđava o kojoj je riječ stara turska građevina iz druge polovine 15 vijeka.
Kada nešto iz daleke prošlosti bez traga rezervi potvrde arheološka i filološka istraživanja, kao što je riječ o ovom slučaju – onda nema sumnje da o tzv. Nemanjinom gradu nema tragova života od kraja kasne antike do kraja Crnojevićeve Podgorice (1474-1478.). To se svuda prihvata bez rezerve izuzev kod nas.

Akademik Pavle Mijović sa ekipom istraživača: O. Velimirović, R. Vujošević, M. Kovačević, Đ. Bošković (a prije njih B. Đurđev i dr.) 1963. je dokazala da su 1474. godine Turci Osmanlije na ušću Ribnice u Moraču počeli da grade tvrđavu, koja je građena tri do četiri godine. U jednom turskom defteru iz 1485. godine ta se tvrđava zove Depedogen, što u prevodu znači Pod brdom (Pod Goricom). To bi značilo da je Depedogen turski naziv za Podgoricu; (Podgorica – Depedogen – pod brdom, Pod goricom). Poređenja radi, navodimo i da je talijanski naziv za Podgoricu Sotto la collina, što bukvalno znači pod brdom (Pod goricom).

Bez sumnje, tvrdi akademik Mijović, “tvrđava je bila snažni fortifikacioni objekat u doba prelaza iz hladnog u vatreno naoružanje”.
U toku svoje četiristogodišnje uloge u ratovima i borbama između Crnogoraca i Turaka tvrđava je u više navrata prepravljena, proširivana, ojačavana i dograđivana. Tvrđava je zidana kamenom iz ostataka antičke Duklje. Bila je ispunjena kasarnama, manjim kućama za posadu, magacinima za hranu, a imala je i svoju džamiju.
E, sada zamislite, kaže akademik Mijović, “dolazi pravoslavni epoiskop sa gomilom popova i osvještavaju to tursko utvrđenje, do 1878. godine tursko mjesto molitve”.
Citadela je imala funkciju velikog matičnog vojnog utvrđenja sa razgranatim sistemom pomoćnih odbrambenih kula i ušančenih garnizona na prilazima duž Zete, Morače, Ribnice i Cijevne i prema Kučima, Piperima, Bjelopavlićima i Lješkopolju.
Kasnije u XVIII vijeku istočno od varoških bedema nastalo je drugo predgrađe Mićen (Mil-ćen) bez odbrambenih zidova ali sa jakim kamenim kućama – kulama opasnim visokim zidinama od kamena što je u cjelini služilo odbrani varoši i tvrđave.
Istraživanja su pokazala da bedemi tvrđave i kula počivaju na temeljima dubine 25 do 50 santimetara, te da ispod temelja nema ostataka gradnje ranijih utvrđivanja ili bilo kakvih objekata.

Ovakve kule nastaju svuda po zemljama Balkana gdje su došli Turci (Niška tvrđava, Kalemegdan u Beogradu, Golupcu, Jelču, Petrus kod Paraćina, Zvečanu, Herceg-Novom, Skoplju, u gornjem gradu Starog Bara i dr.
Život u Podgorici se odvijao u znaku Podgoričke tvrđave, pri čemu se jedno vrijeme čitav grad zvao po imenu tvrđave – Depedogen. Tokom XVI vijeka taj se turski naziv gubi i gradu se vraća domaće ime – Podgorica.
Poslije oslobađanja Podgorice od Turaka 1879. godine, kamen sa tvrđave je odvlačio ko je htio za gradnju kuća u Staroj i Novoj varoši.
Ovim je akademik Pavle Mijović sa ekipom istraživača iz Beograda i Podgorice, dokazao da na ušću Ribnice i Morače, ni u rimsko, ni u vizantijsko doba, ni u dukljanskom ni u zetskom periodu sve do dolaska osmanlija na tom prostoru nije postojalo veće naselje niti ikakvo utvrđenje. Neka novija domišljanja da je na tom prostoru postojao navodno “Nemanjin grad” nemaju nikakvog osnova. TA tvrđava je podignuta 360. godina prije Nemanjina rođenja (P. Mijović – Od Dokleje do Podgorice 1998.).
Srpski istoričar – turkolog akademik Branislav Đurđev u prilogu Depedogen – Podgorica (Istorijski zapisi, Titograd 1962, 58-62) daje, takođe, niz zanimljivih podataka o gradnji tvrđave Depedogen i brdskim (crnogorskim) i malisorskim plemenima.

Akademik Radoslav Rotković kaže: “Nemanjići u centru Zete daleko od granica njihove države nijesu imali potrebe da grade tvrđavu kao odbrambeni objekat. Nasuprot tome Turcima je bilo i te kako potrebno imati tvrđavu jer je bila na granici sa državom Crnojevića, koja je imala topove iz Venecije, pri čemu se tvrđavom branio grad”.

Mladi istoričar-turkolog mr Adnan Pepić na osnovu sopstvenih istraživanja potvrdio je da je Podgorica prema turskom popisnom defteru iz 1485. godine upisana kao selo sa 15 domaćinstava, dok je Podgorica sa okolinom upisana u defter kao nahija, a Crna Gora područje sa sedam nahija (Lješanska, Župa Malonšića, Pješivci, Cetinje, Katunska nahija, Riječka i Crmnička nahija.
Na osnovu prethodnih izvora može se nedvosmisleno zaključiti: na ušću Ribnice u Moraču ni u rimskom ni u vizantijskom dobu, ni u dukljanskom ni u zetskom periodu, sve do dolaska Osmanlija, na tom prostoru nije postojalo veće naselje niti ikakvo utvrđenje.
Neka kasnija domišljanja da je na tom mjestu postojao “Nemanjin grad” nemaju nikakvog osnova.
Tvrđava čije ostatke i danas imamo podignuta je 360 godina poslije Nemanjinog rođenja.

U cilju ostvarivanja određenih političkih ciljeva pored prethodnog stoji i činjenica, da je prema tvrđavi dugo vremena vladao jedan nepravilan odnos zbog toga što je ona turskog porijekla i da navodno ne pripada našoj kulturi. Naspram ove činjenice može se navesti mnoštvo dokaza koji svjedoče upravo o tome da su takva shvatanja bila čista zabluda. Bilo kako bilo, stara Podgorica je dio prošlosti naroda Crne Gore, a njeni ostaci – ruinirana citadela, iskidani ili skoro upropašteni urbani ansambl Varoš i Mićen, stari most na Ribnici, Serdareva kula, Adži-pašina džamija, Sahat-kula i po neka još dobro očuvana kuća iz XVI-XIX vijeka, pretstavlja pravo spomeničko kulturno blago našeg naroda.
Primjer ubogog stanja u kojem se nalazi tvrđava Depedogen i Stara varoš kao spomenički areal, nažalost, samo je pokazatelj naše velike udaljenosti od cilja kojem stremimo.
Udruženje boraca i antifašista glavnog grada na stanje u naznačenoj oblasti gleda kao na povampirenje prošlosti i stalnog otpora razvoju svijesti ljudi na crnogorskom prostoru, kako bi se točak istorije vratio u dvadesete ili devedesete godine prošlog vijeka.

Ćipur
26-04-10, 23:34
PISMA UREDNIKU

Da li je Marko Miljanov pao pod Đilasov uticaj



Čedo Marović je u “Vijestima” od 8. marta objavio odličan tekst o tobožnjem Nemanjinom gradu na ušću Ribnice u Moraču. Iznio je da su arheološka istraživanja dokazala da je ustvari riječ o turskoj tvrđavi, a ne o nekom gradu u kome je rođen Nemanja. Samo bih dopunio gospodina Marovića sa par činjenica.
Prema istorijskim izvorima, Nemanja je rođen ili u Ribnici, ili u Spužu. Kršten je po rimokatoličkom obredu, jer pravoslavlja tada nije bilo u Duklji/Zeti. Pravoslavlje tada nije uopšte imalo crkvenu organizaciju u Zeti, a Ohridska arhiepiskopija nije imala nadležnost nad Zetom. Na litiji koja je 27. februara 2010. održana kod Starog grada u Podgorici, govor je održao akademik SANU Rajko Petrov Nogo. Vatrenim mitomanskim govorom Nogo je, naravno u prisustvu i uz blagoslov Amfilohijev, negirao crnogorsko biće i samobitnost. To smo i navikli od SANU.
Između ostalog je rekao:
"Braćo Srbi, braćo Crnogorci, crnogorski Srbi, pa i vi koji mislite da to niste"... Pa još mitomanije: "...nama danas na Kosovu i Metohiji našoj početnoj, zavjetnoj zemlji". Pa se onda Nogo zabrinuo za nazive ulica u Podgorici i kaže: "Jesu li preimenovanjem Nemanjine obale u Bulevar svetog Petra Cetinjskog, namjerili da u nama dva naša sveca posvađaju"...
Kakve veze Nogo ima sa crnogorskom istorijom, da bi nam dijelio savjete što da činimo, to nije jasno. Na skupu pred ostacima turske tvrđave bilo je možda 1.000 ljudi. Još jednom im je mitomanija prikazana kao istorijska istina. Moramo napomenuti da je turska tvrđava u Podgorici dobila ime "Nemanjin grad" između dva svjetska rata, dakle poslije ulaska srpske vojske u Crnu Goru 1918. godine.
Vojvoda Marko Miljanov u djelu “Primjeri čojstva i junaštva”, u priči broj 43 kaže:
”Poslije jedanaes godina udari vezir na begove Zotovića i Alilagića, izagna i iz Zete i Podgorice. Kad su se njine vojske bile oko Podgorice, pogoniše se od Staroga Grada i Ribnice do Vezirova mosta. Vezir je gleda sa Staroga Grada kako beg Zotović igra konja između bojeva, ugoni ga u vezirovu vojsku, te mu i bije i siječe”...
Zašto Marko Miljanov kaže Stari Grad, a ne kaže Nemanjin grad? Imaju li objašnjenje SPC i SANU? Da vojvoda nije bio pao pod Đilasov uticaj? Takođe valja napomenuti da je Marko Miljanov pojam Srbin smatrao za vjerski termin, za njega je riječ Srbin značila isto onošto danas znači riječ - pravoslavac. Srbin i pravoslavac za Marka Miljanova su bili sinonimi.
To vidimo iz njegovog teksta “Prva pohara Kuča”:
"Neki od ostalije Kuča primiše mito od Turaka i izdadoše. Evo njihovije imena: Ljulja Palumbov, Turčin iz sela Ledina, Pale Lekin, Latinin iz sela Banjkana, Punan Dedin, Srbin iz sela Berove, Bećo Savićev, Srbin iz Lijeve Rijeke"...
Koliko znamo, nikad u istoriji u ovim selima koje Marko navodi, nijesu živjeli etnički Turci i Latini. Marko navodi vjersku pripadnost, jasno je iz citirane rečenice da za Marka Srbin nije narodnosni, već vjerski termin. On je to potvrdio i na drugi način. Marko Miljanov nikad svoj jezik nije nazvao srpskim, koliko je poznato piscu ovih redova.
I još jednu stvar da napomenemo, kao dokaz da je naziv Nemanjin grad uveden uz pomoć bajoneta karađorđevićke države. Vremešni Podgoričanin Gojko Martinović je gostovao prije neku godinu u TV emisiji “Insajder”, đe je izričito rekao da on i Starovarošani nikada nijesu tvrđavu nazivali Nemanjin grad, već su je zvali - Stari grad. Ko hoće da vjeruje da su mitovi istorijska istina, neka vjeruje. Ali, treba pitati i nadležne u Ministarstvu prosvjete, da li su oni za to da se u udžbenike unese istorijska istina, ili im je draži kompromis sa SPC i SANU? Pristaje li Ministarstvo prosvjete da se činjenice ne objavljuju u udžbenicima?


Vuk Popović, Cetinje

Ćipur
03-09-10, 21:53
3. septembar 1963.

„Nemanjin grad” – osmanska tvrđava

- Arheološka istraživanja na lokalitetu osmanske tvrđave Depedogen (Depedeken) iznad ušća Ribnice u Moraču, građevine poznate pod nazivom „Nemanjin grad” (finansirana od strane Zavoda za zaštitu spomenika kulture SRCG, Zavičajnog muzeja i SO Titograd) pokazala su da je riječ o osmanskoj tvrđavi izgrađenoj 1474, mnogo godina nakon vlasti Nemanjića na ovim prostorima i bez naznaka da je u ranijem periodu na tom mjestu bilo tragova ili temelja nekog drugog objekta građenog u njihovo vrijeme.

Ćipur
23-09-10, 14:24
23. septembra 1963.

Završena i opisana arheološka istraživanja takozvanog Nemanjinog grada i utvrđeno da se radi o turskoj tvrđavi podignutoj znatno kasnije.

Nebula
28-09-10, 15:45
E svašta.. mogu da shvatim da neko izmišlja priče, ali ne mogu da shvatim da imalo obrazovana osoba dopusta sebi da u njih i vjeruje.

Kakav Nemanjin grad, kakvi bakrači? Moraju Srbi pod svaku cijenu naći nešto srpsko u Crnoj Gori. Depedogen su podigli Turci, tako smo učili i u školi :)

Ćipur
18-12-10, 04:35
Stvarno se to uči u školi?

Evo ga neki rad na turskom jeziku o tvrđavi Depedögen.

Podgorica'nın Kısa Bir Tarihçesi (http://dergiler.ankara.edu.tr/dergiler/19/23/135.pdf)

Ćipur
01-01-11, 10:39
Na podgoričkoj IN TV, nedavno je stari Podgoričanin Gojko Martinović govorio, da oni nikada kao đeca nijesu tu tvrđavu zvali "Nemanjića Grad"!

Vijesti, 31. decembar 2010.

Podgorica sa hiljadu lica

GLAVNI GRAD POSLJEDNJIH GODINA DINAMIČNO SE RAZVIJA, ALI DA BI ZADRŽAO ŠARM VALJA SE OSVRNUTI I VIDJETI IZ ČEGA JE IZNIKAO I KAKAV JE NEKADA BIO

Kada se u danima oslobođenja Podgorice primio na prokapali krov kuće da provjeri tigle, sada 82-godišnji Gojko Martinović ni slutio nije da će mu na vrata već narednog dana doći ljudi iz Opštine da ga pitaju šta je to radio.
- Eto takva je Podgorica bila. Znalo se odlično što ko može da čini. A boga mi danas toga nema, jer niko nikoga ništa ne pita - prisjeća se Martinović.
Iako svjestan da je Podgorica danas izrasla u velegrad, ipak u srcu radije čuva onu staru, koja živi još samo u pjesmama i na izblijedjelim fotografijama.

Veličinu Podgorice prije Prvog svjetskog rata možda najbolje oslikava priča arhitekte Andrije Markuša, koji prenosi kazivanje njegovog čukundjeda da se sa sadašnje Željezničke stanice mogao čuti lelek u Momišićima. Početkom 60-ih, na potezu od Željezničke stanice do Ekonomskog fakulteta, otvorena je i prva autobuska linija „dvojka“, što je po kazivanju Staropodgoričana više bila imitacija većih gradova, nego potreba, jer se „to rastojanje savlađivalo brže pješice no autobusom, zbog velikih počivanja na svakoj stanici“. A već danas postoje inicijative da grad dobije i svoju prvu tramvajsku liniju, što bi Podgorici dalo “šmek” pravog evropskog grada.

- Početkom sedamdesetih uvedeni su nam semafori. Tada se više prelazilo na crveno, no na zeleno, pa sam predlagao da je zbog toga praktičnije da je crveno prolaz – priča Markuš, objašnjavajući da je prva zgrada na desnoj obali Morače bila ona gdje je sada MUP.
I dok danas ima devet mostova, nekada se na drugu obalu Morače moglo samo preko Vezirovog, a do bolnice su, kaže Martinović, išli ili čunom na Sastavke, ili bi pregazili rijeku gdje je sada Union bridž.

- Danas, ako bi čovjeku nampalo da samome sebi uzme život pa da skače sa mosta, ne mora ić' na Vezirov most, ima mostova na izbor – kroz šalu kaže Martinović.
Mijenjala je Podgorica ne samo izgled, već i nazive, pa je od prvorođene Ribnice, još ranije Birziminijuma, Alate ili Halate, postala Podgorica, da bi joj u vremenu socijalizma nađenuli ime Titograd. Raspadom Jugoslavije vraćeno je ime Podgorica.

- Podgoričani trpe svašta što se čini od nas. Niko ne zna što nosi dan, a što noć. Podgorica je osam ili devet godina prije mog rođenja imala 8.727 stanovnika, a 1859. godine francuski konzul u Skadru je pisao da ima 6.540 stanovnika. Češki putopisac Ludvig Kuba ja pisao da grad 1889. ima 4.288. stanovnika. Znači, razlika je dvije hiljade i nešto. Poslije odlaska turske imperije iz Podgorice, pošli su tada iz grada i Turci koji su bili tu – govori Martinović.

A, prema podacima Monstata, Opština Titograd je 1948. godine imala 48.396 stanovnika, sam grad oko 14.300 dok je 1953. imala sedam hiljada više. Već 1971. godine broj stanovnika bio je 72.319.
Ubrzan razvoj grada, izgrada fabrika, kretanje stanovništva iz ostalih djelova Crne Gore uslovio je povećanje broja stanovnika u narednih deset godina na nešto manje od sto hiljada, da bi već 1981. godine, glavni grad Crne Gore prvi put u savremenoj istoriji imao više od sto hiljada stanovnika, odnosno 132.290.
U posljednjim danima stare Jugoslavije, tadašnji Titograd je 1991. godine brojao 152.025 stanovnika, a 12 godina kasnije, kada je obavljen posljednji popis stanovništva, Podgorica je imala 169.132 stanovnika. Prema najnovijim procjenama, u glavnom gradu danas živi trećina stanovništva države, odnosno više od 200 hiljada stanovnika.

Istovremeno, mijenjao se i odnos ruralnog i urbanog stanovništva, pa je tako u poslijeratnoj Podgorici 1948. godine bilo dvostruko više ruralnog stanovništva, da bi se gotovo ujednačio 1961. godine. Deset godina kasnije, potpuno je izmijenjena slika, jer je 1971. bilo duplo više urbanog stanovništva. Razvoj grada potvrđuje i podatak da je Podgorica 2003. godine imala ruralnog stanovništva koliko je pedeset godina ranije imala urbanog, što dovoljno govori o ubrzanom tempu razvoja.

I dok je grad dobijao savremene obrise, istovremeno je nestajalo ono “staro” što ga je nekad krasilo. Tako od stare Podgorice Martinović kaže da nije ostalo ništa. Prisjeća se i da su tada komšije mnogo značile, jer su “Podgoričani zborili da je komšija bolji nego brat”.
- Kad ti treba nešto u nevolji, dok dođeš do brata prođe dosta vremena. Kuću nikad nijesmo zaključavali, bez ako majka đe pođe pa komšinici da ključ za slučaj da joj što treba. Ah, a danas je Podgorica takva da ja živim u zgradi od deset stanova, da se dešava da nekog ne vidim za godinu. Komšije su stvarno dobre, nemam što grdno da kažem. Baba mi je uvrzla jednu rečenicu da ne kažem što grdno za čovjeka, jer ako se dokaže da nije grdan, onda sam ja grdan što sam to rekao – prepričava Martinović podgoričku pouku, ističući da u tadašnjoj Podgorici nije bilo muslimana, katolika i pravoslavaca, jer su svi bili samo Podgoričani i žaleći što “druželjublje i poštovanje prvoga komšije” danas nedostaje modernoj Podgorici.

Na Trgu Republike, u trošnoj kući Radovića, tik iza nekadašnje Robne kuće “Beograd”, nešto kasnije, 1949-te, svoju pravu podgoričku priču počinje da živi čuveni Miloš Milić. Da bi nastavio svoje trogodišnje školovanje, otac ga kao devetogodišnjaka iz Kuča dovodi u grad.
Dobro se sjeća svakodnevnog odlaska u đačku kuhinju, u Gimnaziji i stajanja u redu za parče ili dva, “ako si baš imao sreće”, hljeba premazanog margarinom iz Amerike. Vjerno prepričavajući svaku igru sa djecom iz komšiluka oko današnje fontane prisjeća se da se baš na tom mjestu, prije 60 – tak godina, nalazio samo bunar, a oko bunara - uvijek red.

- Preko dana bi sa sićevima u ruci strpljivo čekali da napunimo vodu, a već kada padne noć, u godinama puberteta, sa strane bismo gledali kako mladi paradiraju korzom. Eh, hiljade brakova se tamo sklopilo, hiljade i hiljade susreta i vječnih druženja – sjeća se “vječiti pionir”, kako ga mnogi Podgoričani znaju.
A na popularnom podgoričkom korzou, koji je danju bivao pretvoren u pijacu, priča, tačno se znalo “ko koga gleda” i u koji će red da ga čeka.

- Bilo je sirotinjski teško, ali ne mogu vam opisati čim bi se moja sreća mogla mjeriti da se Podgorici vrate imidž brijega od Morače, brijega Ćukovića, Drača, Drpe Mandića... puna ljubavi i topline druženja, komšijska okupljanja, gdje je za svakog nevoljnika bilo pomoći.
Sa Trga, svoj život na “podgorički način” nastavlja u Staroj varoši, u Ulici Petra Prlje, odakle se vraća ponovo u strogi centar, u Bokešku, a potom na Drač...

Uprkos teškim poslijeratnim uslovima, sa puno radosti i topline priča nam i o životu u Barakama ribničkim, gdje su živjele brojne siromašne porodice iz Kuča, Bratonožića, Malesije, Pipera, Lješanske nahije....
- Zamislite nas 15- tak u jednoj maloj prostoriji, od drugih odvojeni samo tankim daščicama. Ali, tamo je bilo puno života. Sa koliko su nam samo ljubavi plemenite i požrtvovane Podgoričanke pripremale hranu i prale to malo odjeće što smo imali. Primala je Podgorica tada i voljnog i nevoljnog, i namjernika i nenamjernika, i onog slučajnog prolaznika, koji će se zauvijek tu skućiti – sjetno prepričava on.

Nije to, kaže, više ona stara Podgorica, sa krivudavim ulicama, prizmenim kućama, ograđenim dvorištima, zamandaljenim kapijama, skrivenim baštama, opančarskim radnjama, poslastičarnicama, berbernicama...
- Samo se još na starim, požutjelim fotografijama mogu vidjeti pazari, mlinovi, konji i volovi koji tegle tijesnim sokacima tovare drva drugog – objašnjava on, dok žali i za onim malo kasnijim Titogradom, njegovim proljećima.

Ćipur
01-01-11, 10:40
Prije nešto više od tri godine, došavši iz Herceg Novog, pedesetosmogodišnji Rustem Šabotić oživio je uspomene na svoju mladost i period kada je u tadašnjem Titogradu pohađao Srednju mašinsku školu.
- Te 1967. godine, to nije bio veliki grad, niti je bilo nekih djelova grada sada gusto naseljnih i razvijenih po uzoru na evropske metropole. Život se odvijao uglavnom oko Stare i Nove varoši, a živjelo se dosta siromašno. U to vrijeme nije bilo toliko kafića i diskoteka kao sada, ali smo izlazili u poslastičarnice. Ne mogu vam opisati to vrijeme, jer pored siromaštva, narod je bio solidaran i srećan, a to što je imao nesebično je dijelio s drugima – ističe Šabotić.
Po povratku u Podgoricu, kaže da zatiče potpuno drugo lice grada, koje ne može da prepozna, ali stiče utisak da ovdašnji narod kao da nije zadovoljan time.

Šezdesetih prva kupatila

Markuš priča da je početkom šezdesetih počela masovnija gradnja kupatila u kućama, jer do tada za njih nije bilo uslova zbog nepostojanja vodovoda, da bi se potom još dugo ustezalo da se fiziološke potrebe praktikuju u kući, a ne „iza kuće“.
- Govorilo se da su tokom ekskurzije učenika naše Tehničke škole u Dubrovniku, nastavnici i učenici bili kupili trešnje, pa da ih operu stavili su ih na tada ravni dio klozetske šolje, misleći da za to služi. Ali nijesu znali kako se voda aktivira, pa su slučajno povukli konopac, poslije čega su ostali bez trešanja – priča Markuš.

Pjesme prošle sito i rešeto

Kako prije tako su i danas prepoznatljive i po svemu jedinstvene podgoričke pjesme, ističe legenda starogradske muzike Jusuf-Cule Marić i one nikad nijesu podilazile “malograđanskim i drugim zaostalim slojevima duše naroda”, već su samo “podizale nivo ukusa i muzičke kulture”.
- Podgoričke pjesme ponikle su iz sredine koja je gajila tradiciju skladnog suživota svih građana Podgorice i užitak su za one prefinjenijeg duha – objašnjava Marić.
On uvažava mišljenje da je po svemu jedinstvenu podgoričku pjesmu organizovao uglavnom muslimanski živalj, jer ona u većini slučajeva održava njihovu terminologiju, mentalitet, filozofiju života, koja sadrži orijentalni kolorit.
Karakteristične po “čulnom poimanju ljubavi”, u starim podgoričkim pjesmama je, kaže, za razliku od današnjih pjesama, prisutna strasnost, ali obično veoma uzdržana, rijetko prelazeći krute okvire patrijarhalnog života.

Vujadin vizionarski planirao grad

Snažan zamajac, sa fantastičnom vizijom razvoja grada, ističe Markuš, dao je arhitekta Vujadin Popović, a koji je gradu od oko sedam hiljada stanovnika urbanističkim planom trasirao sadašnji Bulevar Svetog Petra Cetinjskog, sa oko 60 metara rastojanja zgrada.
- I na njegovom pravcu most Blaža Jovanovića odgovarajuće širine sa četiri i danas potpuno odgovarajuće kolovozne trake. Sve to bilo je u vrijeme kad je u prevozu dominirala konjska zaprega, sa samo nekoliko tretnih automobila, pored vojnih i drugih državnih. Koliko god se danas stihijski gradilo, uvijek je tu, kao prst opomene prst Vujadina Popovića da se ne prenagli - upozorava Markuš.

Svi sele u Podgoricu

Ubrzano se mijenjao i broj domaćinstava, jer je 1948. godine Podgorica imala 11.039, dok je , primjera radi 1971. godine imala više nego duplo, odnosno 24.077. Zanimljiv je podatak da je usljed razvoja grada, boljih uslova života i mogućnosti taj broj 2003. godine iznosio 48.416 domaćinstava. Gledano po broju članova, a po posljednjim podacima iz te godine, Podgorica je imala najviše domaćinstava sa četiri člana, odnosno 12.177. Gotovo je ujednačen broj domaćinstava sa po tri, odnosno dva člana i iznosi oko osam hiljada. Gledano prema prosjeku, u Podgorici je prosječan broj članova 3,49.
Što se tiče broja automobila u glavnom gradu “Vijesti” nijesu uspjele da dođu do podataka iz ranijih godina ni u Monstatu, ni u MUP-u, koji je raspolagao samo sa podacima iz 2000, 2005, odnosno 2010. godine. Tako je na početku trećeg milenijuma u Podgorici registrovano 40.732, od čega su 36.324 putnička vozila. Pet godina kasnije bilo je 47.802, od čega 43. 603 putnička, dok je u ovoj godini svih vrsta registrovanih i aktivnih automobila u Podgorici bilo 54.750, odnosno 48.920 putničkih automobila, dok je gradonačelnik Miomir Mugoša u čestim izjavama govorio da u Podgorici danas ima 80 hiljada registrovanih automobila.
Koliko je automobil bilo rijetko vidjeti u Titogradu nekad potvrđuje i priča Miloša Milića koji je ističe da su svi izlazili na ulicu da vide fiću kada bi, ne tako često, prošao uskim ulicama našeg grada, koji je danas izrastao u metropolu.

IGOR PEJOVIĆ- TANJA ĐURETIĆ